Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

11 oktober 2013

Met de groenten van Jon


Echt eten. Het lijkt zo'n pleonasme en was het dat maar. Want echt eten is allang niet vanzelfsprekend meer. De schappen van de supers liggen vol pakjes, bakjes en zakjes. Gevuld met poedertjes en prutjes die het leven over het algemeen echt niet wezenlijk gemakkelijker en zeker ook niet lekkerder maken, maar die wel appelleren aan de gemakzucht van de hedendaagse mens. Het zijn verzuchtingen die je in mijn beroep vaak hoort, en dan te bedenken dat mijn collega's en ik het wat dat betreft nog leuk proberen te houden met een positieve toon.

Ja, die positieve toon. Lekker eten is leuk, toch? Dan moet je dat ook leuk laten klinken. En op zich is dat helemaal niet moeilijk. Het is al net zo als met voetbal. Daar moet je gewoon van genieten zonder je al te veel te storen aan het spelbederf in de marge. Het goede voorbeeld geven. Blijheid uitstralen. Nu hou ik niet van voetbal, maar u snapt het principe.

Blijheid uitstralen, daar lijkt Jonathan Karpathios het patent op te hebben. De sympathieke chefkok van restaurant Vork & Mes in Hoofddorp, gevestigd in het prachtige voormalige hoofdpaviljoen van de Floriade van 2002, ziet eruit alsof hij elke minuut van elke dag plezier heeft in wat hij doet, en dat zal wel niet ver bezijden de waarheid zijn. Hij heeft bovendien mettertijd een solide reputatie opgebouwd als groentenkok. En wat nog méér is: een niet gering deel van wat hij in zijn keuken bereidt, teelt hij zelf, terwijl hij voor het overige ingrediënten betrekt van een aantal boeren die hij persoonlijk goed kent. Geen kok is beter dan de boer van wie hij zijn spullen koopt, zegt hij daar zelf over, en daar zit natuurlijk veel in.

En nu heeft Jonathan Karpathios dan een boek uit. Een kookboek, als je wilt, hoewel het eigenlijk net zoveel over een kookfilosofie, een levenshouding in de keuken gaat als over de recepten. Die laatste zijn in overgrote meerderheid op basis van groenten, helemaal zoals je van deze chefkok verwacht. Ze zijn bovendien buitengewoon simpel en, zoals Jonathan zelf zegt, meer inspiratie dan procedure. Je moet namelijk vooral, vindt hij, koken zoals je dat zelf voelt en prettig vindt.

En dus is er dit boek, met allemaal fijne en over het algemeen heel makkelijk te maken recepten voor simpele gerechten met mooie en pure smaken, overigens vergezeld van buitengewoon fraaie en sfeervolle fotografie die nog méér zin geeft om ermee aan de slag te gaan. Toegegeven, de ingrediënten zullen niet altijd te vinden zijn in de modale supermarkt, maar daar moesten we sowieso maar eens wat minder heen voor onze dagelijkse kost--wat overigens mijn mening is, al zou het me verbazen als Jonathan er anders over dacht.

Wat overigens ook heel prettig is--en dat is een puur technische maar niet onbelangrijke zaak--is dat je uit dit boek heel fijn kunt koken omdat het iets doet wat bijna geen enkel kookboek doet, namelijk plat open blijven liggen op de pagina waarop je het open hebt gelegd. Wat mij betreft mag degene die dit boek gebonden heeft dan ook fulltime workshops aan uitgevers van kookboeken gaan geven.

Hoe dan ook: aanrader, dit boek. Want hier ga je niet alleen ontzettend lekker uit koken, je wordt er ook ontzettend blij van. Net zo blij als Jonathan zelf.

Echt eten, met de groenten van Jon
Jonathan Karpathios
Uitgeverij Karakter
280 bladzijden
Adviesprijs € 29,95
ISBN  978-90-4520-433-8
(ook bij bol.com te bestellen via onderstaande link, waar uw eetschrijver dan weer extra blij van wordt)





Labels:

03 oktober 2013

Peulenporno!


Kijk, er gaat niets boven een pakkende titel om mensen aan het luisteren te krijgen. Ja, ik weet het, u luistert altijd als ik wat te zeggen heb. Dat doet u al ruim zeveneneenhalf jaar en eigenlijk heb ik u daar nooit voor bedankt, in elk geval niet met zoveel woorden. Bij deze dus! Maar eigenlijk bedoel ik hier iets anders. Ik bedoel dat ik u aanraad om binnenkort eens op een zondag lekker te gaan luisteren. Én lunchen!

Ik heb het hier over de befaamde Luisterlunches in het Grand Café van het schitterende Kasteel Groeneveld in Baarn (foto). Verrukkelijke warme baden zijn het voor mensen die graag iets verder nadenken over wat ze in hun mond stoppen: een inspirerende spreker vertelt iets over eten en één en ander wordt geïllustreerd met een door hem samengestelde en door Chef Martin bereide lunch. Dat alles vindt in de regel plaats op de tweede zondag van de maand, op de prettige tijd van 12:30 's middags. Het is leerrijk, maar vooral heel erg leuk, zoals ik heb kunnen ondervinden in de jaren dat ik er vrijwel steevast bij ben. Alweer vijf jaar gaat dat zo, en al die vijf jaren was de organisatie in handen van de even kundige als deskundige Lizet Kruyff.

En nu gaan de luisterlunches hun zesde seizoen in en staat er plots iemand anders aan het roer. Wie dan? Nou, ik. In het voorjaar van dit jaar kreeg ik een telefoontje met het verzoek of ik het wilde doen. Dat ik dat wilde, daarover hoefde ik niet lang na te denken. Maar kon ik het ook? Men dacht van wel--en als men dat dacht, wilde ik het wel proberen.

Nou, daar gaan we dan. Op 13 oktober is de vuurdoop, en ik mag met tevredenheid vaststellen dat er aardig wat reserveringen binnen zijn. Dat loopt vast nog wel vol!

Maar wat is er dan op 13 oktober te beleven? Peulen! En niet zo maar peulen, nee, peulenporno!

Niemand minder dan Sandra van Kampen van Stichting Urgenda (enkele dagen geleden nog in het nieuws doordat ze de Nederlandse Staat dagvaardde in verband met de klimaatdoelstellingen) komt hier iets vertellen over de peulvrucht als alternatieve en duurzame bron van eiwitten. Om dat te promoten, riep Urgenda deze weken uit tot de weken van de Peulenparade. Hobbykoks en chefkoks werden aangemoedigd hun beste recepten met peulvruchten aan de wereld kenbaar te maken, een oproep waaraan massaal gevolg is gegeven.

Mooi zo.

Want peulvruchten hebben een imagoprobleem. En dat is jammer en onterecht, want met peulvruchten kun je ontzettend lekker, eigentijds en sexy koken. Bartje zou zijn ogen niet geloven en achter elkaar aan het bidden slaan. Om méér!

Dat gaan we ontdekken op 13 oktober om 12:30 uur in Grand Café Groeneveld, geïllustreerd met een lunch die bestaat uit het Allerbeste van de Peulenparade. Kortom: peulenporno! En ú bent erbij! Tenminste, als u snel reserveert. Dat gaat het makkelijkst met een mailtje aan Eetschrijven (zie bovenaan de lijst "Links"in de rechter kolom), of anders via de link op de site van Grand Café Groeneveld of gewoon door een berichtje aan het Twitteraccount van de Luisterlunch.

Zonder gekheid: dat wordt méér dan de moeite waard. Komen dus! En zegt het vooral voort!





Het zijn weer Bulkweken

Labels: