Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

17 oktober 2006

Cultuurschokken

Ik weet het, er zit erg veel nostalgie in mijn stukjes de laatste tijd. Maar dit blog is nu éénmaal een podium voor mijn eigen gedachtenspinsels, en die zijn momenteel nostalgisch.

Vorige week landde ik op Schiphol na (voor wie het nog niet weet) een verblijf van drie weken in Canada. Het eten onderweg had niet veel voorgesteld en na zo'n lange vlucht--met ook nog eens een helaas onvermijdelijke tussenstop op London Heathrow--heb je dan honger.

Op Schiphol kan er ruimschoots gegeten worden. Het eigenaardige is alleen dat dit alleen kan op plekken waar ook de tabaksrook zich concentreert: heel Schiphol is namelijk rookvrij, met uitzondering van eet- en drinkgelegenheden. Alle wanhopige verslaafden hebben dan ook uiteraard honger en dorst en zijn vastbesloten hun verblijf in de betreffende gelegenheid maximaal te rentabiliseren, zodat de rookwaar er in straf tempo door gaat. Nu stelt het eten nergens echt veel voor dus zó erg is het ook niet dat je nasmaak er vooral één is van nicotine, maar prettig is anders.

Roken in een eetgelegenheid: kennelijk is drie weken méér dan genoeg om dit schokkend te gaan vinden. Want dat is het inmiddels in Canada, en iedereen vindt dat daar doodgewoon en volstrekt begrijpelijk. Ook op Heathrow was de koffie weliswaar niet geweldig, maar was de damp die daar vanaf sloeg het enige dat de lucht in kringelde. Ik proefde dus kóffie.

Nog steeds vind ik het sowieso totaal onbegrijpelijk dat er niet meer restaurateurs zijn die begrijpen aan welke kant hun boterham gesmeerd wordt en dat een geheel rookvrij restaurant in de huidige situatie geheid extra eters oplevert. Ze hebben de mond vol van het omzetverlies (dat in landen met een wettelijk verbod onbestaand blijkt te zijn; rokers roken gewoon buiten), maar niemand schijnt te denken aan de omzetwinst die te boeken valt wanneer je échte liefhebbers de mogelijkheid biedt om je product optimaal te proeven--met een niet door tabaksstank verdoofde neus dus.

Ik weet het, ik heb het hier al eerder over gehad. Maar welke restaurateur kan mij dit nu eens uitleggen? Ik weet het namelijk zelf héél zeker: als ik eenmaal een echt volwaardige keus heb tussen rookvrije, rookluwe of rokerige restaurants, dan vallen de twee laatste onmiddellijk en definitief af. Zou ik de enige zijn? Natuurlijk niet! Roken en eten: ze horen écht niet in één ruimte.

P.S. Uiteindelijk kwam ik daar op Schiphol terecht in de Juggle Sandwich Bar. Ik bestelde er een tosti, een broodje en twee glaasjes fris. Na een halfuur wachtte ik nog steeds op de broodjes, terwijl het fris op was en een groot deel van het personeel het drukker had met het onderhouden van een clubje--uiteraard lustig dampende--vriendjes die er over de vloer waren dan met aandacht voor de klanten. Toen ik klaagde, kreeg ik een leuterverhaal over een kapotte printer waardoor de bestelling "niet was doorgekomen", alsof dat steek houdt wanneer er in de hele zaak zeven klanten zitten. Ik weigerde na twaalf uur reizen nog eens die idiote mallemolen in te gaan en kreeg zonder morren mijn geld terug. Nog steeds honger en nóg meer nostalgie.

3 Comments:

  • At 18 oktober 2006 om 15:58, Anonymous mirjam said…

    Je hebt volkomen gelijk, zowel wat roken als service betreft. Zelfs in sommige Afrikaanse landen is roken al niet meer toegestaan in restaurants, maar hier gaan ze vrolijk door. En inderdaad is het na een tijd(je) afwezigheid bijzonder vreemd om mensen gewoon een sigaret te zien (en ruiken) opsteken als jij nog aan je eerste glas wijn zit en het voorgerecht nog moet komen. Ach ja, vroeg of laat zullen ze er ook hier wel aanmoeten.
    Lees trouwens je blog regelmatig met veel plezier; wij waren een jaar geleden (o.a.) in hetzelfde deel van Canada, hoop dat je ook van de herfstkleuren hebt kunnen genieten; Nova Scotia vonden wij echt een aanrader. Groet, Mirjam

     
  • At 18 oktober 2006 om 20:24, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Hallo Mirjam. Het roken in de openbare ruimte is op zijn retour, dat staat buiten kijf. Ik ben daar blij om, want niet-rokers proeven hun eten beter en alleen aan goed proevende mensen is lekker eten echt besteed. Wat ik alleen niet begrijp is dat uitgerekend restaurants tot de laatste bastions behoren die zich met hand en tand verzetten tegen een rookvrije status. Willen die mensen niet dat je hun eten proeft of zo?
    De herfstkleuren in Canada zijn prachtig; speciaal daarom waren we in deze tijd gegaan. Nova Scotia was nieuw voor mij, maar erg leuk.

     
  • At 20 oktober 2006 om 23:43, Anonymous Nicole said…

    Helemaal mee eens. Vanavond weer eens met 4 volwassenen en 6 kinderen uit eten geweest. Het eten was best goed, maar in de loop van de avond ging iedereen zich ergeren aan de rook en kreeg er ook steeds meer last van: verstopte neus, droge ogen. En dan hebben we het nog niet over de stank als je thuis komt. Inmiddels weiger ik al met rokers aan één tafel te zitten, maar het is ongekend hoeveel last je kunt hebben van de rook van andere tafels. Amerika en Canada zijn al plezierig rookvrij, maar ook in Italië, waar vroeger iedereen overal rookte kan je inmiddels overal rookvij (en lekker) eten!! Hoe lang moeten wij nog wachten tot het hier ook zo is?

     

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home