Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 juni 2013

Nog heel even dan

Verdomd, er komt zowaar nog iets van een reactie ten gronde. Er blijkt namelijk een goede reden te zijn waarom in het door mij bekritiseerde stukje geen namen en rugnummers werden genoemd. De betreffende restaurateurs zijn namelijk bang. Bang voor represailles. Ja, echt. Van boze blogmiepen. En dus moeten we het doen met de kreet "brand!" zonder dat we mogen horen waar dan wel. Dat schiet niet op.

Ik sprak gisteren met een bevriende Amsterdamse restaurateur (wij waren op een feestje waar wij beiden gratis eten en drinken kregen) over het geschetste fenomeen en ik vroeg hem of het nou echt waar was dat er veel foodbloggers verwachten geheel gratis gelaafd en gespijzigd te worden. Deze man antwoordde dat het inderdaad voorkwam, vooral vanuit het buitenland. Ik vroeg hem hoe hij ermee omging. Hij zei dat hij binnen een paar minuten googelen tot een afweging kwam van de relevantie van zulke internetschrijvers en op basis daarvan een beslissing nam.

En dat is het natuurlijk precies. Met enige kennis van zaken en van de moderne tijd kan elke restaurateur een weloverwogen afweging maken van het vlees dat hij in de kuip heeft, vlot het kaf van het koren scheiden en voor zichzelf nagaan wat erbij te winnen is om eventueel iets weg te geven.

Dat hoort, hoe je er verder ook over denkt, bij de elementaire vaardigheden van deze tijd. Wie die niet beheerst, moet ze zich aanleren of iemand in de arm nemen die ze wel beheerst, niet gaan zitten klagen dat hij wordt uitgekleed en dat hij daar niets tegen kan doen omdat hij anders ook nog de grond in wordt geboord.

Als een restaurateur die niet kan rekenen klaagt dat zijn leveranciers hem overvragen en zijn gasten de rekening niet volledig betalen, lachen we hartelijk. Wie start er dan ook een bedrijf zonder deze elementaire vaardigheid?

Begrip van internetjournalistiek en sociale media is dezer dagen voor een horecaondernemer net zo essentieel. Daar kun je over gaan zitten jammeren of er iets aan doen. Het laatste lijkt me productiever. Maar dat is slechts mijn mening en ik kan en wil niemand dwingen daar zijn voordeel mee te doen.

En daarmee is hierover voorlopig genoeg gezegd. Morgen ga ik het hebben over nieuwe haring. En over duurzaamheid.

Edit: gezien een enkele reactie op Twitter blijkt het toch nog even nodig dit expliciet te zeggen: ik heb NOG NOOIT mezelf uitgenodigd bij een horecaonderneming voor gratis drank, voedsel of een overnachting en ik zal dat ook nooit doen. Wanneer ik ergens uitgenodigd word (en dat komt uiteraard voor) maak ik precies dezelfde afweging als die welke ik de restaurateur aanraad: wat heb ik er beroepshalve bij te winnen? Zo simpel is dat.





Zomervoordeel

Labels: , , ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home