Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 november 2006

Ongevaarlijk eten

Soms kom je als liefhebber terecht in een eethuis dat je niet zelf hebt uitgekozen. Dat kan natuurlijk prima uitpakken, vooral als degene die de keuze maakt zelf ook een liefhebber is, maar op andere momenten kom je terecht in stereotiepe eetcafés of soortgelijke gelegenheden. Dan is het zaak zo ongevaarlijk mogelijk te bestellen: het zal best elitair van mij gedacht zijn, maar je moet er op zo'n plek niet aan denken waar pogingen tot creativiteit in kunnen uitmonden.

Gisteren was ik in die situatie: een informele reünie van een dik dozijn klasgenoten van de middelbare school in Utrecht. Op zich natuurlijk bijzonder leuk, want dit waren op één uitzondering na allemaal mensen die ik dik 30 jaar geleden voor het laatst had gezien. Grappig om te merken hoe sommigen totaal veranderd zijn, anderen er qua uiterlijk radicaal anders uitzien maar qua persoonlijkheid nog helemaal dezelfde zijn of juist omgekeerd dan wel geen van beide. Het werd een bijzonder genoeglijke middag en avond en we hebben meteen besloten dit volgend jaar nog eens over te doen.

Tja, en dan loopt de middag op zijn eind daar in het Oude Pothuys in Utrecht en besluiten we samen een hapje te eten. Dat is dus het moment dat uitkijken de boodschap is als je geen bord voor je neus wilt krijgen waarbij vergeleken de tong picasso een wonder van harmonie en beheersing is. De doodgewone biefstuk wil op zo'n moment nog wel eens uitkomst brengen (zo'n standaardgarnituur kun je tenslotte laten liggen), maar hier hadden ze warempel kaasfondue en omdat mijn oude schoolmakker Leon daar ook wel trek in bleek te hebben, lieten we dat aanrukken.

De kaasfondue was trouwens écht lekker. De toegevoegde walnoten legden niet veel gewicht in de schaal, maar de scheut armagnac zorgde wel voor een smakelijk accent. Het pruttelende pannetje en de stukjes knapperig stokbrood zouden mij ruim voldoende zijn geweest. Maar nee, er kwam toch ook nog een salade bij die de keukenbrigade alsnog zijn moment of glory moest geven: een surrealistisch geheel van diverse slasoorten met een dressing uit een flesje en verder voorzien van geraspte knolselderij, cashewnoten, schijfjes sinaasappel en een partje meloen. Het paste allemaal voor geen meter bij elkaar, al oogde het natuurlijk spectaculair.

Toch jammer dat een eethuis dat kennelijk een aantal basiszaken prima weet klaar te maken zich zo nodig moet onderscheiden met dit soort woeste schilderspaletten, vermoedelijk in de veronderstelling dat als je maar genoeg totaal verschillende zaken bij elkaar mikt er vanzelf haute cuisine ontstaat. Niet dus. Na de tong picasso zit ik echt niet te wachten op salade picasso, saus picasso en andere zaken waar Pablo zich voor in zijn graf zou omdraaien.

Maar het was dus een érg leuke zondag, dat wel.

2 Comments:

  • At 20 november 2006 om 15:51, Anonymous Edith said…

    ja, die salade begreep ik ook niet bij de -inderdaad goede- kaasfondue in 't Oude Pothuys. als er nou nog 'doopbare' groenten tussen hadden gezeten...

     
  • At 20 november 2006 om 15:57, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Precies! Wat peertjes, selderij, paprika misschien of banaan: zo komt een mens aan zijn vitaminen terwijl er toch harmonieus kan worden gedompeld. Minder spectaculair, maar het had van mij een blijer mens gemaakt.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home