Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 juni 2013

Blogmiepen

Ik verbaasde me er al eens over toen dit blogje nog piepjong was en amper 150 bezoekers per dag trok: de kennelijke angst van de gevestigde orde voor mensen die hun mening ventileren via kanalen waar geen investeerders rijk van worden en zonder dat één of ander Hogerhand in zijn Oneindige Wijsheid, Onpartijdigheid en Onbaatzuchtigheid heeft beslist dat ze een mening mógen ventileren.

Maar sommige dingen veranderen kennelijk niet zo snel. Zo verscheen er vandaag in alle vroegte een blogje van Norbert Koreman, uitgever van een blad met de naam Culinaire Saisonnier. Ik heb de heer Koreman nooit ontmoet, maar heb het wel eens via Twitter met Culinaire Saisonnier aan de stok gehad nadat ik het lef had gehad (gefundeerde hoewel triviale) kritiek op een ami saisonnier te hebben. Als ik me goed herinner werd ik toen afgeserveerd als onbenul omdat ik ooit eens in een heel ander verband had beweerd dat er ook truffelolie bestaat die niet uit de chemische fabriek komt. Dat laatste is overigens ook zo, al weten maar weinigen dat, ook in professionele kringen. Soit.

Dat blogje dus. Het gaat er van dik hout, dat is zeker. Via vele kronkelwegen mondt het uit in een vlammend j'accuse tegen de blogger, die alles voor niks wil hebben, met het onuitgesproken dreigement dat anders het betreffende horeca-etablissement wel eens even met de grond gelijk zal worden gemaakt. Er wordt zelfs unverfroren in gesteld dat de huidige crisis in het restaurantwezen geheel en al aan deze uitvreters te wijten is. Je verzint het niet. Wij wisten niet, lezers, dat wij het in ons hadden. Ik moet toch eens nadenken of ik deze almacht niet profijtelijker kan gebruiken dan ik nu doe. Want het is elke maand een last, hoor, zo'n hypotheek.

De heer Koreman vindt zichzelf behoren tot de journalistiek en mij niet, zoals hij letterlijk op Twitter heeft gezegd. Ja, ik weet het, "horecajournalistiek" is één woord en het is "behoren tot" of "horen bij", maar over correct Nederlands doen we niet moeilijk meer in de journalistiek; dat laten we dus allemaal maar rusten. Blijft staan dat hij voor een journalist dan toch wel een opmerkelijk onjournalistiek stukje gekrabbel heeft afgeleverd.

Om te beginnen mist het richting: eerst moeten "de redacties" het ontgelden die persuitjes kennelijk als beloning weggeven aan niet ter zake kundige harde werkers, vervolgens blijken ineens de freelancers (met wapenfeiten van twintig jaar oud, dan wel reeds lang gepensioneerd en uitsluitend om vervoerstechnische redenen nog in het bezit van een perskaart, dan wel gewoon overleden) de kwade pieren en tenslotte zijn de bloggers de bron van alle ellende. Typisch het relaas van iemand die een ondefinieerbare boosheid van zich af zit te schrijven en er gaandeweg de mikpunten bij bedenkt. Ja, dat soort ongeleide projectielen krijg je wanneer mensen die eindredacteuren gewend zijn in alle vroegte bloggen en hun relaas patsboem online knallen. Elke hoofdredacteur zou een dergelijk stukje meedogenloos afschieten. Ongefundeerd! Geen namen en rugnummers! Geen hoor en wederhoor! Vermoeden van persoonlijke rancune bij de schrijver! Allemaal redenen om zo'n stukje maar niet te doen.

Toch blijkt de framing die in dit geschrijf besloten ligt heel effectief. In de discussie die op een vernietigend bericht van mij op Twitter volgde, was de vraag immers al snel "kun je kritisch zijn als je iets gratis krijgt?". En daar gaat het hier natuurlijk helemaal niet om. Van belang is wat er waar is van de beschuldiging dat allerlei onscrupuleus volk zich onder het mom van "journalistiek" in de watten laat leggen. Ik kan u verzekeren: dat komt voor, zowel onder bloggers als onder klassieke journalisten. Maar het is een uitzondering en een journalist of blogger die een beetje om zijn reputatie denkt, laat het wel uit zijn hoofd om met deze attitude op culinair weekend te gaan. De wereld is klein, en zeker sinds we internet hebben ligt een uitglijder binnen de kortste keren op straat. Ik ben er niet bang voor: ik heb nog nooit een restaurant of product positief besproken in ruil voor cadeautjes, en ik zal dat ook nooit doen.

Andere vragen zijn van aanzienlijk meer belang. Zijn alleen culinair journalisten relevant voor onpartijdige informatievoorziening? En wie bepaalt eigenlijk wanneer iemand zich zo mag noemen? Hoe zit het feitelijk met de journalistieke integriteit wanneer een blad tegelijkertijd een netwerk exploiteert van "vrienden" in de horeca en is dan de slager niet zijn eigen vlees aan het keuren? En gaat het hier wel over een tegenstelling tussen traditionele culinair journalisten versus foodbloggers? Of eerder over fact-free suggestiviteit versus echte journalistiek?

Kijk, dát zijn wat mij betreft onder andere de vragen die aan de orde moeten komen tijdens een debat dat rond deze materie zal worden gevoerd op een nog nader te bepalen plaats. Een debat waarvan ik hoop dat het de grond zal wegslaan onder deze en toekomstige ongefundeerde vuilspuiterij, waarin een hele groep personen zonder onderscheid des persoons als corrupt wordt afgeschilderd en in diskrediet wordt gebracht.  Ja, ik weet het: dit soort karaktermoord is een typische ziekte van deze tijd. We bestrijden liever de groep waarbinnen corruptie wordt vermoed dan de corruptie te bewijzen en te bestrijden, want dat kost minder moeite en het scoort beter. Maar voor dat soort gemakzuchtige karretjes laat een échte journalist--en dat ben ik al bijna mijn hele werkzame leven, niet alleen op culinair gebied--zich natuurlijk niet spannen.

P.S. Misschien is het u niet eens opgevallen, maar ik vind in het verhaal van de heer Koreman een toch wel heel veelbetekenende passage staan. Niet om wat hij in zijn gratuite betoog zegt, maar om wat hij niet zegt:


Ziet u het ook? Je zou denken dat het eerste wat je als freebeejager in een restaurant aangeboden verwacht te krijgen de rekening voor spijs en drank is. Maar daarover geen woord. Nee, het is een kamer, de bruidssuite nog wel, die grootmoedig wordt afgewimpeld. Kijk, een beetje kundige journalist is over zoiets dan duidelijk. Omdat anders de indruk zou kunnen ontstaan dat het gratis aanbieden en accepteren van rijk begoten diners voor de schrijver wél de normaalste zaak van de wereld is. En dat wil je niet. Zelfs niet als het, de hemel verhoede het, zo zou zijn.






Voordeel (234x60)

Labels: , , ,

1 Comments:

  • At 16 juni 2013 01:36, Anonymous Boudewijn said…

    Ik ken de schrijver enkel van dat blad dat ik wel eens gratis heb gekregen bij een restaurant. Waarom is hij wél een journalist, enkel omdat hij regelmatig in druk verschijnt of heeft ie meer credentials? Ik kan weinig over de meneer vinden.
    Wat ik wel weet is dat ik morgen een culinair blog ga oprichten aangezien ik ook gratis reisjes wil.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home