Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 april 2016

Een stukje beleving


Sergio Herman, gelouterd sterrenchef, gaat in de friet. Even voor de duidelijkheid: daar doe ik allerminst lacherig over. Friet is een edel product dat naar mijn mening niet met genoeg zorg omringd kan worden. Friet komt dus bijvoorbeeld niet uit een zak van McCain of Aviko en wordt ook niet gemaakt door aardappelmeel tot frietvormige voorwerpjes te persen. Friet wordt gemaakt door kloeke aardappelen, al dan niet geschild, in vooral niet te dunne staafjes te snijden en daarna volgens de regelen der kunst in puik vet (niet die rommel waarop een etiket "frituurvet" prijkt) te bakken.

Zo. Dat is friet.

Op sommige plekken kunnen ze dat heel goed, friet maken. Veel van die plekken bevinden zich in België (ik ga nog altijd regelmatig in Brussel langs bij Frituur Antoine aan het Jourdanplein, waar ik geruime tijd zowat vlak om de hoek woonde--de andere kant uit de hoek om was overigens het metrostation Maalbeek, maar dat is een heel ander verhaal op dit moment), maar ook in Nederland vind je prima friet. Het AD publiceert al geruime tijd jaarlijks een test, en bij de winnaar daarvan loopt het dan doorgaans zo storm, dat hij het nauwelijks kan bijbenen en het jaar daarop geen winnaar meer is. Eigenlijk kun je dan ook beter naar de nummers twee tot en met vijf op die lijst gaan. De nummer vier zat vorig jaar in mijn eigen woonplaats en ik ben er meermaals een frietje gaan halen. Wow, lekker!

Maar als ik de berichtgeving zo lees--en met name deze tekstsnede komt in alle dagbladartikelen voor die ik erover las, dus die stond geheid in het persbericht--is geweldige friet voor Sergio Herman niet genoeg. Hij mist "een stukje beleving". Die beleving krijgt dan, zo lees ik, gestalte in een interieur van Piet Boon, met grote in brons gegoten fornuizen die door sommigen altaars worden genoemd, terwijl er voor de sauzen speciaal ontworpen, handgedraaide potten komen. En de frieten worden niet geserveerd in een puntzak, maar in een papieren bakje.

Wordt de friet daar beter van? Is dat Sergio Herman gevraagd? Zo ja, dan zie ik die vraag nergens terugkomen. Misschien hoort het ook niet, hoor, zo'n vraag stellen, weet ik veel. Maar intussen stel ik me voor dat ik niet de enige ben die hier met een lacune in zijn kennis zit.

Ik denk het dus niet. Ik denk dat die beleving, met die altaars en handgedraaide potten en papieren bakjes allemaal gebakken lucht is. En lucht smaakt naar niks, waarin je het ook bakt. Soms maakt lucht je eten lekkerder, zoals bijvoorbeeld bij meringue, ijs of chocolademousse. Maar dat is bij friet niet het geval. De enige lucht die daaraan te pas komt, is frietlucht. En die hoeft niet te worden gebakken. Dat is een bijproduct.

Ik hoef het niet, al die bling. Ik wil geweldige friet. Dezelfde geweldige friet die Sergio dus kennelijk niet voldoende vindt. Hij wil per se "een stukje beleving". Mij lijkt dat vooral af te leiden. Iets met goede wijn en een overbodige krans, zeg maar. Je mag best zorgen voor een mooie omgeving en een bijzondere sfeer, maar als die de hoofdrol moet gaan overnemen van de kwaliteit van de friet, is er iets mis. Nu geloof ik zonder meer dat Sergio Herman fantastische friet gaat (laten) serveren in zijn "Frites Ateliers" die in een aantal grote steden worden geopend. Maar waarom is dat dan niet genoeg? Waarom moet dat vreselijk uitgekauwde "stukje beleving" daar nou weer bij?

Herman is overigens niet de eerste sterrenchef die in de friet gaat. En ook Niven Kunz, die eenzelfde voornemen een paar weken geleden wereldkundig maakte (we hebben een trend!), is dat niet. Voor zo ver ik kan nagaan, was dat Christof Lang, van het sterrenrestaurant La Bécasse in Aken. Hij opende al in 2007, negen jaar geleden, de Frittenbude Maier-Peveling. Bijna een anagram van "beleving" dus, maar daar had Lang het dan weer niet over. Hij serveerde gewoon de állerlekkerste frieten en de állerbeste Currywurst. Met desgewenst verrukkelijke koolsalade erbij en een glas Sekt ernaast, en eventueel nog een uitstekende chocolademousse na. Ik weet dat dat allemaal lekker was, want ik reed destijds speciaal naar Aken om te gaan proeven.

Dat ga ik overigens ook doen als het eerste Frites Atelier straks open is. Maar dan ben ik wel van plan vooral eens na te gaan hóe bijzonder lekker de frieten wel zijn. Ondanks dat stukje beleving en die altaars, want daarvan raken mijn smaakpapillen niet opgewonden, weet ik al uit ervaring.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home