Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

14 mei 2013

Oliemannetjes

Ik heb net een heel artikel af over olijfolie, en daarvoor ben ik de eigenaar van een webshop gaan interviewen. Een Almeerse eigenaar, want mijn artikel is bestemd voor de lokale glossy Lifestyle Almere. Ja, dat bestaat en nee, daar moet u niet lacherig over doen, want ik schrijf ervoor. Dat zegt toch wel wat.

De man heeft mij ongelooflijke olie laten proeven. Olie met smaken waarvan je als gewone sterveling nauwelijks vermoedt dat die allemaal in olijfolie kunnen zitten. Olie die je proeft op dezelfde manier als goede wijn, met geur- en smaaknotities. Olie met uitgesproken geurige en uitgesproken peperige smaken, met alles er tussenin. Olie die je bij de keel grijpt.

Goed, zoiets kost ook wat. Flink wat, in sommige gevallen. Er was olie bij die wel 150 of zelfs 250 euro kostte voor een halve liter, zodat het maar goed is dat er nog geen duizend liter per jaar van wordt geproduceerd. Sommigen doen dat ook met ijs, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Stel u gerust: zelf behoor ik ook nog niet tot de kapitalisten die van dergelijke olie achteloos een sliert over de rucola met walnoot gieten. Ik heb aanzienlijk democratischer olie. Deze bijvoorbeeld: LA Organic, uit Anadalusië en gemaakt van de verrukkelijke picudo olijf. Meermaals met goud bekroond en erkend als één van de beste ter wereld. Leuk maar niet overdadig verpakt in een excentrische fles van Philippe Starck, zodat je 'm ook gerust op tafel kunt zetten.

Een wereldolie vind ik het, en dat voor een betrekkelijk vriendelijke prijs van 12,95 per 250 ml. Ik heb er gisteren puree van gemaakt met Hoeksche Rooie, een mooie Nederlandse aardappel uit de Hoeksche Waard, ook al zo'n fijn product, lekker romig en met een licht zoetje. Je bent dan héél ver weg van de piepers en de olie uit de super. Die laatste is sowieso dikwijls maar marginaal voor menselijke consumptie geschikt, ondanks de vitale Italiaanse bejaarden die ze in hun tv-reclame opvoeren. Geloof maar niet dat die dat spul gebruiken.

Maar goed.

Onlangs is van LA Organic de truffelolie verschenen, zo wordt mij gemeld in een persbericht. Die gaat voor 24.95 per 250 ml. Nu is het met truffelolie raar gesteld. Er wordt je aan alle kanten verteld dat het rommel is, met smaakstoffen uit de chemische fabriek in Naarden. Vertel op Twitter dat je truffelolie ergens in gebruikt hebt en je krijgt prompt de smaakpolitie op je dak--mensen die in hun fanatisme soms ronduit onaangenaam worden.

Maar ze hebben ongelijk. Of liever gezegd, ze oordelen vanuit een te beperkt palet. Want hoewel veel truffelolie (waaronder alles uit de supermarkt) inderdaad bocht is waar nog nooit een truffel bij in de buurt is geweest, zijn er ook truffelolies die wel degelijk met echte truffels worden bereid. In het geval van de LA Organic witte truffels uit Savigno, die tien dagen in de olie hebben mogen trekken voordat die werd gebotteld.

Nee, ik heb hem nog niet geproefd. Maar dat ga ik binnenkort zeker doen. Ondanks dat het niet mag van de smaakpolitie. Of misschien wel juist daarom. Omdat een tikkeltje recalcitrantie het leven vaak zowel leuker als lekkerder maakt.






Voordeel (234x60)

Labels: , ,

1 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home