Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 mei 2014

Zeven min twee

Dit is de dag dat ik mijn zestigste levensjaar in ga. Ja, ik weet het: ik zie er veel jonger uit, dank u. En ja, ik zie er zelfs jonger uit dan vorig jaar rond deze tijd, maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. Wat ik eigenlijk wilde zeggen: vorig jaar rond deze tijd postte ik hier een bucket list van zeven dingen die ik in het afgelopen jaar wilde bereiken.

Zoals dat altijd gaat, is het niet allemaal gelukt. Die column of rubriek in dat landelijke dagblad? Je snapt het niet, maar nee, nog altijd niet. We houden de moed erin en zetten hem blijmoedig op de lijst voor dit jaar.

Maar eigenlijk klaag ik helemaal niet. Want de twee veruit belangrijkste items op mijn lijstje kan ik afstrepen. Dat boek? Dat is klaar. Ik heb het tussen 23 september vorig jaar en 31 maart dit jaar geschreven en heb gisteren de geredigeerde versie met mijn akkoord naar uitgeverij Unieboek-Het Spectrum gestuurd. "Weg van de supermarkt" verschijnt op 1 september van dit jaar. En ja, er kunnen bij mij gesigneerde exemplaren worden besteld en u kunt daar nú al op intekenen. Ik ben hier behoorlijk trots op, vindt u dat goed?

Het op één na belangrijkste item stond op nummer drie. Binnen een jaar op 99 kilo uit willen komen was best ambitieus voor iemand die zeven maanden eerder nog 130 kilo woog en op dat moment nog altijd 115. Maar ook dat is riant gelukt: al medio februari wees de weegschaal voor het eerst 98,9 kg aan, en met de 96 kg waar mijn gewicht uiteindelijk op uitkwam was ik met mijn 1,96 meter dik (haha) tevreden.

Eén punt is nog onbeslist: ik weet nog niet zeker of ik in het afgelopen jaar heb gegeten in een restaurant dat in de komende Michelin een ster krijgt, maar ik heb diverse ijzers in het vuur. Ook al noem ik voorzichtigheidshalve nog maar geen namen, ik heb er redelijk veel vertrouwen in.

De sterrenchef aan mijn tafel? Hij is nog niet aangeschoven, maar hij is uitgenodigd en hij heeft de uitnodiging geaccepteerd. Er komen ongetwijfeld foto's van de maaltijd. En nee: ook hier noem ik nog geen namen.

De misstand op eetgebied op de agenda krijgen? Misschien zorgt mijn boek daar wel voor. Want in Nederland is de politiek, ondanks alle schandalen van het afgelopen jaar, nog altijd niet zo heel erg geïnteresseerd in ons dagelijks voedsel. Het is onbegrijpelijk maar waar.

Ja, en dan is er tot slot dat margaritaijs. Dat ging niet helemaal zoals gepland. Het was lekker, maar er waren beren op de weg. Hele hebberige beren. Geen commercieel succes dus. Maar ik kan u vertellen: ik heb er gisteravond nog ééntje gegeten en wat is het toch heerlijk ijs. Voor vrienden maak ik het ook nog steeds, en eigenlijk is dat veel mooier.

Goed, ik ga vandaag een bescheiden feestje vieren want je begint niet elke dag aan je zestigste jaar. Godfried Bomans begon er zelfs nooit aan. En morgen ga ik weer verder met mijn tweede boek, dat--wilt u dat wel geloven?--volgens planning in mei volgend jaar verschijnt. En dat is dan, samen met die column of rubriek en die twee overstaande items, best wel weer even bucket list genoeg.






Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

15 mei 2014

Soep, heel lekkere!


Van de week stond ik in de Turkse winkel. Wat een fijne spullen heeft die man! Ik had het er in mijn column op puurgezond.nl gisteren al over. Groente waar Albert Heijn nog nooit van gehoord heeft, avocado's die écht eetrijp zijn, bananen waarbij de tijdspanne tussen onrijp en overrijp aanzienlijk langer is dan 17 minuten en 23 seconden.

En wat had hij ook? Een tubetje harissa, van "Le phare du Cap Bon", zoals ik ken uit de Franse hypermarché! Nu haalt de échte culisnob hier zijn neus voor op, want die vindt dat je dat spul zelf moet vijzelen, net als je Thaise curry, maar sorry, mensen: ik ben bezig met een boek dat een strakke deadline heeft en bovendien ben ik net een echt mens. Ik nam het tubetje mee, voor het vorstelijke bedrag van 65 cent. Want wat bij AH een loze belofte is, is bij de Turk werkelijkheid: hij let écht op de kleintjes.

Ik bedacht ter plaatse dat ik er een soep mee zou maken. Een soep waarvan ik vele jaren geleden het recept was kwijtgeraakt en waarvan ik dacht dat ik er sindsdien naar gezocht had. Dat bleek enorm mee te vallen: dat recept staat doodgewoon hier, maar dat was ik dus óók alweer vergeten--ik word volgende week nóg veel ouder dan ik eruit zie--en ik heb de soep dus andermaal opnieuw uitgevonden. Ik deed het nóg eenvoudiger en hij was verrukkelijk. Prompt vroeg men mij via Twitter om het recept. Dit was het gisteren:

- 1/2 liter groentebouillon
- 1 blik (1/2 liter) gepelde tomaten
- 1 dl passata
- 4 eetlepels pindakaas, liefst met stukjes noot
- 1 flinke koffielepel harissa
- 1 theelepeltje ras el hanout

Breng de bouillon aan de kook met de passaga en het vocht uit het blik. Snijd de tomaten in stukjes en laat ze even meewarmen. Voeg de harissa en de ras el hanout toe. Draai het vuur laag en roer de pindakaas door de soep; vooral niet meer laten koken nu.

Laat hem u smaken en raak vooral het recept niet kwijt. Dat doe ik wel weer over een paar jaar.






Lekker winkelen zonder zorgen - Gratis verzending en retour

10 mei 2014

Jazz voor foodies


Nee, niet echt jazz. Maar wel in zekere zin. Want ik was gisteravond bij de opening van een evenement dat qua sfeer onmiskenbare trekjes vertoonde van het North Sea Jazz Festival--maar dan met eindeloos veel beter eten en drinken en nog aanzienlijk prettiger publiek. En dat is logisch, want foodies zijn eigenlijk vrijwel altijd aardige mensen die ook nog eens weten wat lekker is. Met rommel kom je niet weg.

Goed, het Food Film Festival 2014 dus, of zoals het op het onvolprezen Twitter heet: #FFF14. Het evenement wordt dit jaar voor de vierde keer gehouden en omdat het meedogenloos uit zijn jasje was gegroeid in het oude Studio K is het nu verkast naar de Wester Gasfabriek in Amsterdam-West, een geweldige locatie die er precies de goede uitstraling voor heeft.

Ik woonde de opening bij die zowaar door staatssecretaris Dijksma werd verricht--een hoopgevend teken, want het laat in elk geval zien dat voedsel met alle daarmee samenhangende problematiek weer iets hoger op de politieke agenda is komen te staan. Goed, haar verhaal verzandde in de nodige vrijblijvendheid, maar het begin is er. Wie weet krijgen we straks echt mensen in regering en parlement die snappen dat voedselvoorziening, voeding en gezondheid niet geheel onbelangrijk zijn.

Aansluitend zag ik de film "Nieuwe haring", een documentaire waarin één van de slechts twee Nederlandse vissersschepen wordt gevolgd die nog op haring vissen--de rest van de vangst blijkt geheel te zijn overgenomen door hoofdzakelijk Denen en Noren. Het was een film van slow food-allure, van een verrukkelijke traagheid, Das Boot maar dan in een haringvangstvariant. In zo'n traagheid wordt elk detail groot en indringend, en dat geldt ook voor de schrijnende aspecten zoals de op het oog enorme hoeveelheid bijvangst (vooral makreel) die weer overboord wordt gemikt en die uiteraard de hele operatie niet overleeft. Het mocht in 2012 nog en gebeurt gegarandeerd nu ook nog steeds. Ook daarover is overigens een (ultrakorte) film in het programma opgenomen.

Maar wat het Food Film Festival zo leuk maakt is dat er meer is dan alleen maar film. Zo zijn er de workshops, de evenementen en vooral het restaurant. Vooral dat laatste is een must experience: voor een laagdrempelige prijs wordt een viergangenmaaltijd geserveerd die--niet verwonderlijk voor een keukenbrigade onder auspiciën van Samuel Levie en Joris Bijdendijk--absoluut sterwaardig is, waarbij het wijnarrangement een speciale vermelding verdient. Ik heb het allemaal geproefd en het is fenomenaal. Doen!

Maar dus wel snel! Food Film Festival 2014: nog vandaag en morgen.






Weekdeals (300x250)

01 mei 2014

Acht-R-lijk


1 mei is het vandaag, en dus is er geen oester meer te krijgen. Ja, er zijn nog heel wat mensen die dat klakkeloos aannemen. Sommige fabels zijn hardnekkig. Natuurlijk zijn er ook vandaag gewoon oesters. Het oesterseizoen loopt grofweg van half augustus tot eind juni. Dat geklets over die R in de maand was er toen uw eetschrijver nog een eetschrijvertje was ook al over levertraan. Ook al onzin.

Nog grotere onzin is dat het Franse woord voor oesters, huîtres, zou zijn afgeleid van "huit R" en een referentie zou zijn aan de acht maanden waarvan er een R in de naam zit. Liefst 2320 keer wordt dat fabeltje op internet verteld, en niet door de minsten. Ze worden in elk geval niet gehinderd door een al te ruime kennis van de Franse taal: "huîtres" heeft een accent circonflexe, zo'n dakje, en "huit" heeft dat niet. Omdat ik hier ooit voor heb doorgeleerd, weet ik dat die accent circonflexe er meestal op duidt dat er in het oud-Frans een s heeft gestaan achter de betreffende klinker. In de 15e eeuw was het woord dus huistres--en voilà: de etymologische gelijkenis met ons woord "oesters" is ineens zonneklaar.

Zo. Nu die kolder uit de wereld is kunnen we nog even lekker een maandje of twee doorgaan met oesters eten. In elk geval tot de Hollandse Nieuwe er weer is. Want daar moeten we, wat menige niet door veel eerlijkheid gehinderde visverkoper ook middels reclameborden mag beweren, echt nog tot 12 juni op wachten.






Weekdeals (300x250)