Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 maart 2011

In vino veritas?

Internet is een mooi iets. Het stelt je in staat heel snel en efficiënt je profiel voor het voetlicht te brengen, iets wat een jaar of dertig geleden nog een stuk moeizamer verliep. Maar elk voordeel hep ze nadeel en het is natuurlijk ook verdraaid vervelend als allerlei mensen zonder enige kennis van zaken via internet vertellen dat het in je restaurant niet leuk en niet lekker is. Dat moet je counteren. Hoe counteren? Door wat aan de kwaliteit te doen? Het Nijmeegse restaurant Manna bedacht een makkelijker manier. Of die ook wat uit zal halen? De tijd zal het leren...

Ja, die wisdom of crowds zet wat deuren open. Het schijnt dat door allerlei mensen die het weten kunnen is vastgesteld dat hoe meer mensen je naar een waarheid een slag laat slaan, hoe dichter het gemiddelde antwoord bij De Waarheid zit. Het zal allemaal wel, maar ik geloof het niet. We zijn er de laatste jaren aan gewend geraakt dat wij met ons allen over van alles en nog wat mogen stemmen: wie er naar het Songfestival mag en wie dat festival wint, wie de hoofdrol speelt in de musical waarvoor Appie kaartjes weggeeft bij de boodschappen, wie de allermeeste verdienste heeft van heel Nederland (een briljant econoom of de weduwe van een volkszanger). In geen van die gevallen ben ik ervan overtuigd dat het allemaal helderheid brengt in de kwaliteitsvraag. Iens riep een aantal jaren geleden een verder volstrekt onbekend Indonesisch restaurant uit tot beste restaurant van Nederland. Misschien was het er wel erg goed, hoor. Ik weet het niet, want toen ik kort daarna in de buurt van Drachten was, bleek het gesloten.

Ik kijk overigens heus ook wel eens op restaurantsites met recensies. Daarbij kijk ik niet naar het globale oordeel, maar pik ik er die besprekingen uit waaraan je duidelijk kunt zien dat de auteur weet waarover hij of zij het heeft. Vaak geeft dat een beeld dat flink afwijkt van de algemene waardering. Ik maak me sterk dat je met die methode ook de besprekingen wegfiltert die tot stand zijn gekomen onder invloed van gratis verstrekte wijn.

Overigens kun je ook gewoon een recensent kiezen van wie je het oordeel hebt leren waarderen. Het zal wel weer elitair zijn, maar ik weet nog altijd niets waar je méér aan hebt.

2 Comments:

  • At 15 maart 2011 om 16:29, Blogger PaulO said…

    wisdom of the crowds? Maar wie onderwijst deze crowd. Dankzij AH denkt de crowd thans dat een aardbei waterig smaakje moet hebben.
    Mag ik Michelin vertrouwen? gaf die niet eens een ster aan een restaurant in aanbouw?
    Idd, je gaat dan af op een persoon die je langzaam aan vertrouwd.
    Maar in een vreemd land? Wie vraag je waar een goed restaurant zit?

     
  • At 16 maart 2011 om 13:05, Anonymous Mariska said…

    Voor een hele grote groep Nederlanders is dit juist een uitkomst: zij zijn namelijk zelf die middenmoot en dus zullen zij er informatie vinden die nuttig is om een restaurant uit te kiezen.

    Hoe verder weg je verwijderd bent van dat gemiddelde als eenzame fijnzinnige eter, hoe minder het oordeel van het gemiddelde aansluit op je eigen behoeftes. Statistisch gezien zouden er dus ook minder fijnzinnige eters moeten zijn.

    Dit is gewoon statistiek hoor. Niks mis mee.

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home