Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 juli 2012

Klopklop


Er is hier in Canada op eetgebied van alles goed, vaak beter dan in Nederland. Fantastische groenten en fruit in de supers, waarvan heel wat uit de directe omgeving. Superverse eieren die van vrije uitloop zijn zonder in de pan vrij uit te lopen. Mooi vlees en heus niet alleen de "courante delen". Gisteren zag ik zelfs kalfsniertjes in een super liggen. Kom er in Nederland maar eens om.

Maar één ding is kommer en kwel, en dat is de zuivel. Goed, de karnemelk is uitstekend, maar verder stemt het bepaald niet vrolijk wat je hier aantreft. Over de kaas had ik het al eerder en hoewel ik inmiddels al aanzienlijk beter heb aangetroffen (zoals de "smoked boerenkaas" die ik op de boerenmarkt kocht, I kid you not), is de echte wow-kaas zoals we die bij ons zo makkelijk kunnen vinden ver weg.

Maar van de week wilde ik iets doen met ingekookte room. Ik kocht whipping cream met 30% vet (vetter vind je het niet op dit vetofobe continent) en zette die in een pannetje op hoog vuur. Na amper drie minuten steeg er een verontrustende geur op: verdomd, de room was aangebrand. Aangebrand! Die kon dus gewoon weg.

Een blik op de verpakking leerde me de oorzaak. Omdat room met 30% vet natuurlijk wat lastiger stijf te whippen is, heeft men besloten de huisvrouw een handje te helpen door wat cellulosegel, carragenine en cellulosegom toe te voegen. Dan blijft 't mooier staan.

Nee, mocht ik mijn margaritaijs ooit in dit land willen (laten) vervaardigen, dan zullen er contacten moeten worden gelegd met echte boeren. Om echte room te krijgen. Want met deze rommel is niets uit te richten.

17 juli 2012

Lokaal


Met verontschuldigingen voor de vreselijk slechte foto is dit wel leuk, want dit is een fenomeen dat je steeds vaker ziet hier op Vancouver Island: een grote supermarkt die in zijn schappen een aantal verse, plaatselijke producten opneemt en die dan meestal voorziet van een opschrift "LOCAL". Die producten vinden dan ook gretig aftrek, want vooral in dit deel van Canada is men zich er uitstekend van bewust dat voedsel bij voorkeur niet te ver moet reizen en nog los daarvan heeft men hier nog een sterke spirit of community. Het is trouwens inderdaad heel lekkere salsa die Kathie maakt, en knoertvers.

Je vraagt je meteen af of zoiets in Nederland ook zou kunnen. Een groot deel van de supermarkten bij ons is natuurlijk "keten" en rechtstreeks afhankelijk van het moederbedrijf, maar een aantal van hen zijn ook "franchise" en de beheerders daar hebben dikwijls een grotere vrijheid in het samenstellen van hun assortiment. Het zou toch mooi zijn als plaatselijke producenten van mooie producten op deze manier hun spullen konden afzetten en het zou nog goed zijn voor het imago van de super ook. Misschien gebeurt het ook al zonder dat ik het weet? Ik hoor het graag!

De supermarkt in kwestie (Thrifty Foods, in weerwil van het topklasse assortiment en de betrekkelijk hoge prijzen waar ik overigens in navolging van Michael Pollan geen bezwaar tegen heb) zit trouwens zowat om de hoek bij het restaurant Locals, waar ik al eens eerder ging eten. Daar hebben ze de criteria inmiddels fors bijgesteld: in plaats van het 100-mile-diet houden het daar nu bij 20 mijl: alles wat ze serveren komt van binnen die cirkel, met uitzondering van de koffie, de chocolade, de specerijen en een deel van de wijn. Ik at er mijn beste maaltijd tot nu toe hier.

05 juli 2012

Mijn naam is kaas

U hebt gelijk, eetlezers. Niet meer elke dag is één ding, u twee weken droog laten staan weer een heel ander. Ik schaam mij passend en kan alleen extreme drukte en verre reizen--naar de Canadese westkust namelijk, waar ik momenteel vertoef--als verontschuldiging aanvoeren.

Gelukkig geven die verre reizen ook weer stof tot bloggen. Zo vond ik gisteren bij de lokale Quality Foods dit bakje kaas. "Parmesan" staat er in niet te missen letters op. En daaronder, aanzienlijk kleiner: "Parmesan - shaved. Canadian".

Canadese kaas die je kennelijk van de lokale wetgever zó maar "Parmesan" mag noemen, dat is interessant. Bij ons zou je er, volkomen terecht natuurlijk, niet mee wegkomen. Uiteraard heb ik het bakje wel meegenomen, want een eetschrijver is geen opoffering te veel. En raad eens? Het spul smaakt in de verste verte niet naar parmezaan. Om te beginnen heeft het geen spoor van umami. Eigenlijk smaakt het zelfs nauwelijks naar kaas, wat het overigens gemeen heeft met zo ongeveer alle kaas die op dit continent gemaakt wordt.

Gelukkig heb ik ook een stukje échte Reggiano meegenomen. Dat kostte $ 4,39 per 100 gram, tegen $ 2,99 voor het Canadese ersatzproduct. Voor dat prijsverschil snap ik absoluut niet dat er van het tweede zelfs maar één bakje wordt verkocht. 't Is dat ik zo'n hekel heb aan eten weggooien, maar anders...