Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

21 juni 2013

Haring en duurzaamheid


Belofte maakt schuld. Gisteren had ik u beloofd het vandaag over haring en duurzaamheid te hebben, en dus kies ik ook maar een niet mis te verstane titel. Natuurlijk heb ik een reden om juist nu deze thematiek bij de kop te pakken. Ja, natuurlijk, afgelopen woensdag kwam de eerste haring aan land. Maar ik was die dag ook als de eerste de beste societytijger uitgenodigd op de legendarische haringparty van het Amsterdam Hilton, waar iedereen die in Nederland iets voorstelt aanwezig is. Ja, fluit u maar even.

Ik had dat op Twitter verteld, dat ik daar zou zijn, en verwachtte al half en half laatdunkende opmerkingen, maar die bleven uit. Wel kreeg ik van een enkeling de vraag of ik dat nou eigenlijk wel kon maken, gezien het feit dat er eerder in het jaar anderhalf miljoen haringen terug waren gegooid in zee--wat voor vis in honderd procent van de gevallen een jammerlijke dood betekent, laat u op dat punt niets wijsmaken.

Ja, ik vond dat ik dat kon. Want de haring op de haringparty was niet zó maar haring: hij kwam van Jan van As. En die laat zich erop voorstaan dat hij een warm hart heeft voor duurzaamheid. Overigens ook voor kwaliteit, want Jan van As houdt van vis. Al 64 jaar lang.

Ik sprak even met één van de nazaten van de oprichter (het gaat nog steeds om een familiebedrijf) en wierp hem bovengenoemde slachting voor de voeten. Die vond hij zelf ook heel erg maar, legde hij uit, met de vernieuwde regelgeving op bijvangst zou die praktijk wel goeddeels tot het verleden behoren.

Van As heeft alle duurzaamheidscertificaten die je je maar kunt bedenken en stelt zijn eigen normen bovendien strenger dan die van de MSC. Schol in maart? Van As zou het, naar eigen zeggen, nooit doen. Dat klopt overigens: ik heb in het kader van dit stukje indertijd even op de website gekeken en inderdaad: geen schol te bekennen.

Wat ik maar bedoel is: het loont om uw visverkoper even tegen het licht te houden. Vraag even door hoe hij over duurzaamheid denkt en vergelijk zijn antwoorden even met die op Vis en Seizoen. Dat is de wereldwijde visstand wel waard. Ik ben in elk geval blij met voortrekkers als Van As, die verder denken dan hun hengel lang is. Het gaat overigens gelukkig erg goed met de haringstand.

En hoe vond ik 'm nou, die Hollandse Nieuwe? Laat ik beginnen met te melden dat hij voor mijn ogen uiterst vakkundig werd schoongemaakt. Ook wat waard, want de meeste vishandels lichten daar jammerlijk de hand mee door de hele verwachte verkoop van de dag in één keer schoon te maken, wat de smaak niet ten goede komt. Met een boog omheen lopen, zulke toko's. Zeker als ze Hollandse Oude als Nieuw verkopen, wat óók nog veel te vaak gebeurt.

Eerlijk gezegd: ik vermoed dat hij over een week of drie lekkerder want vetter is. Maar dat is eigenlijk elk jaar weer zo. Het plezier op de dag dat de eerste haring wordt aangeland is dat je je tanden weer in een échte Hollandse Nieuwe zet. Ik hoop alleen dat ze er volgend jaar op de overigens fantastisch georganiseerde Hilton Haringparty een glaasje manzanilla bij hebben. Corenwyn is heerlijk bij haring, maar met zo'n beendroge sherry weet je écht niet wat je proeft. Erewoord van uw eetschrijver.





Smartphone stuntweek

Labels: , ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home