Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

31 mei 2012

Wateren


Tja, lijkt me een waarheid als een koe: als je dit kwintet naar binnen slaat, volgen daarna... (uit een persbericht van Spa).

Voordeel (234x60)

30 mei 2012

Dromen van sushi

Sukiyabashi Jirō is een restaurant waar je zó voorbij zou lopen. Het piekleine etablissement bevindt zich in een hoekje onderaan de toegangstrap van een metrostation in Tokio. Maar de plek is een legende met drie Michelinsterren, en eigenaar Jirō Ono is 85 jaar oud en vindt dat hij nog best even te gaan heeft vóór hij de perfectie heeft bereikt.

Je zou om minder een documentaire foodfilm maken. Dat is dan ook precies wat de Amerikaanse cineast David Gelb gedaan heeft. De film "Jirō Dreams of Sushi"  volgt de 85-jarige meester-sushimaker in zijn zoektocht naar de volmaakte sushi en geeft een uniek kijkje in de keuken van een restaurant waar de inktvis urenlang wordt gemasseerd om naar de normen van de eigenaar toch maar mals genoeg te zijn. We maken kennis met Ono's 65-jarige(!) zoon Yoshikazu en diens worsteling met zijn toekomstige erfenis, en met de jongere zoon Takashi die aan het hoofd staat van een tweede sushirestaurant in een buitenwijk waar het er slechts marginaal meer ontspannen aan toe gaat.

Deze film is een schitterend portret van een sobere en bescheiden maar uiterst gedreven kunstenaar, zijn twijfels, zijn verwachtingen en zijn kunst. Want kunst is sushi hier zeer zeker: we zijn mijlenver verwijderd van de voorverpakte rommel uit de super of de hupsakee-hapjes in de all-you-can-eat gelegenheden waarmee het sushilandschap steeds meer vervuild raakt.

Schitterende muziek van Phillip Glass, Mozart en Tsjaikovsky, prachtige fotografie en een loom tempo maken dat je  totaal wordt meegesleept door deze bijwijlen onpeilbare man en zijn omgeving: zijn zoons, zijn keukenbrigade (mensen die pas na vele jaren meedraaien zelfstandig een omelet mogen maken), een restaurantcriticus, een visverkoper, een rijsthandelaar ("iedereen wil mijn rijst wel hebben, maar ze krijgen hem niet want alleen Jirō-san weet hoe je hem perfect klaar moet maken"). Ik zeg: wie het in deze 1:21 uur durende productie van begin tot eind droog kan houden, die is niet in staat tot echte liefde voor voedsel.

 "Jirō Dreams of Sushi" draait vanaf morgen in de Nederlandse bioscoop. En ú, eetlezer, kunt daar gratis heen, want ik mag zo maar 2 x 2 vrijkaarten aan u weggeven. Wat u daarvoor moet doen? Niets! Alleen maar als eerste en als vijfde een mailtje sturen naar eetschrijven(appeltaartje)gmail(punt)com met uw naam en adres. Zo ziet u maar weer dat u hier niet voor niets zo trouw meeleest, altijd.

 

29 mei 2012

Eetschrijvenvormige leegte?

Waarde eetlezer, het spijt me. Jaren lang ben ik erin geslaagd deze stek op het web uiterst gedisciplineerd vrijwel elke werkdag van inhoud te voorzien. De laatste tijd lukt dat minder goed en op dit moment is het zelfs precies een week geleden dat hier voor het laatst iets nieuws te lezen was. Dat knaagt aan mij.

Het is ook niet de eerste keer dit jaar dat ik op deze wijze in beschaamde ootmoed het virtuele hoofd voor u moet buigen. Sterker, ik heb op het moment dat ik deze woorden schrijf het gevoel dat u ook dit onderhand wel weet.

Ik begon dit blog in 2006 met de bedoeling de buitenwereld te laten zien wat een goede stukjes ik kan schrijven en hoe geweldig gedisciplineerd ik wel ben. Wat dat betreft was Eetschrijven vanaf dag één voorbestemd om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen: ik keek uit naar de dag dat ik me de luxe niet meer zou kunnen permitteren.

Die dag lijkt dichtbij gekomen: de orderportefeuille, waar nog maar betrekkelijk kort geleden een fors gat in werd geslagen, is flink gevuld--althans op dit moment; het is nog afwachten hoe blijvend die situatie is dus blijf vooral stukjes bij mij bestellen--en dan is er ook nog mijn ijs, dat precies 346 dagen geleden aan zo'n totaal onverwachte triomftocht begonnen is. Goed, ik beperk de productie tot 50 liter per week. Maar die 50 liter moet ik wél produceren in de tijd dat ik geen betaalde kopij produceer.

Kortom, dit is een perfect moment om aan te kondigen dat Eetschrijven ermee kapt, om geen andere reden dan dat zijn eetschrijver het te druk heeft met de kost verdienen. Want tja, ik kan ook niet leven van de wind en de bank vindt zichzelf niet te bemiddeld om elke maand van mij een hypotheekaflossing te verlangen. Ik moet, kortom, voorrang geven aan dat wat geld in het laatje brengt. Dat is dit blog helaas niet. En geef toe: u zou allemaal blij zijn dat het mij zo goed gaat.

Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.

Om te beginnen ligt hier nog een forse stapel boeken die ik moet bespreken, en ook een prachtige foodfilm waarvan ik nota bene een voorpremière had gekregen en waar ik wel verrekte mee mag opschieten omdat-ie overmorgen in de bioscoop te zien is.

Maar vooral ben ik ervan overtuigd dat de Appies, Dirken en Unilevers van deze wereld nog lang niet het punt hebben bereikt waarop ze gaan ophouden uw en mijn landgenoten op even schandalige als kolderieke wijze allerlei onzin op de mouw te spelden. Al deze instanties wil ik beslist geen fijne dag bezorgen door ze te laten weten dat ik ophoud met door hun kolder heen te prikken.

Ik stop er dus niet mee. Maar wel ga ik de onuitgesproken verplichting om hier elke werkdag een stukje neer te zetten bij deze definitief loslaten. Ik schrijf als er iets te melden is én als ik er tijd voor heb. En dat zal in de komende tijd nog maar zelden elke werkdag zijn.

Geloof me, dat kost me moeite. Dit blog is een kindje waar ik in dik zes jaar erg veel van ben gaan houden en dat me erg veel moois gebracht heeft. Wie weet slaag ik er in de toekomst nog eens in het weer een concurrerende positie in mijn werkzame leven te gunnen, bijvoorbeeld--ik zeg maar eens iets geks--door een vorm van crowdfunding.

Zelfs een spitsvondig tekstje om deze bijdrage mee af te sluiten wil momenteel niet bij me opkomen. Maar dat komt wel weer als de druk straks van de ketel is. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.

22 mei 2012

Stemadvies

Het kan raar lopen. Vanmorgen nog op bezoek bij de winnaar van de ene verkiezing om daar te genieten van een érg leuke en inspirerende boerderij, vanmiddag in mijn mail een bericht over een andere verkiezing waar je helemaal niet zo blij van wordt.

Nou ja, een beetje blij natuurlijk wel, want het is goed dat dit soort dingen aan de kaak wordt gesteld--daar maak ik me zelf op deze plek ook al jaren sterk voor. Maar het is jammer dat het nog steeds zo nodig is. Dat er nog steeds zoveel op de voedselmarkt wordt gebracht waarvoor de term rommel soms nog te vriendelijk is.

Het zal nog niet makkelijk kiezen zijn geweest voor organisator Foodwatch, want er is echt nog heel veel mis met het spul in de schappen van de supers. Maar uiteindelijk werd het dit kwintet.

Wat mij betreft wordt de hall of shame dit jaar met vlag en modderschuit aangevoerd door het product Zonnatura Avondmelange Oplosthee, een gedrocht dat voor een miniem deel uit kruiden en honing bestaat en verder vrijwel uitsluitend uit suiker. Een schande dat zoiets verkocht wordt, inderdaad.

Goede runner up? Natuurlijk Becel, een goedje dat naar mijn onbescheiden mening uitsluitend nog bestaat omdat Hartstichting en Voedingscentrum er om--zoals dat dan eufemistisch heet--hun moverende redenen zo enthousiast over blijven kirren, en waarvan deze variant Pro-Activ eerder in de apotheek thuishoort dan in de super.

We leven in een vrij land en dat is een groot goed. Maar wat mag er toch veel op voedselgebied en wat zijn de meeste consumenten toch nog te onverschillig en/of onwetend om daar met hun portemonnee verandering in te brengen.

Oh, voor wie eerder kwam kijken en zag dat je niet kon stemmen zonder tegelijk te verzoeken om op de hoogte te worden gehouden: dat is inmiddels aangepast. Gelukkig maar.


Partner van bol.com (88x31)

21 mei 2012

Het voordeel van Dirk


Hè, lekker, vertelt Dirk in mijn dagblad. Er komt wéér zo'n lang weekend aan, dus heeft hij voor de mensen allemaal lekkernijen geselecteerd. En voor prijzen die u alleen bij Dirk vindt.

Nou, dat zijn me inderdaad wel prijzen. Neem nou die bakken duo roomijs van het merk Pâtissier. Dat is Frans voor banketbakker, dat u zich even realiseert welk kaliber ijs u hier wordt voorgeschoteld. En voor dit ijs met zijn ronkende banketbakkende naam, bestaande uit twee heerlijke soorten ambachtelijk roomijs, gecombineerd in één bak met saus, bedekt met stukjes noot, fruit of chocolade, betaalt u nu slechts 1,50 per 875 ml. Omdat het feest is. Fijn hè?

Nu maak ik zelf ijs, ambachtelijk ijs zelfs, wat in mijn geval--de term geniet geen wettelijke bescherming dus rechten zijn er niet aan te ontlenen--betekent dat het gaat om volgens traditionele methoden handgemaakt ijs met uitsluitend natuurlijke ingrediënten. Voor dat ijs moet je ingrediënten inkopen, je moet het mengen, vriezen, verpakken, opslaan, vervoeren en tot slot verkopen. En dan is de BTW van 8,5 cent nog niet eens afgedragen.

Ik heb er eens even mijn eigen inkoopfacturen bij gepakt. Voor een liter gepasteuriseerde volle melk betaal ik bij de groothandel € 1,06, voor een liter gepasteuriseerde volle room (we hebben hier tenslotte roomijs bij de kop) betaal ik € 3,76. Dan praat ik nog niet over ingrediënten als chocolade, noten en fruit die ik niet koop, maar waarvan ik weet dat ze ook niet niks kosten. Goed, dit ijs bestaat ongetwijfeld, in tegenstelling tot het mijne, voor bijna de helft uit lucht. Maar dan nog: hoe krijg je 't voor elkaar?

Laten we eens aannemen dat de ambachtsman, omdat het crisis is, héél goedkoop werkt en zijn kunstje voor slechts 20 euro per uur wil doen. Daar kun je als ambachtsman nauwelijks van bestaan, maar vooruit. Dan is, als hij 4,5 minuut bezig is om 0,875 liter ijs te maken, het geld op. Helemaal op. Je hebt nog geen ingrediënten en je hebt nog niets verpakt, gevroren, opgeslagen, vervoerd of verkocht.

Ach, eetlezer, ik kan er lang of kort over praten en natuurlijk weet ik wat de margemix is die de super in staat stelt het verlies op één product te financieren met het verlies de winst (dank PaulO) op een ander. 't Zal allemaal best. Maar hoe kan een consument die even nadenkt nu in 's hemelsnaam zichzelf wijsmaken dat je voor 1,50 per 7/8 liter ijs kunt kopen dat van zelfs maar een béétje eerlijk spul is gemaakt?

Als we ergens een tweedehands auto zien staan voor 150 euro, zeggen we allemaal meteen dat dat nóóit wat kan zijn. Waarom denken zovele mensen dat van ijs eigenlijk wél? En, andere vraag, waarom mág dit eigenlijk van de wetgever?


Partner van bol.com (88x31)

18 mei 2012

Naar Den Bosch toe

Wie? U natuurllijk! Want dit weekend is Den Bosch toch wel dé plek waar het allemaal gebeurt, voor culinair Nederland. Ja, goed, in Amsterdam zijn er op het terrein van de Wester Gasfabriek weer de Rollende Keukens, altijd sfeervol uiteraard. En natuurlijk gebeurt hét op steeds meer plaatsen in Nederland, wat goed nieuws is omdat het laat zien dat er in ons land toch nog wel de nodige mensen leven die écht interesse hebben voor wat ze eten. Maar toch: Den Bosch.

Waarom? Nou, onder meer omdat ik daar op zondag 20 mei zélf te vinden ben, met de première van mijn gloednieuwe en speciaal voor mij vervaardigde popup-margaritaijsstalletje. Niet alleen dat, maar het is ook nog mijn verjaardag, die ik heb besloten te vieren door aan de eerste 20 jarigen die zich melden een gratis coupe van het lekkerste ijs van Nederland weg te geven. Ja, als ik in een feestelijke bui ben, dan doe ik het goed. Wist u trouwens dat tot en met zondag 27 er een verjaardagskorting van €5 geldt op elke bestelling van margaritaijs? Ga naar de webshop en gebruik de kortingscode HAPPYBIRTHDAYMARGARITA.

Maar u moet natuurlijk niet alleen voor mij komen, en dat doet u natuurlijk ook niet. Er is op de Smaakmarkt van zondag 20 mei nog heel wat meer te beleven en te proeven:

- Smakelijke aardbeien met slagroom van de Aardbeienacademie van Jan Robben, gepresenteerd door de Hartendames. Wie aan de lijn is of houdt van de pure smaak van aardbei, laat de slagroom weg. Deze aardbeien hebben dat helemaal niet nodig.
- Chocolade van goeden huize, van topchocolatiers uit de hele wereld, gepresenteerd door Norbert en Jan-Paul van Chocoweb.
- Confiture, jam, gelei en meer met fruit en groente van Cokkie van Leeuwen.
- Geitenvlees en geitenkaas van Ina en Peter van Hansketien.
- Honing en blauwe bessen van de Tilburgse stadsimker Beezzzz.
- Demonstraties koud roken door chefkok Edwin Schellekens (hi-tech) en worstmaker Paul van den Hooven (ambachtelijk)--dé nieuwe trend van dit seizoen.
- Sambals en sauzen van Hottie Sambal, naar onovertroffen recept van Sita Danser.
- Specerijen van Cava d'Or en het verhaal erbij van culinair historica Lizet Kruyff.
- Prachtige taarten en historische hapjes van Jacky van der Starre van Starlicious Food.
- Ambachtelijke worsten en spek van Paul van den Hooven van Wild Vleesch.
- Zeewier van Your Well, misschien wel het allergezondste product van de Smaakmarkt.
- Zuurdesembrood van Luc Martin van Tilburg Sourdough. Dit brood heb ik, vermoedelijk als één van de eerste culi's in Nederland, vorig jaar al geproefd. Deze man kan bakken!

Reden genoeg? Ik dacht van wel! Desondanks nog even citeren uit de flyer van het evenement:

"De smaakmarkt is onderdeel van het Bosch Diner, de jaarlijkse publieksgerichte activiteit in het kader van 500 jaar Jheronimus Bosch. De smaakmarkt is een moderne vertaling van de markt van ‘vroeger’ met producten uit de streek en exotische producten. Met bekende voedingsmiddelen en nieuwigheden. Met producten die verbazen en verrukken.
De smaakmarkt is de plek waar je elkaar ontmoet en ervaringen deelt. Over alles wat je net ontdekt hebt, over hoe het vroeger was. De plek waar je naar verhalen luistert. Waar je producten kunt proeven en kopen. De smaakmarkt biedt de bezoeker unieke producten, die nooit eerder samengebracht zijn op de Markt. Meer informatie via: info@spinazieacademie.nl".

't Wordt nog lekker weer ook. Nou ja, misschien een enkel onweersbuitje.


Stapelkorting!

16 mei 2012

Een luxeprobleem genaamd Yvette

Echt, er is in Nederland niemand die zulke leuke kookboeken schrijft als Yvette van Boven. Misschien zelfs wel niemand ter wereld--feit is dat ze over de hele globe furore maakt met haar frisse, vrolijke, spontane producties. Eerder jubelde ik al over Home Made en Home Made Winter, twee boeken die binnen de kortste keren de kookkriebels tot ongekende hoogten opstuwen. Sla ze open in de boekhandel en je vindt het op slag jammer dat je geen fornuis in de buurt hebt. Zulke boeken dus.

En nu heb ik dus een probleem. Ooit, toen ik nog leerde voor hetgeen ik nu al zovele jaren hier en elders doe, werd mij bijgebracht dat je een spanningsboog moest creëren. En dat gaat me in dit geval niet lukken. Want na me in twee eerdere recensies in superlatieven te hebben uitgeput, zijn ze eenvoudig op.

Ja, wat u zegt, een luxeprobleem. Hooguit kan ik zeggen dat waar Home Made Winter warm was als een winterjas die je al jaren niet kwijt wilt en als een haardvuurtje in een huisje waar de oostenwind langs blaast, Home Made Zomer fris is als een kloeke cocktail op een terras in de Provence en als een pas gevuld pierebadje op een dakterras in hartje (vul hier uw favoriete Nederlandse stad in). Zó fris dus.

Het razend knappe van dit nieuwste kookboek is natuurlijk gewoon weer dat het lijkt of het allemaal zó, hoepsa floepsa, op papier is gezet. Alsof het niks is, gewoon even hupsakee, paar receptjes voor jullie, lieve mensen, zodat de zomer extra leuk wordt. En natuurlijk dat je bij het doorbladeren van de ene glimlach in de andere valt door de flapuiterige tekstballonnetjes waarmee vissen, eenden of koeien je vertellen dat 't allemaal véél makkelijker is dan je denkt of gewoon hoe je straks zult genieten. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de prachtige, sfeervolle fotografie van Oof Verschuren, die ik zou willen karakteriseren als buitengewoon zingevend, als u begrijpt wat ik bedoel.

Een nieuw kookboek van Yvette van Boven. Daar kun je als eetschrijver héél lang over praten, moeizaam zoekend naar wéér nieuwe over-over-overtreffende trappen. Je kunt er ook heel kort over zijn: bestellen. Nú. Met als bijkomend pluspunt dat 't meteen vanzelf zomer is. Echt.

Kantaloepsoep met geitenkaas en basilicumolie

1 kantaloepmeloen, uit de koelkast, schoongemaakt
1,5 dl droge witte wijn
stukje gember van ca. 2 cl, fijngeraspt
rasp van 1/2 citroen
een flinke hand en een paar mooie losse blaadjes basilicum
peper en zout
sap van 1/2 citroen
100 ml olijfolie
125 g zachte geitenkaas

Pureer de meloen helemaal glad in een keukenmachine. Giet de wijn erbij en voeg de gember, de citroenrasp en versgemalen zwarte peper toe. Pureer alles tot een schuimige, gladde soep.
Maal een handvol verse basilicum met een snuf zout en het citroensap in een vijzel helemaal glad. Roer voorzichtig de olie erdoor tot u een mooie groene olie hebt.
Schep de soep in vier diepe vorden en serveer met verkruimelde jonge geitenkaas erop, een paar druppels basilicumolie en bestrooid met mooie verse basilicumblaadjes.

15 mei 2012

Het aardappelschandaal

Aardappelen zijn nieuws vandaag. Dat is de eerste keer niet, en dat komt elke keer door Krispijn van den Dries uit Ens. Vandaag zorgde hij weer dat de pieper een dubbele pagina had in de Volkskrant. Krispijn houdt namelijk na elke winter aardappelen over. Puike aardappelen. En hij raakt ze niet kwijt.

Een paar weken geleden stortte hij tonnen aardappelen uit op de Dam in Amsterdam, die elke voorbijganger gratis mee mocht nemen. Dat deed stof opwaaien en sindsdien willen we Krispijn wel horen. Of er ook nog iets met zijn verhaal gebeurt, valt af te wachten. De super wil graag "nieuwe oogst" kunnen aanbieden, en de "nieuwe oogst" komt uit verre landen--niet eens meer Malta, maar eerst en vooral Egypte waar men ook zo naarstig onze boontjes verbouwt.

Dat door moderne koeltechniek onze bewaaraardappelen even prima smaken als de nieuwe oogst en bovendien een stuk minder foodmiles maken, dat lijkt de super niet te deren en dat is voor de zoveelste keer een schande. Zal deze golf van aardappelnieuws er dan verandering in brengen? Dat hangt, vrees ik, van u af. Nou ja, niet zozeer van ú, maar van alle Nederlanders die boodschappen doen en waarvan verreweg de meesten zich helaas nog steeds niet afvragen waar hun voedsel vandaan komt en wat de milieu-effecten ervan zijn.

Het nietige dorpje Ens, gemeente Noordoostpolder, lijkt trouwens wel een centrum te worden van dit sentiment. Nog geen drie jaar geleden vertikte ene Wim van de Burgwal uit datzelfde oord het om zijn wortelen te oogsten voor de prijs die hij via het reguliere circuit kon krijgen. In plaats daarvan liet hij voedselbanken weten dat ze gratis mochten meenemen wat ze bij hem aan groente uit de grond haalden. Dat was in zekere zin fijn voor de voedselbanken, maar niet voor Wim--en op termijn voor geen enkele van zijn collega's en ook niet voor u en mij. Maar over Wim praat niemand meer. Hopelijk vergaat het Krispijn beter, al heb ik daar een hard hoofd in.

Duurzaamheid, het is een mooi begrip maar elk kan ermee doen wat hij wil. Albert Heijn plakt op zijn vlees tegenwoordig "beter leven" stickers om aan te geven dat de beestjes het niet zo slecht meer hebben als in de kiloknallerdagen van 's lands grootste kruidenier, die overigens voor de kippen nog steeds niet voorbij zijn.

Nog even en groenten moeten worden voorzien van eenzelfde sticker. Met sterren. Vier sterren betekenen dat de teler zijn kredieten kan afbetalen en zelf nog een beetje behoorlijk kan leven. Drie betekenen dat hij zijn kredieten kan afbetalen en voor zijn voedsel van een bijbaan afhankelijk is. Twee betekent dat hij weliswaar zijn kredieten niet kan afbetalen, maar dat de bank hem nog even respijt geeft. Eén betekent dat hij momenteel weliswaar niet van honger omkomt, maar dat hij binnen een jaar of drie onontkoombaar op de fles gaat en in de bijstand riskeert te belanden.

Stapelkorting!

14 mei 2012

Trots op eigen eten

Het klinkt als de slogan van een bedenkelijke politieke beweging, maar u kent mij natuurlijk wel beter. Ik ga het gewoon weer eens over mijn woonplaats Almere hebben, een plek waar door culi's nogal eens om wordt gegniffeld. Helemaal onterecht is dat niet eens. Maar helemaal kommer en kwel is het nu ook weer niet hier.

Zo woon ik er natuurlijk, en dan kan het nooit helemaal rimboe zijn: ik verzeker u dat er bij mij thuis prima gekookt wordt. Maar ook hebben we hier pareltjes als de grootste brouwmarkt en de kleinste brouwerij van Nederland, we hebben in de Kaasmakerij van Ardaan de Groot in Almere-Haven één van de beste kaasspeciaalzaken van Nederland, we hebben het restaurant waar de jonge en getalenteerde chef Jonathan Zandbergen naar mijn vaste overtuiging een Michelinster bij elkaar gaat koken (nog niet geweest? Gáán) en we hebben nog veel meer--onder meer natuurlijk het lekkerste ijs van Nederland (nog niet besteld? Dóen!).

Gelukkig gaat Almere wat doen aan zijn bedenkelijke reputatie. Met het evenement Outdoor Eating op Eerste Pinksterdag 27 mei, gaat de zevende stad van Nederland met trots zijn culinaire identiteit uitdragen. Dit evenement is het ideale uitstapje voor fijnproevers, wijnliefhebbers, levensgenieters en iedereen die van het goede leven houdt.

Ja, er wordt ook gebarbecued en nee, dit wordt geen Libelle Zomerweek voor culipyromanen. Zo is er een streekmarkt, pakken diverse restaurants uit Almere en omstreken er uit met smakelijke gerechten, is er een buitenbioscoop waar foodfilms worden vertoond, kan er wijn worden geproefd, worden er fantastische cocktails gemixt en--daarover gesproken--sta ikzelf er met mijn culthit Margaritaijs.

Om die laatste reden ben ik door de organisatie ook voorzien van 5 x 2 vrijkaarten die ik aan ú, eetlezer, mag weggeven. En omdat ik de beroerdste niet ben, doe ik daar ook nog eens 5 x 2 coupes margaritaijs bovenop. Genoeg reden voor een mailtje (wel even de spambeveiliging uit het adres halen), waarin u vertelt waarom ú en niemand anders die kaarten en dat ijs moet te beurt moeten vallen. De vijf naar mijn hoogstpersoonlijke mening leukste inzendingen krijgen de kaarten per omgaande toegestuurd.

Overigens, nu ik het er toch over heb: aanstaande zondag ben ik jarig. Bovendien sta ik dan met margaritaijs op de Jheronimus Bosch 500-markt in Den Bosch. Reden genoeg om aan de eerste 20 jarigen die zich daar (uiteraard met identiteitsbewijs) melden een gratis coupe margaritaijs weg te geven. Had u mij nog een fijne verjaardag willen bezorgen? Doe dan uw volgende bestelling bij bol.com via de advertentie rechts of hieronder. :-)

Stapelkorting!

11 mei 2012

Snoep verstandig?

Stel u voor, eetlezer: iemand fietst vrolijk rond. De stuurpen van de fiets breekt en de persoon komt zo hard neer dat dringend hulp nodig is. Nu hebt u toevallig een fiets van een ander merk dat u beter vindt. Belt u dan grinnikend en grappend voor de onfortuinlijke brekebeen een dealer van uw merk fiets in plaats van een ambulance? Nee, natuurlijk niet.

Maar als iemand door computerproblemen zijn werk niet meer kan doen, gelden kennelijk andere regels. Dan komt van dozijnen kanten het meestal op gniffelende toon gegeven advies de problemen op te lossen door een computer van het merk A. te kopen--wat dus op dat moment de problemen alvast niet oplost. Overigens blijkt mijn probleem een hardwareprobleem te zijn, dank u zeer. Er is bij mijn slechts 28 maanden oude laptop iets stuk op de systeemplank. Het spul van Oom Bill uit Seattle heeft er dus totaal niets mee te maken.

Vervelend is het wel, want mijn normale werkzaamheden worden er danig door verstoord. Zo heb ik vandaag een stappenplan moeten maken om mijn data veilig te stellen en moest ik een wat oudere computer weer bedrijfsklaar maken door hem te voorzien van allerlei software en gegevens. De normale planning moest daarvoor wijken, en ik heb veel minder geëetschrijfd dan ik feitelijk van plan was. Wel heb ik gezorgd dat dat ik maandag--ijs en weder dienende--weer fris van start kan. Al moet ik nog wel even deze computer bij de verkoper gaan brengen en hem vragen wat hij mij voorstelt.

Dat gaat allemaal niet over eten, behalve die computer van het merk A. Daarom bij deze de melding dat ik vanmiddag wel mijn lunchafspraak heb laten doorgaan, wat een prettige onderbreking was van een verder niet zo fijne dag--voor wie het weten wil, bij thuiskomst vanmiddag ontdekte ik ook nog eens dat ik de deur van mijn vrieskast eergisteren niet goed had gesloten zodat er 12 liter prima Margaritaijs door de afvoer moet.

Maar goed, lunchen dus. Dat deed ik hier, in het restaurant waarvan de jonge en weer getalenteerde Jonathan Zandbergen sinds enige tijd de chefkok is. Ik zeg u: allen daarheen!

10 mei 2012

Kwakzalven met Nutricia

"U krijgt hier ook vast veel vragen over", tatert Nutricia op een deel van zijn site dat speciaal voor professionals bestemd is. Er staat nog net niet "en u hebt wel wat beters te doen dan naar dat gezeur te luisteren". Gelukkig is Nutricia niet te beroerd om zowel kinderartsen als ouders eens lekker te paaien met een nieuwe service: de babykwaaltjestest: "eerste hulp bij babykwaaltjes, tips en voedingsadvies". Noem me cynisch, eetlezer, maar ik heb zó maar het idee dat dat laatste wel eens het belangrijkste zou kunnen zijn. "Veel huilen? Dat wijst natuurlijk op een tekort aan Immunofortis!".

Nee, zó flagrant zal het er wel niet aan toegaan. Maar het beeld dat hier een slager zijn eigen vlees aan het keuren is, dringt zich toch wel héél erg op. Het geven van gezondheidsadvies aan ouders is hoe dan ook geen taak voor een bedrijf dat er vooral belang bij heeft veel van zijn eigen producten te verkopen.

"Tevens krijgen ze het advies om altijd eerst met u te overleggen", staat er op de site voor professionals. Kijk, dat is momenteel precies wat ouders doen als ze zich zorgen maken over de gezondheid van hun baby. "We willen u informeren over het feit dat ouders een afdruk van de testresultaten kunnen meenemen om met u op het consult te bespreken". Juist, aap uit de mouw: "Maar dokter, kan het kwaad om wat meer opvolgmelk met Immunofortis® te geven zoals hier staat?". Van dat werk dus.

Nee, dit soort acties moesten we toch maar niet gewoon gaan vinden. Sterker, het lijkt me hoog tijd dat de wetgever hier maar eens wat strengere regelgeving op loslaat. Als je honger hebt, eet je, en als je ziek bent ga je naar de dokter. Dat geldt voor mensen van elke leeftijd.

Voordeel (234x60)

09 mei 2012

Sap, denk je...


Lekker sapje, denk je als je bij de C1000 staat. Dat staat er immers op: "lentesap, vers geperst". Nou kun je van lente geen sap persen, maar wat erin zit, staat erop: sinaasappel, mango, framboos, passievrucht en banaan. Allemaal fruit, allemaal lekkere vitaminen.

Het is warenwettelijk gezien een interessante casus. Want de etikettering "sap" is aan strikte regels gebonden. Wanneer iets als "sap" wordt geëtiketteerd, mag het ook alleen maar sap bevatten. Als je er iets aan toevoegt (water, suiker, wat dan ook), mag je je product geen "sap" meer noemen. Dan wordt het nectar, of smoothie, of een andere naam die duidelijk maakt dat het om een samengesteld product gaat.

Maar ja, wat is "lentesap"? Zou de wetgever daarin voorzien? Het zou wel moeten, dunkt me. Want wie dit product koopt in de overtuiging dat er alleen sap dan wel puree van de genoemde vijf vruchten in zitten, heeft een groot probleem als iemand in het gezin toevallig lactose-intolerant is:


Kijk je even goed achterop het halskraagje van het artikel (de foto is niet scherp maar ik moest hem snel nemen vanuit een wat onhandig standpunt), dan zie je namelijk ineens een vreemde eend in de bijt: magere yoghurt. Niks mis mee natuurlijk, maar dit is dus géén sap. Sterker, dit is een product met een allergeen erin waar je als koper geen flauw vermoeden van hebt. En daar mag C1000 zich dus, hoe lekker het spul misschien ook is, even in een hoekje voor gaan staan schamen. En daarna als de donder het etiket van zijn smoothie aanpassen.
Voordeel (234x60)

Straks hier...

... een stukje aan de hand van een foto die ik maakte van een product. Die foto staat op het geheugenkaartje van mijn camera. Dat kaartje wil mijn laptop niet meer lezen. Ik moet dus even wachten tot de andere laptop weer beschikbaar is. Dit soort dingen vertelden ze er nooit bij op de Eetschrijversschool...

08 mei 2012

Naar verluidt

Mail! Een lezeres wil weten hoe boos ik wel niet ben over dit bericht. Bloggers die zich laten paaien met presentjes en feestjes, in ruil waarvoor ze dan wel de loftrompet willen steken over de junkfoodverkoper. Eigenlijk lees ik tussen de regels door dat zij van mij de belofte wil dat ik zoiets nóóit zal doen.

Tja, hoe boos ben ik daarover? Behoorlijk, eigenlijk. En dan vooral omdat dit verhaal in een als serieus bekend staande krant staat, terwijl het op het eerste (en ook op het tweede en derde) gezicht door geen enkel feit gestaafd wordt.

"Reportedly", het is een woord dat je in een serieus dagblad niet behoort aan te treffen. Wie heeft gerapporteerd dat dit gebeurt? Is er een tweede bron dit het bevestigd heeft? Niets van dat alles. "Reportedly". Het wordt gezegd. Alsof er niet zoveel gezegd wordt.

Maar goed, voor wie van sensatie en burgertentbashing houdt: McDonalds verzamelt een leger (!) van een miljoen (!!) burgervriendelijke bloggers voor een tegenaanval op Jamie Oliver, de campagnevoerende chefkok. Zo even in gewoon Nederlands klinkt het als totale hysterie, en tot nader order beschouw ik het ook als zodanig.

Uit de laatste alinea van het bericht blijkt dat er ook nog echt nieuws is, een soort rook zodat we zo vriendelijk willen zijn de conclusie te trekken dat er ook vuur moet zijn: McD-marketingbass Josh Ainsfeld heeft op een marketingcongres in San Francisco gemeld dat het bedrijf gewone burgeretende burgers zo ver probeert te krijgen dat ze op sociale media als Facebook leuke dingen over de gigant willen zeggen.

Met andere woorden: er wordt mensen die een Big Mac kopen gevraagd of ze alsjeblieft even de McD-pagina willen gaan liken. Van die verzoekjes zoals iedereen er tientallen per week krijgt. Gut gut, wat regent ut.

Als er écht eens iets pittigs te melden valt over McDonalds, ben ik uw man. In dit geval is het The Independent die zich even in een hoekje mag gaan staan schamen.

Voordeel (234x60)

04 mei 2012

Frietverbod

Hogerhand wil ons echt ontzettend graag tegen onszelf beschermen. Nou ja, tot op zekere hoogte dan. Allerlei twijfelachtige, zwaar gesuikerde en van kleurstoffen en conserveermiddelen voorziene meuk mag gewoon in de supers blijven liggen. Maar tegen het Enge Vet moet de jeugd beschermd worden, desnoods met geweld. De PvdA in Amsterdam gaat daar heel ver in.

Het is allemaal nog maar weer eens een gevolg van die onzalige campagne waar het Voedingscentrum alweer tientallen jaren geleden mee uitpakte: "Let Op Vet". Ongetwijfeld vond men het in die tijd heel spitsvondig, maar het ontploft nu al jaren in hun gezicht. We weten namelijk inmiddels veel meer over vet, onder meer dat het ene vet het andere niet is. Wat, paradoxaal genoeg, intussen bij ongeveer iedereen bekend is--en toch wordt een opschrift "0% vet" als een verkoopargument van de eerste orde beschouwd.

Laten we het eens hebben over die frietjes die in de nabijheid van scholen niet meer mogen als het aan Van der Laan c.s. ligt. Als ik ze thuis maak, snijd ik allereerst aardappelen in reepjes. Aardappelen zijn, in weerwil van het volkse spraakgebruik, groenten. Knolgroenten om precies te zijn. Ze zijn weliswaar koolhydraatrijk, maar dat zijn andere knolgroenten ook. Ze bevatten daarnaast ook heel veel waardevolle bouwstoffen, al geldt voor de aardappel net als voor elk ander op zichzelf gezond voedingsproduct dat te veel nooit goed is.

Die aardappelstaafjes frituur ik vervolgens in arachideolie. Dat is een meervoudig onverzadigde, plantaardige olie die boordevol omega-6 zit--hetzelfde spul dus dat voor het Voedingscentrum reden is om ons te manen elke boterham toch vooral met halvarine te besmeren. 't Is calorierijk, maar als je goed frituurt en goed droogdept hou je dat goed binnen de perken.

Wat ik zelf thuis meestal niet doe, is mayonaise op frieten doen. Wel gebruik ik mayonaise bij andere bereidingen. Ik maak hem dan bijna altijd zelf, van eierdooier, citroensap, mosterd, wat zout en opnieuw arachideolie. Ziet u er iets ongezonds bij staan? Nee, zelfs het zout niet, mits u zich houdt aan de gouden regel: niet teveel.

Dat is dus het gif waartegen de Amsterdamse socialisten onze jeugd willen beschermen, en het spul waartegen de schoolkantine niet op kan concurreren omdat die, vanuit dezelfde even fundamentalistische als panische onderbuikgevoelens, geen gefrituurd voedsel mag aanbieden. Roze koeken, die mogen wel. En broodjes "gezond". En nog tal van andere zaken die ik qua "gezond" lager inschat dan een goed bereide portie friet met goede mayonaise.

Goed, die friet is niet goed bereid. De frietjes worden veelal gemaakt van afval uit de aardappelindustrie en gefrituurd in goedkoop vet. Wat als mayonaise wordt aangeprezen is in werkelijkheid vrijwel altijd fritessaus,  spul waarover de producenten juichen dat het minder calorieën bevat dan mayonaise, maar waar ook aanzienlijk meer twijfelachtige rommel zit. Doordat het minder vet bevat, heb je trouwens de neiging er meer van te eten, waardoor die calorieënwinst weer verloren gaat.

Een suggestie voor de PvdA? Treed eens strenger op tegen overtredingen van de warenwet: wie fritessaus verkoopt als mayonaise, is feitelijk gewoon strafbaar. En zorg dat er meer duidelijke labels komen waaraan te zien is dat een snackbar niet alleen verantwoord frituurt (in goede kwaliteit vet), maar ook goede grondstoffen gebruikt. Heel wat beter dan de jeugd met geweld weg te houden van de frietjes en ze richting roze koeken te dwingen.

De profundis.


Dagdeal (300x250)

03 mei 2012

Aspergegeschil

Gisteren deed ik het nog: van de schillen en voetjes van mijn eergisteren genoten asperges een bouillon trekken en die gebruiken als basis voor een heerlijke licht gebonden aspergesoep. Wel zorgen dat de voetjes goed geschild zijn, dan kunnen die in stukjes in de soep.

Maar dat is helemaal fout, vertelde mij Claudia van e-magazine Smultuin. Aspergeschillen zijn namelijk bitter, en dat is helemaal niet lekker. Veel beter kun je volgens haar met een sapcentrifuge hele asperges tot sap verwerken en dat als basis voor de soep gebruiken. Ik stel me overigens voor dat je, als je dan toch duur gaat doen, dan in elk geval de kopjes er even afsnijdt en die in hun geheel in de soep doet.

Ik moet eerlijk zeggen: ik ben er a priori niet vóór om het zo te doen. Ten eerste vind ik bitter helemaal niet onaangenaam, integendeel, ik vind dat bittertje--de duivel hale degenen die dat ten gerieve van jengelend grut uit spruitjes en witloof hebben weggeteeld--wel lekker in de smaak van asperges. En ten tweede heb ik op deze manier twee keer plezier van de kostelijke groente. Dat is in mijn geval overigens niet zozeer uit overwegingen van Hollandse zuinigheid als wel van eigentijdse duurzaamheid: gebruik zo veel mogelijk, gooi zo min mogelijk weg.

Maar het schijnt echt een verschil van dag en nacht te zijn. Nu heb ik hier toevallig op dit moment een sapcentrifuge staan (een geleende--sorry, Paul, je krijgt hem nu écht binnenkort terug en dat boekje ook), dus alleen al uit overwegingen van professionele nieuwsgierigheid zou ik het eens moeten proberen. Als ik het tenminste over mijn hart kan verkrijgen, die prachtige stengels zo maar tot pulp en sap te laten vergaan.

Maar goed, voor lekkere soep en voor de wetenschap moet je iets over hebben. U hoort van mij!

02 mei 2012

In plaats van kaarten

Zeg het met lekker eten. Daarin vat je ongeveer het concept samen van drie flinterdunne boekjes--getiteld "Sterkte", "Sorry" en "Hoera!"--van Uitgeverij Snor. Flinterdun is in dit geval geen tekortkoming, want deze boekjes zijn bedoeld om, in plaats van een prentbriefkaart, op te sturen naar iemand die wel een opkikker kan gebruiken, bij wie je iets goed te maken hebt dan wel die gewoon lekker iets te vieren heeft. In elk boekje staan 7 receptjes die bij het thema aansluiten. De achterflap ziet eruit als de achterkant van een ansichtkaart; in het boekje zitten stickers waarmee de verzender het boekje, na er een persoonlijke boodschap in te hebben geschreven, dicht kan plakken. Postzegel erop en opsturen.

Het is weer eens iets heel anders en alleen daarom al sympathiek. De vrolijke boekjes met hun grappige illustraties (respectievelijk van Sue Doeksen, José Luis Garcia Lechner en Studio Job, Joris & Marieke) doen eigenlijk nog het meest denken aan kinderboekjes, maar dat zijn het niet. De recepten die erin staan zitten prima in elkaar en dat is ook niet verwonderlijk, want ze zijn respectievelijk van de hand van Yneke Vocking, Edith Dourleijn en Lisa Meijntjes. Ze zien er dan ook erg lekker uit en zo smaken ze ook, zoals ik hoogstpersoonlijk heb kunnen vaststellen tijdens de presentatie van de boekjes in Utrecht.

Nee, de boekjes zijn niet alleen bedoeld voor geadresseerden die kunnen koken. "Sorry dat ik je auto in de prak heb gereden", suggereert de uitgeverij op haar website. "Kom je morgenavond pagina 6 bij me eten?" of "Zal ik op ziekenbezoek komen met een pan pagina 10 bij me? Of heb je geen behoefte aan gezelschap en maak je 'm liever zelf?". Kortom: fijn om te krijgen!

Aan zo'n gebaar hoor je je als verzender van goede wensen geen buil te vallen en dat gebeurt ook niet: de boekjes zijn te koop voor de ronduit sympathieke prijs van € 6,95. Daar komt de prijs van een postzegel bij--al moet ik eerlijk zeggen dat ik in deze tijd van e-mail geen idee heb wat ik nu op zo'n boekje zou moeten plakken. Dát had de uitgever er nog wel even ergens in mogen zetten. Maar dat moet--onder een welgemeend "sorry"--dan maar in de volgende druk.

EDIT: Exclusief voor eetschrijven.nl deelt Uitgeverij Snor (die hier actief meeleest) mee dat de boekjes gefrankeerd moeten worden met 3 x € 0,46. "En sorry voor het niet-vermelden".

01 mei 2012

Schokkend! Nutella is niet gezond!

Is me dat schrikken voor die goedwillende Amerikaanse moeders! Dachten ze hun kind een gezond ontbijt voor te schotelen door ze dag in dag uit boterhammen met Nutella te geven, omringd met wat excuusspul om het minder erg te laten lijken, blijkt het nootjeslekkers toch ineens boordevol te zitten met suiker en onverzadigd vet. Dat gaat zo maar niet! In een schikking werd bedongen dat de misleide moeders 4 dollar per gekochte pot kunnen terugvorderen, tot 5 potten.

Voedselwaakhond Foodwatch vraagt zich meteen af of iets dergelijks in Nederland ook niet mogelijk is. Ook hier immers beantwoordt hazelnootpastagigant Ferrero de vraag "Is het wel verstandig om mijn kind Nutella te geven bij het ontbijt?" op identieke wijze als in de VS met "Met de juiste voedingsmiddelen en in de juiste hoeveelheden is Nutella ideaal voor een evenwichtig ontbijt. Een voorbeeld van een ontbijt met Nutella: twee sneden brood (60 g) met Nutella (30 g ofwel twee goed gevulde theelepels), een glas halfvolle melk (250 ml), een glas vers sinaasappelsap (100 ml) of een stuk fruit. Dit is een traditioneel ontbijt, dat niet vetter of zoeter is dan de klassieke boterhammen met boter en jam (60 g brood + 10 g boter + 30 g jam)".

Hoe meer omhaal van woorden, hoe onbetrouwbaarder dikwijls het antwoord, dat is zeker. Dat genoemd "gezond" ontbijt (u weet toch ook dat sinaasappelsap helemaal niet zo gezond is als we tientallen jaren gedacht hebben?) zonder de Nutella nog een heel stuk gezonder is, zeggen ze er--wellicht begrijpelijkerwijs--niet bij.

Maar moeten we de Amerikaanse claimcultuur gaan importeren of hebben we hier een ander leermoment bij de kop? Wat mij betreft is namelijk de les die we hieruit moeten leren dat we er niet komen wanneer instanties als het Voedingscentrum en de kapitaalkrachtige klavertjesclub Ik Kies Bewust mensen botweg vertellen "dit is gezond (omdat wij het zeggen)" terwijl even kapitaalkrachtige clubs als Ferrero precies dezelfde strategie hanteren om hun eigen spul aan te prijzen.

Ferrero zou met bovenstaand leuterverhaal niet wegkomen als we er in de afgelopen tientallen jaren meer aan hadden gedaan de consument te emanciperen en hem de middelen in handen hadden gegeven zelf afgewogen keuzes te maken. Dat doe je bijvoorbeeld door hem te leren ingrediëntendeclaraties te lezen en te interpreteren. Zodat hij zelf kan zien dat hij een product in handen heeft dat voor dik de helft uit pure suiker bestaat en daarnaast nog eens voor elf procent uit verzadigd vet, waarbij het geheel goed is voor liefst 544 kcal per 100 gram, wat dus neerkomt op 165 kcal per door de fabrikant geadviseerd ontbijt--meer dan 10% van de dagelijkse energiebehoefte van een achtjarig kind, alléén al aan het beleg op zijn ontbijtboterham.

Lijkt me geen hogere wiskunde. Is het nou zo heel vergezocht, Voedingscentrum, om die insteek eens te proberen?

Weekdeals (300x250)