Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

06 september 2016

Terug naar Hemingway


Geef toe: dat klinkt dubbel literair, zo met een vleugje Hemingway en een vleugje Wolkers. De realiteit was dat ik eind juni andermaal gemaild werd door restaurant Hemingway. Ze hadden de feedback van de in maart aangeschoven journalisten goed kunnen gebruiken en voelde ik er misschien voor eens te kijken wat ze daarmee gedaan hadden? Nu is Bergen op Zoom niet naast de deur, maar chefkok Sander Doggen had mij voor zich weten te winnen en bovendien wilde het toeval dat ik de dag nadien 's morgens in Vlissingen werd verwacht. Het leek me een duidelijke vingerwijzing van de voorzienigheid en Hemingway moet vanuit het hiernamaals goedkeurend geknikt hebben.

Ik knikte trouwens ook goedkeurend, want ik had er zin in. Als een repertoire dat al zo goed in elkaar zit nog verbeterd is, dan vind ik een kennismaking daarmee niet de meest vervelende kant van mijn beroep. Bovendien kon ik nu misschien die chocolade proeven die er de vorige keer bij in was geschoten. Enfin, genoeg inleidende beschietingen. Aan tafel!




Enfin, na de Ruiniart champagne en de gegratineerde oester dan, waarvan we genoten op het prettige terras van Hemingway.

Vervolgens kwam een oude bekende op tafel, weliswaar in een nieuw jasje. De "paling in het groen" (gerookte paling, zeevenkel, waldorf, yuzu, Granny Smith) bleek ingrijpend geüpdatet. Hij was beslist lichtvoetiger geworden, speelser, eleganter. De chardonnay die erbij geschonken werd, van Bergsig Estate in Zuid-Afrika, paste er verrassend goed bij.

Echt oogstrelend was de ceviche van zwaardvis waarmee we verder gingen, een mooi feestje van kleuren, smaken en texturen, met pepquiño, passievrucht, rode peper en avocado. Dan blijkt wat een mooie riesling vermag, van het huis Hain uit Piesport aan de Moezel Duitsland--en hoe enorm veel vooruitgang er in die regio is gemaakt in vergelijking met de Piesporters van nog maar een paar decennia geleden.



Na een zomerse erwtensoep met mojitoschuim (verrassend!) en een kreeftenbisque met cognac en bosui die we nog kenden van de vorige lunch, ging het menu verder met een coquille met langzaam gegaard buikspek, lamsoor en kerrie, met schuim van mosselen. Dit gerecht klopte werkelijk op alle punten en ook de albariño (Piedra del Mar, Spanje) was er geweldig bij.

Met kalfzwezerik maak je mij altijd blij, en deze was precies goed. De zachte prei, de selderij en een paddenstoelensaus gaven de smeuïgheid van het populaire stukje orgaanvlees precies het goede escorte mee. Daarbij kwam een bardolino (Torre del Falasco, Italië), ook alweer een wijn die nog maar betrekkelijk kortgeleden voor tweederangs slobber doorging maar die bij de betere huizen een spectaculaire ontwikkeling heeft doorgemaakt. Ook deze combinatie werkte heel goed.



De hoofdgerechten worden ingezet met een vegetarisch gerechtje: parelgort met king-boleet en een wolk van jonge knoflook, met daarbij opnieuw een wijn van Torre del Falasco, deze keer een garganega, gemaakt van een wat minder bekende druif uit de Veneto die een heerlijke citrusachtige, minerale wijn oplevert die toch mooi vol en vet in de mond is.

De kipcorn is vervolgens weer de speelsheid van Sander Doggen in optima forma: een prachtige Franse boerderijkip, met piccallilly, maïs, pistache en baconzout, een feestje van smaken en texturen. Hierbij komt een wijn uit Bierzo in Spanje, de Petit Pittacum gemaakt van de mencíadruif. Mooi vol en toch fris en fruitig, een puike match.



We gaan naar de desserts toe. Dat waren er een drietal: de elegante cherry cheesecake (Hollandse kersen, cheesecake, sorbetijs van kriekbier en chioggiabiet) waarbij zowaar een smakelijk biertje werd geschonken, een kriekenlambiek van Mort Subite, de speelse en fantastisch leuk bedachte Napoleon ijspastilles van bergamot, champagne-limoncellosorbet en granité van vlierbloesem met daarbij zowaar een moment van twijfel bij de sommelier--wat vonden we lekkerder, de Eugenio collavini spumante uit Italië of de limoncello? (geen enkele twijfel, de laatste!) en tot slot de oogstrelende framboos, geserveerd met sorbet van olijfolie, basilicum, hangop en meringue van Granny Smith waarmee de cirkel mooi rond werd gemaakt, met daarbij in het glas een moscato rosa di Monte Torre van de Cantina Gorgo.




Was het afgelopen? Nee, want deze keer kon ik blijven voor de koffie met chocolade. Héél fijne chocolade, mag ik wel zeggen, creaties van de dochter van eigenaar Frans Hazen--beslist de moeite waard om nog eens voor terug te komen.


Na deze lunch volgde er voor mij geen diner. Ik maakte een prettige wandeling door Bergen op Zoom en betrok mijn kamer in het oudste hotel van Nederland, wat ook al een fijne ervaring was. Maar dat terzijde--ik ben tenslotte eetschrijver en geen slaapschrijver.

(verantwoording: de lunch en de overnachting zijn mij en mijn collega's aangeboden. De reis naar Bergen op Zoom heb ik zelf betaald. Ik heb geen commerciële banden met restaurant Hemingway of Hotel de Draak en ben verder niet betaald voor deze bespreking)

1 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home