Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

26 januari 2013

Bespiegelingen bij een ziekenhuismaaltijd



Ik zou nu laconiek kunnen melden dat hierboven mijn avondmaaltijd van afgelopen woensdag te zien is. Maar laat ik, voor degenen die het allemaal niet via Twitter gevolgd hebben, eerst even melden dat ik die dag  weliswaar inderdaad enkele uren aan de hartbewaking heb gelegen, maar dat het allemaal nog redelijk mee bleek te vallen en dat ik dezelfde avond alweer naar huis mocht--weliswaar met de oekaze het de komende tijd echt héél rustig aan te doen. Het was flink schrikken hier in Huize Eetschrijver, dat wel.

Maar die maaltijd dus. De bovenste foto toont hem vóór hij was uitgeserveerd, de onderste zoals hij voor mijn neus werd gezet. Het is "baconburger met spinazie en aardappelen". Van de bacon was totaal niets te bespeuren en de burger was qua smaak en structuur eetbaar, maar meer ook niet. De spinazie was tot snot gekookt. De aardappelen waren eerlijk gezegd best lekker. Gelukkig maar. Ik had ook nog een toetje moeten krijgen van vla met mokkasaus, maar dat waren ze vergeten. Ik heb ze er maar niet aan herinnerd.

Ziekenhuiseten, het is een schrikbeeld. Je ligt daar en je hebt alle opkikkers nodig die je krijgen kunt, maar van het voedsel word je doorgaans beslist niet vrolijk. Het is natuurlijk ook moeilijk, logistiek en budgettair. Het Flevoziekenhuis, waar ik de dag doorbracht, heeft het allemaal uitbesteed aan een externe cateraar. Ze proberen er iets van te maken en op mijn afdeling was zelfs een restaurantje. Maar dat blijft verpakking.

In het Gelderse Vallei Ziekenhuis in Ede gaat dat anders, las ik de volgende dag in mijn dagblad. Daar hebben ze gekozen voor een patiëntvriendelijke aanpak met een à-la-cartemenu en twaalf uur per dag roomservice. Trek in een smoothie of een broodje kroket? Gewoon even bellen en het komt eraan. Desgewenst kan het gezin met de patiënt meeëten. Het ziekenhuis, dat de maaltijden zelf bereidt in een moderne luxekeuken, meldt erg tevreden te zijn over de resultaten: sinds ze er in november mee gestart zijn, wordt er in tegenstelling tot voorheen nog amper eten weggegooid.

De volgende dag stond er al een lezersbrief in de krant, van ene Marjoleine Klapwijk die zich "leefstijlcoach" noemt. Lekker was dat: bouwvakkers die nu ook al in het ziekenhuis dagelijks als tussendoortje een broodje kroket naar binnen werken. Konden ze als ze weer aan de slag waren zeker weer op kosten van de baas af gaan vallen. En straks moesten we dan weer investeren in extra grote bedden, allemaal op gemeenschapskosten.

Tja, die coaches. Het is geen beschermd beroep en iedereen mag zich zo noemen zonder dat je er ook maar iets voor hoeft te weten. Het zal coach Klapwijk dan ook wel niet bekend zijn dat vrijwel iedereen in een ziekenhuis gewicht verliest en dat het over het algemeen een grote zorg is hoe herstellende patiënten weer op gewicht kunnen komen. Nee, gewoon weer lekker de pavlovreactie: kroketten? Oei! Slecht! Wat doet de regering?

Ziekenhuiseten oude stijl, je wenst het niemand toe. Maar voor coach Klapwijk maak ik graag een uitzondering.


Bulkweken

7 Comments:

  • At 26 januari 2013 22:58, Blogger Dan Maar Dik said…

    Die brief las ik ook! Belachelijk! Als je zelfs in het ziekenhuis al geen kroketje meer mag eten...

     
  • At 27 januari 2013 11:58, Blogger Paul Oosten said…

    Ik heb ook al eens geblogged over eten in het ziekenhuis:
    http://www.family-oosten.com/blog/2012/04/02/een-foodie-in-het-hospitaal/

     
  • At 28 januari 2013 13:57, Blogger Daily stuff and more.. said…

    Nog een redenen om uit welk ziekenhuis dan ook weg te blijven dus. Beterschap!

     
  • At 1 februari 2013 00:41, Anonymous bert said…

    Ziekenhuiseten zou een voorbeeld moeten zijn van vooral gezond eten. Een broodje kroket past daar zeker niet bij. Vet en zout, dat is fout voor mensen met hartproblemen. Je moet je diep schamen als je met je hartproblemen openlijk schijt hebt aan mensen die zich wel aan een aangepast dieet houden en aan de maatschappij die zich blauw betaald aan de zorg. Zoutarm en vetarm, het is even wennen.
    Maar, en wat dat betreft heb je gelijk, ziekenhuiseten van cateraars is ronduit vies. Als ervaren patiënt van de hartafdeling roep ik de hulp in van mijn vrouw die dan trouw met haar smakelijke en gezonde diners rond zes uur mij komt bezoeken. (We wonen op loopafstand van het ziekenhuis) En gezien je buikomvang die ik op een paar foto's ontwaarde kan daar best diverse kilo's vanaf.

     
  • At 2 februari 2013 01:47, Blogger hannie said…

    Getverderrie!
    En dan bedoel ik zowel je ziekenhuisopname als het eten daar! Doe dan inderdaad maar wat rustiger aan, des te minder kans heb je dat je weer met dat eten zit opgescheept.

     
  • At 12 februari 2013 16:54, Blogger Emilie said…

    Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

     
  • At 12 februari 2013 17:39, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Beste Emilie, ik stuur je met plezier mijn bijzonder redelijke advertentietarieven. Deze pagina's houd ik graag gereserveerd voor commentaar op mijn postjes. Snap je dat een beetje?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home