Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 februari 2013

Wat doet de regering?

Kindermarketing, het moet er maar eens mee afgelopen zijn, stelt Foodwatch in een persbericht dat vandaag nogal wat aandacht kreeg in de diverse media. Het haalde zelfs het journaal. Bepaald geen minne prestatie, denk ik dan. Meteen bijval ook.

Nee, niet bij mij. Hoe mooi het verhaal ook klinkt (en dat vind ik van dit verhaal overigens niet onverdeeld), ik wil in elk geval even de achtergronden kennen. Daar is makkelijk kennis van te nemen, want Foodwatch heeft op zijn site een omstandig en rijk geïllustreerd rapport geplaatst dat ons duidelijk moet maken hoe ernstig de situatie is.

Boeiend leesvoer. "In 2011 was bijna 13 procent van de Nederlandse jongeren te zwaar, een ruime verdubbeling sinds 1980. Daarvan valt 2,7 procent in de categorie ernstig overgewicht". Volgens nog een ander onderzoek van het VUmc is de situatie zelfs nog ernstiger en heeft 22% van de kinderen tussen 10 en 12 jaar overgewicht, terwijl bij 6% sprake is van ernstig overgewicht.

Dat klinkt schokkend. Wat mij betreft reden om eens naar het landelijk gemiddelde bij volwassenen te kijken. Daarover bericht het RIVM in een rapport uit 2011, ook recent dus. De eerste alinea komt meteen ter zake: van de mannen tussen 30 en 70 is 60% te zwaar en 13% obees. Bij de vrouwen in dezelfde leeftijdsgroep is 44% te zwaar en 14% obees.

Kuch.

U hebt gelijk: ik vergelijk hier in zekere zin appels met peren. Het zou interessant zijn te weten hoeveel van deze volwassenen als tiener ook al (veel) te zwaar waren, maar als daar cijfers over bestaan, heb ik ze niet kunnen vinden.

Maar wel wordt er iets anders duidelijk: het probleem in Nederland bestaat niet zozeer uit kinderen met overgewicht, maar uit personen met overgewicht, waarbij het wel duidelijk lijkt dat een forse proportie van de ouders niet de ideale persoon lijkt om de kinderen te begeleiden op het pad naar een gezond gewicht.

En daar heb je naar mijn overtuiging een veel belangrijker probleem bij de kop. Niet alleen kinderen bezwijken voor de verleiding van aantrekkelijk gepresenteerd voedsel, ook volwassenen doen dat. En de kans is groot dat ze dat voornamelijk doen doordat ze over onvoldoende informatie beschikken om de juiste keuzes te kunnen maken.

Een verbod? Tja, kinderen willen zoetigheid en vettigheid en dat zal met een verbod op slimme marketing niet veranderen. Die energie kan beter worden gestopt in voorlichting. Zowel volwassenen als kinderen moeten etiketten leren lezen en door onzinclaims als "0% vet" op een zuurtje heen leren prikken. En volwassenen moeten leren dat je tegen kinderen best gewoon regelmatig "nee" mag zeggen, vooral als je daarna ook "nee" doet.

Maar kindermarketing? Zijn het niet de ouders die, vóór hun kinderen zelfs maar op een leeftijd komen waarop ze voor slimme marketeers ontvankelijk zijn Liga voor hun kinderen kopen? En Yokidrink? En een vers sapje dat toch zoveel gezonder is dan frisdrank?

Nee, echt. Niet de kinderen zijn het probleem, maar de ouders. Zorg voor een stel goede regels rondom etikettering en reclame (op dat punt is er zeker nog ruimte voor verbetering) en handhaaf die. En leer mensen, zowel groot als klein, zélf goede beslissingen te nemen in plaats meteen weer te vragen wat de regering doet en middels verboden en geboden van alles voor ze te willen regelen. Want dat laatste, daar kun je balkenbrij op zeggen, dat werkt niet.

(wel grappig trouwens om hieronder dan een advertentie van bol.com te hebben staan)

Extra veel voordeel met kortingscodes

3 Comments:

  • At 25 februari 2013 18:44, Blogger Lot said…

    Mijn dochter werkt als gewichtsconsulente speciaal voor kinderen met overgewicht in een franchise situatie volgens een al wat langer getestte methode, zij geven o.a. een kookboek uit.
    Het valt haar elke keer weer op hoe onwetend de ouders toch nog zijn. Ook maken ze minder goede keuzes als ze in tijdnood zitten en brengen dan toch maar een pizza op tafel of halen wat in de snackbar. Ook geven ze veel te vaak toe uit gewoonte en geven een slecht voorbeeld. Ook andere kinderen in een gezin kunnen vaak voor ongelijkheid zorgen en dat is ook lastig voor ouders, een dikker kind hebben en de rest "mag" wel snoepen.

     
  • At 27 februari 2013 22:48, Anonymous Henk Verhaar said…

    En wat is er mis met pizza - als je die zelf maakt van door een windmolen gemalen meel, saus van gepelde tomaten, en zelfgemaakte mozzarella?
    ...

     
  • At 1 maart 2013 16:00, Anonymous Anoniem said…

    Er is zoveel mis met pizza dat die ouders ze NIET zelf maken, want daar hebben ze immers geen tijd voor, maar bestellen of uit de dieprveis halen en hup in de magnetron of oven, zo'n lekkere kant-en-klaar plak karton met ondefineerbare ingrediënten die gezond moeten voorstellen, maar vol zitten met suikers, smaakversterkers, soms zelfs meer dan 1x en vaak ook meer dan 1x een suikersoort of zelfs zoetstof. Vroeger, echt vroeger, werden dit soort dingen in fabrieken nog met eerlijke producten gemaakt, maar met de jaren zijn er steeds meer goedkope toevoegingen in gegaan om de boel maar zo goedkoop in productie te maken zodat er zoveel mogelijk aan verdient wordt. Een echte pizza van een echte pizzeria is dan nog de meest gezonde keus, hoewel die soms ook helemaal volgeplakt zijn met vette kaas, ook iets wat niet zo gezond genoemd kan worden.

    Het standpunt van Gerrit dat het voornamelijk aan de ouders ligt ben ik het helemaal mee eens. Ouder doet voor, kind doet na, ouder geeft snoep, kind koopt hetzelfde snoep. Als een leeuwin de hele dag gras loopt te eten gaan de welpjes het ook doen.

    De natuur aapt zichzelf gewoon na, dus ook ouders en kinderen, kinderen apen ouders na, ouders leren kinderen wat ze wel en niet moeten eten, heel simpel. Nee is nee en niet alsnog ja als ze gaan dreinen, want dat is gewoon een heel sterk middel om toch ja te krijgen.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home