Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 maart 2014

Culinaire hoogtepunten (3)

Vooropgesteld: ik heb niets tegen Kaiserschmarrn. Dat is een prachtig stuk culinair erfgoed dat de Oostenrijkers er zeker in moeten houden, om de hippe formulering te gebruiken. Maar het is wel een feit: in Oostenrijkse ski-oorden vind je in de pisterestaurants vrij weinig anders buiten dat repertoire. En dan bedoel ik de spullen uit warmhoudbakken in het "ongevaarlijke segment".

In het skigebied Serfaus-Fiss-Ladis wordt uit een heel ander vaatje getapt. Ik was vanmiddag in een buitengewoon stijlvol restaurant op 2500 meter hoogte waarvan ik heel eerlijk kan zeggen dat hoewel ik in mijn leven diverse malen beter heb gegeten, dat toch nog nooit boven de boomgrens was. Dat veranderde vandaag dus: voor de lunch was er een tafel gereserveerd bij Masner Fine Dine, en verdomd: dat was héél ver weg van het stereotiepe skipisterepertoire.












20 maart 2014

Cuilnaire hoogtepunten, dag 1

Laat ik het--tollend van de slaap en dus in zeer kort bestek--zo zeggen: het valt bepaald niet tegen!






19 maart 2014

Culinaire hoogtepunten


Soms is het leven echt heel zwaar. Bijvoorbeeld als je een mailtje ontvangt waarin wordt uitgelegd dat in het Oostenrijkse skigebied Serfaus-Fiss-Ladis de culinaire standaard ongewoon hoog ligt, zo hoog dat ze graag een eetschrijver willen uitnodigen om dat ter plaatse zelf te komen ervaren. Dan treft het dat de Enige Echte Eetschrijver ook een groot skiliefhebber is en na enig nadenken--het is wel slechts twaalf dagen vóór de deadline van zijn boek--bereid blijkt om één en ander in de praktijk te toetsen.

Kort en goed: morgenvroeg stap ik op het vliegtuig richting Innsbruck om van daaruit tot zo ongeveer de achtertuin van een prettig hotel te worden gevlogen, dat dan weer op luttele meters van de piste ligt. Morgen rond deze tijd heb ik vermoedelijk--na natuurlijk heel wat fysieke en andere inspanning--al een veel beter beeld van de substantie van bovengenoemde bewering. Ik ben voornemens u daar dan met de mij kenmerkende brute eerlijkheid van te berichten.

Kortom: bis später, wahrscheinlich ohne Kayserschmarrn!





Bulk 10-daagse 2+1 gratis

11 maart 2014

Gezond of niet? Debat brengt duidelijkheid!


Wetenschappelijk onderzoek moet betrouwbaar zijn. Alleen al daarom is het belangrijk dat er een algemeen aanvaarde methodiek wordt gehanteerd. Die komt er in kort bestek op neer dat hypothesen worden getoetst en dat daaruit conclusies worden getrokken. De resultaten van het onderzoek moeten eenduidig, herhaalbaar en verifieerbaar zijn, en worden gecontroleerd door andere wetenschappers.

Zo hoort het.

Maar dit is 2014 en kennelijk voldoen de oude regels niet meer. Nadat vorige week de WHO, op dezelfde dag dat het Voedingscentrum te keer ging tegen superfoods, een bericht de wereld in had gestuurd waarin werd aanbevolen de suikerinname te halveren, druppelen er nu berichten de media in die suggereren dat de suikersoep niet zo heet moet worden gegeten als ze wordt opgediend.

En waarom niet? Waren de wetenschappelijke gegevens niet eenduidig, niet herhaalbaar of niet verifieerbaar? Waren ze niet gecontroleerd door andere wetenschappers? Nee, niets van dat alles. Maar er was meer debat nodig. Debat met stakeholders--belanghebbenden in het Nederlands.

Kennelijk werkt het tegenwoordig zo. De WHO maakt zich zorgen over overmatige suikerconsumptie, en Coca-Cola maakt zich zorgen over de gevolgen van de zorgen die de WHO zich maakt. Want stel je voor dat mensen straks niet eens meer één blikje cola per dag kunnen drinken. Dat zou behoorlijk slecht zijn voor de gezondheid van Coca-Cola, nietwaar?

En dus moet er een debat komen om te zien welke zorgen zwaarder moeten wegen. En tot dat debat plaats heeft gevonden, kan het advies geen beleid worden. Dat mag pas als de wetenschappers die werken voor Coca-Cola en andere suikerpushers hun zegje hebben kunnen doen, met wetenschappelijke argumenten waarom het allemaal wel meevalt.

Als er iets nodig is voor gedegen wetenschappelijke conclusies, is het wetenschappelijke vrijheid. Je zou zo zeggen dat die behoorlijk onder spanning staan in het geval van wetenschappers die in dienst zijn bij bedrijven waarvoor bepaalde conclusies levensbedreigend kunnen zijn.

Die situatie lijkt me niet gezond. Werk aan de winkel voor de WHO?





Boekenweek voordeel

06 maart 2014

Super


Interessante actualiteit vandaag. Het Voedingscentrum kwam zo maar in het nieuws met een waarschuwing tegen superfoods. Die zijn namelijk een fabeltje, een verdichtsel, onzin. En het ergste is nog dat ons geloof in deze onzin ons duur te staan kan komen. We kunnen doorslaan in onze overtuiging. We kunnen geloven dat we een bepaald product in grote hoeveelheden moeten gaan eten of drinken. En zo lopen we het risico op een eenzijdig voedingspatroon.

Even voor de duidelijkheid: ik roep niet alleen al geruime tijd dat dat geleuter over de magie van superfoods echt wel eens mag ophouden, maar ook dat het allerbeste advies dat je qua eetpatroon kunt geven is om toch maar vooral zo gevarieerd mogelijk te eten, en vooral niet elke dag weer dezelfde zogenaamd supergezonde dingen in je mond moet stoppen.

Ik wou alleen maar dat het Voedingscentrum hierin ook wat consequenter was. Want over eenzijdig voedingspatroon en superfoods gesproken: wij moeten van datzelfde Voedingscentrum toch allemaal elke dag opnieuw zes à zeven volkorenboterhammen eten? Elke dag, zeven dagen per week, weer diezelfde zes tot zeven volkorenboterhammen omdat ze zo gezond zijn? Waarbij datzelfde Voedingscentrum ook nog heel erg waarschuwt tegen mensen die aanraden toch maar wat minder van dat eeuwige brood te eten, want zo'n advies tegen overmatig broodgebruik is toch wel heel ongezond en zelfs gevaarlijk?

En op die zes à zeven boterhammen waar we dus absoluut niet aan mogen twijfelen van het Voedingscentrum, daar moeten we dan toch ook elke dag allemaal weer Becel op smeren? Dat smeersel dat afgeladen vol zit (of eigenlijk: is gestopt) met allerlei stofjes waar je ultragezond van wordt? Dat spul waar zelfs een medicinale versie van bestaat, Pro-Activ genaamd, die je niet in de apotheek koopt maar gewoon in de supermarkt en die je dan gewoon ook aan je kinderen geeft? Een soort superfood, zeg maar? Dat moet toch ook? Elke dag opnieuw, 365 dagen per jaar?

Een ander opzienbarend bericht vandaag kwam overigens van de kant van de Wereld Gezondheids Organisatie WHO. Die adviseert ons allemaal met klem om toch vooral minstens de helft minder suiker te gebruiken, en liefst zelfs met tweederde te minderen.

Grappig. Daar heb ik het Voedingscentrum dan weer niet over gehoord vandaag. Dat zemelt nog altijd vooral door over vet. Vooral niet aan twijfelen, hoor. Dat is ongezond. Laat die WHO maar leuteren.





Boekenweek voordeel