Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

29 april 2013

Gezonder dan... eh...


Ik geef toe, ik had 'm afgelopen zaterdag al op Twitter gezet. Maar aan degenen die daar niet meelezen of 'm gemist hadden wil ik 'm toch niet onthouden: deze perfecte illustratie van de totale nietsigheid van het Vinkje.

Oregano is een "gezondere keuze". Jawel! Gezonder dan eh... dan... nou ja, gewoon gezonder. Tenslotte hebben we er meer dan genoeg voor betaald om dat te mogen zeggen, nietwaar?

Overigens kan het bij AH dezer dagen nog veel erger, maar dat is weer een heel ander chapiter.







Partner van bol.com (88x31)

Labels: , , ,

26 april 2013

(geen) Keukenmeidenverdriet

Vroeger ging alles anders. Ja, daar kijkt u van op, eetlezer, en toch is het zo. Anno 2013 is het niet erg waarschijnlijk dat iemand die in 1988 nog kookte voor de Koninklijke Familie in 2008 een aalmoes ontving van een voormalige werkgever en op dit moment in het gevang belandt. En mocht het gebeuren, dan zou het alle media halen. Terwijl er in het geval van Rijntje Biljardt, geboren te Lochem in 1807 en vermoedelijk overleden te Den Haag in 1886, geduldig spitwerk van historica Lizet Kruyff voor nodig was om één en ander aan het licht te brengen.

Ook Lizet heeft overigens naast oneindig geduld wel eens geluk. Zo lokaliseerde zij slechts twee weken vóór het boek dat zij samen met Judith Baehner schreef gepresenteerd zou worden de keuken waarin Rijntje na haar dienstverband bij Anna Paulowna ging koken, aan de Amsterdamse Herengracht. De huidige bewoners bleken vriendelijke mensen en de keuken nog goeddeels intact. En zo kwam het dat uw eetschrijver daar met een handjevol select publiek aanwezig mocht zijn bij de uitreiking van de eerste twintig exemplaren van dit bijzondere boek.

Want bijzonder is het boek rondom Rijntje Biljardt zeker. Om te beginnen heeft zij echt geleefd, dit in tegenstelling tot de legendarische Aaltje, die een amalgaam van fictieve keukenmeiden vertegenwoordigt. Rijntje wás iemand, al bij leven, omdat er toen reeds een kookboek van haar hand verscheen waarin zelfs een gravure met haar portret voorkwam. Zij werd zelfs--ja, ook toen gebeurde dat al--op zeker moment grof geplagieerd. Uit haar eigen boek blijkt dat Rijntje ronduit koninklijk kon koken, maar ook de eenvoudige keuken beheerste. Aan haar recepten is het grootste deel van haar herrijzenis in boekvorm gewijd.

Het bijzondere is dat die recepten niet klakkeloos zijn overgeschreven, want dan hadden ze hooguit nog waarde voor echte fanatici, of curiositeitswaarde voor gewone stervelingen. Ze zijn aan de moderne tijd aangepast en daarom perfect maakbaar. Voor de 'vertaalslag' naar de moderne keuken zorgde dan ook niemand minder dan Jessica Lek, chefkok van het restaurant Aan de Amstel, waar Yvette van Boven de scepter zwaaide vóór zij met Home Made een onvervalste wereldhit scoorde. Voor de al niet minder watertandende fotografie tekende Louis Lemaire.

Het resultaat: een verrukkelijk lees-, kijk- en kookboek, precies zoals elke kookliefhebber graag in huis heeft. Want elke echte kok is dol op kookboeken, niet zozeer om de receptuur letterlijk na te koken, maar als inspiratie en vertrekpunt. Precies zo ging het met Rijntje. De gerechten die zij bereidde waren ongetwijfeld al in diverse vormen eerder gekookt, maar Rijntje paste ze aan aan haar tijd, omgeving en mogelijkheden. Zoals u, eetlezer, ook zou doen.

Het levensverhaal van Rijntje, dat als een rode draad door dit boek loopt, is nog veel fascinerender dan je uit de paar details waarmee ik dit stukje opende zou opmaken. De brokjes geschiedenis waarmee het gelardeerd is zijn pareltjes. De aanpak van de vier seizoenen, inclusief kroniek van wat er in de moestuin gebeurt, is totaal van Rijntjes en gelukkig ook weer steeds meer van ónze tijd, net als de passages gewijd aan de inmaak, en ronduit prachtig is de vertelling van Rijntjes levensverhaal in diezelfde vier seizoenen, waarbij de winter aanvangt met haar tijd in het cachot te Vught.

De recepten brengen de culinaire verbeelding van elke hobbykok op hol. Nog nooit zag je een authentiek 19e-eeuws koningsmaal zó dichtbij komen. Ga maar eens na: kalfsfricandon (=staartstuk) met zuring, spinazie en kalfsoogen (=kwarteleitjes), worst van visch, verse ham met eene rozensaus, podding (=soufflé) van jonge wortelen, gelei van sina appels en evenveeltjes, konijnen met oesters en natuurlijk slemp. Jazeker, en wacht tot u de foto's ziet.

Enfin, dit is een boek dat u wilt hebben. Ik wil in ieder geval van mijn exemplaar niet scheiden--ik ben er meteen in gaan lezen en weet me er zelfs voor het schrijven van dit stukje maar met moeite van los te rukken.

Gelukkig is Rijntjes Keukengeheimen vanaf 15 mei gewoon te koop, wel zeker ook bij de online boekwinkel die hier altijd adverteert. Omdat dat nog best even duurt heb ik bedongen dat ik niet één, maar liefst twee exemplaren van dit bijzondere hebbeboek mag weggeven. Jawel, aan ú, mijn even geliefde als trouwe eetlezers. Kortom, stuur nú aan eetschrijven (appeltaartje) gmail PUNT com een mailtje waarin u mij zin geeft om dit boek aan ú en niemand anders toe te sturen. Ik laat u nog vóór Koning Willem een week op de troon heeft gezeten weten of u bij de gelukkigen bent.

Zo nee: meteen op 15 1 mei naar de boekhandel voor deze Aanrader van Eetschrijver! Of nú vast bij de uitgever reserveren.

Rijntjes Keukengeheimen
Lizet Kruyff en Judith Baehner, recepten van Jessica Lek, fotografie Louis Lemaire
Uitgeverij Good Cook Publishing
192 blz.
Adviesprijs € 29,95
ISBN 978 94 6143 083 0






Labels:

25 april 2013

Gezond en feestelijk

"Officieel programma 26 april", heft de advertentie in mijn dagblad aan, om voort te varen met "voor deelnemende scholen aan de Koningsspelen". Ja, dat kromme Nederlands uit dat Koningslied is besmettelijk, hoor. Dat had iedereen met een béétje taalinzicht op zijn klompen kunnen aanvoelen. Maar ja, te laat.

Hoe dan ook, de Koningsspelen die morgen het oranjebal openen, starten om 8:30 des morgens met wat de advertentie in oranje letters een "Gezond en feestelijk Koningsontbijt op school" noemt.

Gezond en feestelijk, godbetere.

Ik bedoel, móet dat nou weer? Een kenmerk van een feestelijke maaltijd, elke feestelijke maaltijd, is nou éénmaal dat je bij uitzondering eens lekker uit de band springt zonder je te bekommeren om elke microgram micronutriënt of elke halve kilocalorie. Feestelijk is onbezorgd en onbekommerd. Boven een feestelijke ontbijttafel hangt wat mij betreft per definitie niet de geest van Sonja Bakker, van wier "feestelijke" ontbijten ik ook maar nooit een feestelijk gevoel wist te krijgen.

Maar het kan nog erger.

Als je namelijk even googelt, kom je erachter waar dat Koningsontbijt dan wel uit bestaat. Het is vooral een feestje van product placement door de slimme marketingjongens van Unilever. De appels en de snoeptomaatjes zijn zowat het enige dat niet door de marketingmangel is gehaald. Zelfs het volkorenbrood kon niet zonder adjectief.

En ja, natuurlijk, ik heb het gezien. Als Blue Band zijn troep als "boter" etiketteert, posteert de nVWA binnen de kortste keren een peloton scherpschutters op het dak van het tegenoverliggende pand. Maar in het kader van de Koningsspelen komt het van overheidswege gesanctioneerde en tot aan de nek door het bedrijfsleven  gesponsorde Nationaal Comité Inhuldiging weg met deze verlakkende volkszegswijze. Alles om maar niet cultureel-elitair te lijken, nietwaar? Moet kunnen, voor een keertje. Het is immers feest?

Hoe dan ook zou dit gezonde en feestelijke Koningsontbijt, wanneer het mij werd voorgezet, een staat van diepe en langdurige treurnis veroorzaken. Het geheel doet mij nog het meest denken aan het ontbijtbuffet in een middelmatig Hollands hotel nadat het door de Duitse en Russische gasten is ontdaan van alles wat ook maar enigszins te knagen was om vervolgens niet meer aangevuld te worden. Moet je maar eerder je bed uit komen.

Maar wat ik vooral niet snap: wat was er nou tegen geweest om die schoolkinderen op deze bijzondere dag op school zélf een ontbijt te laten klaarmaken? Met verse spullen en onder leiding van iemand die goed over weet te brengen hoe leuk en lekker het wel is om gezond te eten en dat zélf te maken? Wat een feest voor die kinderen! Wat een gemiste kans! Maar ja, ik weet het. Daar vind je geen sponsors voor. Want feestelijk anno 2013 is alleen maar gezond als er een merk op staat.

Als ik nog schoolgaande kinderen had, hield ik ze thuis morgen. Of ze mochten pas weg na een feestelijk ontbijt zélf te hebben gemaakt en opgegeten. Ruim na achten.






Dagdeal (300x250)

Labels: , , ,

23 april 2013

Armoede

Ondanks het onverwoestbare optimisme van Mark Rutte (wat eet die man eigenlijk voor zijn ontbijt?), gaat het met Nederland echt niet zo goed. Ik ken weinig mensen die niet op één of ander punt een stapje terug hebben moeten doen. Ja, lezers, ook in Huize Eetschrijver is één van de twee auto's de deur uit gedaan. Van eetschrijven word je niet zo rijk als men wel eens denkt. En van eetbloggen al helemaal niet.

Een paar dagen geleden luisterde ik in de auto (die ene overgeblevene, ja) naar een radioprogramma rond het thema De Nieuwe Armoede. Je kon de hoofdletters horen en ik weet niet hoe het met u is, eetlezer, maar ik vraag me dan meteen af wat er precies nieuw is aan die armoede. Hoe dan ook kwam er al na een paar minuten een dame aan het woord die met gepast sombere stem meldde dat ook zij de armoede aan den lijve ondervond: "Froeger ginge we hartstikke faak naar de snekbar, maar dat kén niet meer. Gelukkig heb ik geleerd hoe je thuis frietjes ken bakke".

Gelukkig was ik net op dat moment ter bestemming aangekomen zodat verdere schrijnende voorbeelden mij bespaard zijn gebleven. Wel had ik nu tenminste begrepen wat er nieuw was aan die armoede.

Weet u wat het is? We zijn aan het degenereren. Dat zie je ook al aan dat koningslied. Maar laat ik die oranje beerput niet nogmaals openen.






Weekdeals (336x280)

Labels: , ,

17 april 2013

Streekmarkt op het spoor

Ze doen het weer! Ze hadden het al eens eerder gedaan, de mensen van Gijs, een streekmarkt houden op het station van Hilversum, maar nu ze er dit jaar mee op herhaling gaan, wordt het vaste prik: een wekelijks evenement! Aanstaande vrijdag, overmorgen dus, wordt om 14:00 uur de aftrap gegeven.

Op dat moment wordt bij wijze van openingsplechtigheid de Cum Laude boerenkaas van Gerard Korevaar aangesneden. Laat ik u uit ervaring vertellen: vóór je je kaas zo mag noemen, moet hij echt wel iets in huis hebben.

Corné Ooms laat de lente proeven met heerlijk zoete Hollandse kasaardbeien en verse asperges van de Brabantse Wal. Bakker Richard Ribbink heeft ambachtelijke beschuit. De beschuiten worden rijkelijk met de hand belegd en zitten vol zaden en pitten. En de reizigers worden getrakteerd op een sappig appeltje van teler Dirk-Jan Lutterveld uit de Neder-Betuwe.

De Streekmarkt op station Hilversum is een samenwerking tussen NS en StreekSelecties, volgens de aankondiging om het verblijf op het station voor reizigers te veraangenamen. Ik zou zeggen: laat maar komen, die vertragingen!





Computer 10-daagse

Labels: , ,

16 april 2013

Nieuw! Naast WC-eend nu ook WC-vink!

Beste eetlezers, nu allemaal even zwijgen, want De Wetenschap is aan het woord. En als De Wetenschap iets te melden heeft, dan past ons slechts deemoedige stilte. En wat weet De Wetenschap dan wel vandaag? Dat het Vinkje de gezondere keuze gemakkelijk maakt. Ja, daar hoort u van op, wil ik wel wedden. Het Vinkje roept dat al jaren, maar nu zegt De Wetenschap het ook.

Interessant artikel. Het opent met de melding dat de Vrije Universiteit Amsterdam wetenschappelijk bewezen heeft dat consumenten die consequent op het Vinkje letten fors minder verzadigd vet, suiker en zout binnenkrijgen, maar daar mogen we verder niets over weten. Wel over een onderzoek uit Wageningen, dat veel verderop in de tekst even summier voorbij komt en waarin op prettig vrijblijvende wijze percentsgewijs de pluspunten van een "Vinkje-menu" worden bezongen, eraan voorbijgaand dat zo'n menu per definitie geen enkel vers, onbewerkt en onverpakt product bevat. Nou, op uw gezondheid!

Voor het overige komt de ene WC-eend na de andere iets over het Vinkje kwaken. Jaap Seidell wijst erop dat het Vinkje goed in elkaar steekt en dat bijna 90 procent van de consumenten het keurmerk herkent. Universitair hoofddocent Matthijs Dekker van WUR looft de innovatiekracht van het Vinkje. Felix Cohen van het Voedingscentrum meldt dat er daadwerkelijk behoefte is aan het Vinkje. Ik weet het niet, hoor, maar krijgt u daar nou ook zo'n marketinggevoel van?

Gelukkig heeft voedingswetenschapper Seidell ook nog iets ten gronde te melden: "Je kunt nooit onbeperkt eten van producten met het Vinkje. Dat geldt voor appels en peren net zo goed. Wie zich aan een gematigd en gevarieerd dieet houdt met Vinkje-producten, boekt aantoonbaar gezondheidswinst".

Ik heb een vraag aan professor Seidell: wordt bovenstaande zin minder waar wanneer je er die drie woorden "met Vinkje-producten" uithaalt? Zal ik u het antwoord vast geven? Nee.






Voordeel (234x60)

Labels: ,

12 april 2013

Vandaag geen Eetschrijven


... want vanavond ben ik een oudere man die aanstalten maakt betaalde seks te hebben met zijn stiefdochter. Ja, echt. Nieuwsgierig? http://naardenspodium.nl/6-karakters-op-zoek.html

Er is helaas (het plaatselijke blad heeft nagelaten ons in de agenda op te nemen) nog plaats zat. Komt allen!

Labels:

11 april 2013

Bangmakerij met bangmakerij bestrijden?

Kijk, ik ben zelf ook bepaald geen liefhebber van het product margarine. En wat margarine allemaal claimt ons voor goed te doen, dat neem ik met forse korrels zout. Zo is het zeker een feit dat Becel Pro-Activ de cholesterolspiegel in het bloed helpt verlagen, maar staat het bij lange na niet vast dat een lagere cholesterolspiegel in het bloed ook minder risico betekent op hart- en vaatziekten. En het allerbelangrijkste argument tegen margarine blijft wat mij betreft dat het gewoon niet te hachelen is. Voor mij dus alleen maar echte boter--met mate uiteraard.

Maar je kunt ook compleet doordraaien. Zo werd ik van diverse kanten gewezen op een stukje dat ons wel eens even zal vertellen wat voor vreselijke risico's we nemen als we dat duivelse product margarine eten. Ondermijning van ons immuunsysteem! Verstopte kransslagaders! Kanker! Arteriosclerose! Dood en verderf! En het bevat 27 stoffen die ook in verf zitten.

Nou ja, dat laatste zou waar kunnen zijn. Boter bestaat trouwens ook voor een groot deel uit stoffen die ook in verf zitten, en hetzelfde geldt voor uw en mijn lichaam. We hebben het hier dan ook over het verderfelijke diwaterstofmonoxide (H2O). Ja, dat is schrikken.

Er is meer dan genoeg tegen margarine in te brengen. Dat het overbodig is. Dat het altijd wordt samengesteld volgens de laatste stand van de wetenschap, die in het verleden nogal eens flink de plank mis heeft geslagen en dat vermoedelijk nog altijd met regelmaat doet. Maar dat er in margarine "zeer grote hoeveelheden transvetzuren" zitten is bijvoorbeeld een pertinente leugen. Die informatie dateert van enkele decennia geleden.

Onderaan het stukje staan wat bronnen die de auteur heeft nageslagen. Ze zijn in algemene termen gehouden (verwijzen dus niet naar specifieke publicaties) en bovendien niet aanklikbaar. Ik heb ze daarom maar even voor u bezocht. Eén ervan is een vraag- en antwoordsite die eigendom is van een internetreclamebedrijf. De andere twee zijn spamsites. Ja, de credibiliteit is groot.

Wie niet als bron is vermeld, is Michael Pollan, terwijl er driftig is geshopt in diens boek "Een pleidooi voor echt eten", met name waar de auteur van het stukje het heeft over de desinteresse die micro-organismen aan de dag leggen voor margarine ("het schimmelt of rot niet eens"). Overtuigend, vooral aangezien we voortdurend beschimmelde boter zien. O nee, toch niet.

Ja, de margarinelobby is blij met dit soort stukjes. Daar kunnen ze naar wijzen om staande te houden dat de tegenstanders van hun product louter complotdenkers zijn waar een steekje aan los zit. Zo kun je ze lekker op één hoop gooien met die individuen die ervan overtuigd zijn dat de EU ons probeert te vergiftigen met E-nummers. Of dat je van light-frisdrank dóóhóóhóód gaat. Of dat breedbeeld-tv's diabolische boodschappen verbergen.

Volk dus waarvoor de waarheid niet spectaculair genoeg is. En waar een weldenkend mens niet bij wil horen. Ik in elk geval niet. En u ook niet.






Voordeel (234x60)

Labels: , ,

10 april 2013

Naïviteit en kapitaal

"Dit is geen reclame voor suiker. Wat hier wordt verduidelijkt, is dat suiker deel kan uitmaken van een normaal voedingspatroon. Het is geen vergif dat je absoluut moet mijden".

"Het voordeel voor ons is dat we als beroepsvereniging onder de aandacht komen".

"Het is de bedoeling om objectieve informatie te verstrekken over thema's waarover misverstanden bestaan en een polemiek aan de gang is. Het doel is niet om meer Coca-Cola te verkopen".

"Uiteraard zijn er mensen die te veel suiker consumeren, zoals er ook problemen zijn met de consumptie van vet en alcohol".

"Op de verstrekte informatie is wetenschappelijk niets aan te merken. Deze campagne zou ook met publiek geld gefinancierd kunnen zijn".

Enfin, lees zelf maar hoe een kapitaalkrachtige multinational schaterlachend profiteert van het gebrek aan geld en beoordelingsvermogen bij een beroepsvereniging van diëtisten.

Beetje dom, zeker. Maar je gaat je toch ook wel afvragen hoe de wereld en onze voorlichting eruit zouden zien als het geld zat bij de producenten van vethoudende in plaats van suikerhoudende voedingsmiddelen.






Voordeel (234x60)

Labels: ,

09 april 2013

Nonoviteiten

Je kunt het je als (web)journalist heel makkelijk maken. Dan knip en plak je de persberichten die in je mailbox vallen. Je bent er zó mee klaar en je houdt de producent te vriend. Alle kans dat er dan af en toe eens iets leuks van de tafel valt. Ja, echt waar, dat gebeurt allemaal bij de wat minder scrupuleuzen. Nou ja, u leest hier en niet daar, dus vlijt beloont zichzelf.

Toch ben ik benieuwd hoeveel aandacht het persbericht krijgt dat ik vandaag in mijn mail had. De titel: "Nespresso vangt Italiaanse koffiecultuur in Limited Editions 'Trieste' en 'Napoli'. Ja, laat u dat maar even bezinken.

Ik bedoel: dan slaag je er als exponent van belevingsmarketing uiteindelijk in om--althans naar je eigen mening--de Italiaanse koffiecultuur te vangen. Je zou zeggen: handen dichtknijpen, want voor een ristretto in een goede koffiebar in Rome laat ik stante pede alles vallen. Maar niet zo bij de mensen van Nespresso. Zij maken er een Limited Edition van. Allemaal te koop in één van hun 270 exclusieve Boutiques, waar de beleving nog opgeklopter is dan het melkschuim in de modieuze cappuccino's.

Jaja, ik weet het. We houden massaal ontzettend veel van Nespresso en ik ben een rare vent dat ik dat niet doe en mijn espresso liever maak met het bovenstaande, geheel handbediende apparaat (voor de geïnteresseerden: de Europiccola van La Pavoni). Maar het is met kolder als in dit persbericht dat de firma Nespresso mij in mijn overtuiging bevestigt. Schiet mij maar lek.

Enfin, de komende dagen maar eens googelen op bovenstaande titel en kijken wie erin zijn getrapt.






Voordeel (234x60)

Labels: , ,

08 april 2013

Vet gezond!


En hup! De gemeente Den Haag bindt de strijd aan tegen overgewicht bij jongeren en doen dat met bovenstaande slogan. Gezond is vet, nee, dat kun je niet zó maar omdraaien. Een koe is een beest en een beest lang niet altijd een koe. Maar toch: gezond en vet in één kreet, daar werd het hoog tijd voor. Er is namelijk meer gezond dan ongezond vet, en misschien is er zelfs wel helemaal geen ongezond vet. Want ook verzadigd vet lijkt door de jongste onderzoeken steeds meer uit het beklaagdenbankje te worden getrokken.

Het Voedingscentrum heeft dan weer zijn eigen relatie met vet. Ze moeten ook wel, want met die domme, ongenuanceerde kreet "Let op vet" waarmee ze een aantal decennia geleden alle vet groepsgewijs in de ban werd gedaan, hebben ze zich danig in de voet geschoten. Hoe dan ook, vorige week publiceerde dit nationale eetvoorlichtingsinstituut zijn nieuwste vetwijzer.

Maar let op: die vetwijzer heeft tegenwoordig de titel "Gezond en minder gezond vet". Over "ongezond" hebben ze het niet meer. Ja, ook bij het Voedingscentrum wordt men wijzer, al gaat het mogelijk wat ver om het over "vet wijzer" te hebben. Een beetje laat zijn ze ook, maar dat heb je met olietankers ook. Het duurt lang voor ze bijdraaien.

Nu nog een suikerwijzer. Want vooral op dat vlak is nog flink werk aan de winkel. Kom op, mensen van het Voedingscentrum. Met jullie tijd mee!






Weekdeals (336x280)

Labels: ,

04 april 2013

Boven?


Oranje, je wordt er helemaal gek van dezer dagen en april is nog maar net begonnen. Mijn mailbox stroomt vol van persberichten met het woord "oranje" in de header. Een koffieproducent brengt speciaal voor de gelegenheid een Oranjemerk uit. Een fabrikant van keukenapparatuur heeft zijn complete lijn uitgevoerd in knaloranje. Ja, daar zit je dan, een jaar later, als Nederland weer normaal doet. Te wachten op het eerstvolgende WK voetbal waarschijnlijk.

Ik ben nú alweer allergisch voor de kleur oranje en heb me half en half voorgenomen minstens een jaar lang niet te schrijven over bedrijven die mij deze maand bestoken met "oranje" persberichten. Maar vervolgens deed ik het zelf: ik maakte een soep die oranje was. Dat was weliswaar niet de eerste doelstelling ervan, maar meer een neveneffect doordat het voornaamste ingrediënt pompoen was. Ja, die pompoenen zijn fijn dezer tijden, nu het voorjaarsspul op zich laat wachten. Ze kosten bijna niets en geven véél gezond eten. Ook in een soepje. Dit maakte ik met Thaise Panang curry, een specialiteit die zoals Sicco Gerlsma van het fantastische Indonesische restaurant Tandjong Priok mij wist te vertellen, vrijwel zeker van oorsprong Maleisisch is en Penang heet zoals het eiland, maar die de Thai zich schaamteloos hebben toegeëigend.

Hoe dan ook: ik bombardeer deze soep tot de lekkerste pompoensoep ooit. Zelfs het feit dat hij oranje is doet daar geen afbreuk aan.

Pompoensoep met Panang curry

Nodig voor vier personen:

- de helft van een grote pompoen, of een kleintje heel
- 1/2 liter (runder)bouillon, liefst zelfgetrokken of uit een pot
- 1 grote ui
- 3 tenen knoflook
- 2 flinke eetlepels Panang curry (toko of super)
- 100 ml kokosmelk
- 75 ml kokosroom
- bosje koriander
- zout, olie

Verwarm de oven voor op 150 graden. Schil de pompoen, ontdoe hem van de pitten en snijd hem in partjes. Bestrijk deze met olie, zet ze in een vuurvaste schaal en laat ze in de oven in ca. 45 minuten gaar roosteren.

Snipper de ui en plet en hak de knoflook. Verhit olie in een gietijzeren pan en laat daar de ui een minuutje of twee in fruiten. Voeg de knoflook toe en laat nog een halve minuut meefruiten. Doe vervolgens de currypasta in de pan en laat die onder voortdurend roeren een minuutje of twee lekker aanroosteren.

Voeg de kokosmelk en vervolgens de kokosroom toe, roer door en en voeg de bouillon toe. Snijd de pompoen in stukjes, houd van enkele partjes de stukjes achter en doe de rest in de mengbeker van de staafmixer. Schep er wat van de soep bij en pureer. Doe alles weer in de pan en verhit de soep tot tegen de kook aan. Voeg zout naar smaak toe en vervolgens de stukjes pompoen.

Dien op in kommen, bestrooid met gehakte koriander.







Voorjaarsopruiming

Labels:

03 april 2013

Halfoer

Het duurt soms even voor je conclusies trekt uit je eigen verhalen. Zo schreef ik alweer een half jaar geleden dat de hoeveelheid brood die we van het Voedingscentrum moeten eten, waanzinnig is. En toch at ik er zelf ook behoorlijk wat van, zij het nog steeds geen 250 gram per dag.

Maar twee weken geleden was ik bij mijn huisarts, die mij suggereerde dat ik misschien toch eens iets aan mijn gewicht moest doen. Daar had hij gelijk in; ik wist dat zelf ook wel. Hoe dan ook, ik vond het een mooi moment om eens wat aanbevelingen van het Voedingscentrum overboord te gooien--nog wat méér dan ik al deed. Die over dat brood bijvoorbeeld. Ik schreef er een column over voor Puur Gezond, waarin ik vertel dat brood nu bij mij thuis een uitzonderingsproduct is. Ik eet nu véél minder brood en dan alleen nog maar heel lekker brood. Dat van Menno 't Hoen bijvoorbeeld (foto). Of brood dat ik zelf bak. Sterker, daar ga ik over twee maanden een workshop voor volgen bij Levine van Doorne.

Omdat ik ook méér groenten en fruit ben gaan eten en minder zuivel gebruik (alleen al de boter die ik op al dat brood smeerde tikt flink aan), heb ik dus feitelijk een flinke stap gezet richting oerdis. Al eet ik nog af en toe brood, rijst en pasta en is ook de zuivel niet geheel uitgebannen. Daarvoor vind ik boter te lekker, een scheutje room te fijn om een soepje te binden en kaas te onmisbaar.

Kaas, dat is de voornaamste reden dat ik nooit helemaal oer zal worden. Als ik ooit moest kiezen tussen vlees en kaas, ging het vlees resoluut op de schop. Want kaas, daar kan ik niet buiten. Of nee, dat kan ik best. Maar ik wil het gewoon niet. Heel Erg Niet. Nooit meer Goudse boerenkaas? Ondenkbaar!

Halfoer dus. Wat prima past bij iemand die een hartgrondige hekel heeft aan overmatig fanatisme. Zeker op eetgebied.






Voorjaarsopruiming

Labels: