Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

27 november 2006

Monoscotti (cantuccini)

Dit jaar bestaat Boekhandel Dekter in Almere 25 jaar. Bepaald geen minne prestatie voor een onafhankelijke boekhandel in een tijd die wordt gedomineerd door Ako's, Bruna's en andere Primera's. Door het jaar heen waren er diverse manifestaties. Maar ook intern is deze mijlpaal waardig gevierd, onder andere met een huiskamerdiner voor het voltallige personeel met partners. En dat diner--vier gangen--heb ik voor ze gekookt.

Nu stelt in je eentje koken voor een groep van 18 vanuit een gewone huiskeuken (gasstel van vier pitten, gewone oven, kleine magnetron) zo zijn eisen aan het menu. Dat had ik dan ook zodanig opgesteld dat het allemaal behapbaar was:

- artisjok met dip van huisgemaakte dillemayonaise
- kaaskroketjes van Comté du Jura met tabouleh
- osso buco al rosso in gremolata met polenta en gestoomde broccoli (met als alternatief voor het drietal vegetariërs risotto met cantharellen)
- vinsanto met huisgemaakte cantuccini

Grappig altijd weer hoe die cantuccini ineens de eetlust weer aanwakkeren, zelfs bij degenen die een groot deel van hun hoofdgerecht hebben laten staan. Nou ja, geef ze eens ongelijk: dit traditionele dessert uit Toscane is natuurlijk ook volkomen onweerstaanbaar.

Cantuccini worden ook wel biscotti di Prato genoemd, naar de plaats waar ze vandaan komen. Zowat elke Toscaan heeft er zijn eigen recept voor, allemaal natuurlijk het enige authentieke. Dat is het mijne in elk geval niet, want mijn cantuccini zijn geen biscotti. Ik bak ze namelijk niet in twee, maar in één keer. Dat vereist wat timing, maar ik vind het resultaat veel lekkerder. Bovendien zien de koekjes er veel "rustieker" uit. En natuurlijk is er het "geheime" ingrediënt. Bij mij is dat saffraan.

Na deze lange inleiding het recept, onder meer voor degenen die daar gisterenavond om gevraagd hebben.

Cantuccini

Nodig voor tien tot twaalf gasten:

- 500 g goede bloem
- 500 g witte basterdsuiker
- 2 eieren plus 2 eierdooiers
- 300 g bruine amandelen
- 1 borrelglaasje vinsanto
- zakje bakpoeder
- plukje saffraan
- snufje zout

Verwarm de oven voor op 180 graden boven- en onderwarmte. Doe de bloem in een kom, meng er het bakpoeder door en maak een kuiltje in het midden. Doe hierin de suiker, de eieren, de eierdooiers, de saffraan en het zout. Begin er van de randen uit de bloem doorheen te werken. Wanneer het deeg een gelijkmatige massa begint te worden, werk er dan de hele amandelen door. Nu wordt het kneden moeilijker; het glaasje vinsanto dat u op dit moment toevoegt is dan ook evenveel voor uw gemak als voor de smaak. Blijf kneden tot u een mooi gerlijkmatig deeg hebt (soepel wordt het nooit; doordat er geen boter en veel suiker in zit blijft het plakken).

Vet een bakplaat in met wat boter en leg hierop naast elkaar twee "broden" deeg van 1,5 cm hoog en 4 cm breed, zo lang als op de bakplaat past. Zorg voor voldoende tussenruimte, want het baksel zet nog flink uit. Zet de bakplaat midden in de oven en bak gedurende 30 minuten. Neem het gebak uit de oven en het snijd snel met een scherp en vochtig mes in schijfjes van 1 à 1,5 cm breedte. Geheel laten afkoelen en daarna in een trommel bewaren.

Geef 4 à 5 van deze koekjes bij een glas vinsanto en vertel gasten die nog nooit in Toscane zijn geweest dat ze ze écht schaamteloos in de wijn mogen dopen.

Later deze week de andere recepten.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home