Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

27 april 2012

Schaarste?

Veel reacties op mijn bijdrage van gisteren, meest via Twitter en via mijn mail. Reageren hier kan overigens ook, al begrijp ik dat de discussie via eigentijdse sociale media dynamischer is. Hoe dan ook kreeg ik meermaals te horen dat AH de stap naar diervriendelijker kip momenteel helemaal niet kán maken: er is dan niet genoeg kip voor iedereen.

Dat is enerzijds strikt genomen waar, maar aan de andere kant geen reden. De fout die hier wordt gemaakt, is dat er wordt uitgegaan van de redening dat markt altijd aanbodgestuurd zou zijn. Dat is in deze tijd steeds minder waar: aanbod creëert steeds minder vraag; vraag creëert steeds meer aanbod. Mocht AH besluiten morgen geen enkele plofkip meer in de schappen te leggen, dan is er inderdaad een acuut kiptekort, en tevens is er een overschot aan plofkippen. Tot zo ver juist.

Maar AH hoeft dat helemaal niet te doen, net zo min als Unilever, Olvarit en Struik dat gedaan hebben. Deze bedrijven hebben gewoon duidelijk gemaakt op een specifiek punt in de nabije toekomst geen plofkip meer te willen verwerken. Dat geeft de toeleveringsmarkt meer dan genoeg tijd om zich aan te passen.

Die aanpassing begint natuurlijk op het moment dat zo'n aankondiging wordt gedaan. Dus, AH, waar wacht je op? Tot je echt als allerlaatste eenling voor aap staat? Nee toch zeker?

26 april 2012

En nu dan, AH?

Het kan soms hard gaan. Berichtte ik hier nog maar een week geleden over de ontploffing bij Unilever, vandaag komt het nieuws binnen dat ook de verwerkers Struik en Olvarit de plofkip definitief in de ban doen. Olvarit, dat een dergelijke stap naar eigen zeggen toch al van plan was, is volgend jaar over op diervriendelijker gefokte kippen, Struik is zelfs over een half jaar al zo ver. Dat is mooi nieuws en wat mij betreft laat het vooral de macht van de consument zien. U dus.

Maar vóór we de vlag uitsteken: één partij hebben we nog niet gehoord. En dat is bepaald niet de kleinste en mogelijk zelfs 's lands grootste kippenschuiver: Albert Heijn. Albert Heijn verklaarde nog maar twee maanden geleden dat overstappen op diervriendelijker gefokte kippen geen optie was. De grootgrutter beweerde met droge ogen dat er daar namelijk niet genoeg van konden worden ingekocht om aan de vraag te voldoen. Nee, het reguliere segment (AH's eufemisme voor vlees van mishandelde dieren) bood veel meer zekerheid. Bovendien kan AH het zo voor de klant lekker goedkoop houden. Want dat willen u en ik allemaal, weet AH heel zeker.

De vraag is op dit moment hoe lang AH nog kan volhouden met zijn schaamtekip regulier te zijn. Na de overstap van Olvarit en Struik zijn ze meer dan ooit een rariteit geworden. Of eigenlijk zelfs een antiquiteit. Een overblijfsel uit vroeger tijden, toen we meenden dat uitbuiting en mishandeling eigenlijk best konden als het maar goed voor de portemonnee was.

Benieuwd wanneer die tijd ook bij AH voorbij is.

Partner van bol.com (88x31)

25 april 2012

Broodjes bouwen

Ik kijk zo goed als nooit tv en dat moet je niet doen als eetschrijver. Want daardoor miste ik kennelijk een commercial van de HEMA, die ons aanspoort ons eigen broodje te bouwen. Het Voedingscentrum zag hem wel en zo kwam ik er alsnog achter. Onze voorlichter bouwde een braaf broodje dat aan al zijn regels voldoet en de naam "Broodje Schijf van Vijf" kreeg.

Duurzaam en gezond, met ruim 100 gram groente, veel vezels, weinig verzadigd vet en lekker licht, werft het Voedingscentrum op zijn Feestboek. Interessant, want hoe weten ze nou dat hun broodje, als het straks bij de HEMA komt te liggen, duurzaam is? Daarvoor zou je toch moeten weten waar HEMA zijn ingrediënten vandaan haalt, dunkt me. Enfin, laten we het potentieel duurzaam noemen.

Ineens had ik ook zin om een broodje te bouwen. Iets minder verantwoord, althans volgens de normen van het Voedingscentrum, maar zeker zo lekker. Ik besloot er namelijk knapperig uitgebakken spek in te verwerken, wat dus vol zit met Eng Verzadigd Vet, iets waar ik dan weer niet zo bang voor ben. Verder zitten er ook in mijn broodje volop groente en vezels.

Goed, ik had eikenbladsla willen hebben in plaats van icebergsla en eigenlijk had er nog dille bij gemoeten. Mocht mijn broodje straks bij de HEMA komen te liggen, dan zal ik al mijn eetschrijversgewicht in de schaal leggen om te zorgen dat dat gebeurt.

O ja, het broodje heet BLA, niet omdat ik zo'n grote mond heb, maar omdat het een variant is van de beroemde BLT of bacon-lettuce-tomato, waarbij ik de tomaat heb vervangen door avocado. Ik maak het thuis al jaren regelmatig en het is hemels lekker.

Voor een nieuw parlement moeten we nog wachten tot september, maar op mijn Broodje BLA kan nú gestemd worden. Lijkt me leuk als u dat doet. Al was het alleen maar omdat het niet alles Voedingscentrum is wat er gezond is. Om over lekker nog maar te zwijgen.

Partner van bol.com (88x31)

24 april 2012

Klein bedrog

Dat uw eetschrijver dezer tijden af en toe een blogdagje overslaat, heeft allerlei oorzaken, waarvan er vele te maken hebben met ijs. Maar van één hindernis is alvast geen sprake: we hebben zeker niet te maken met een afname van het aantal redenen om te bloggen. Zo kwam vandaag Foodwatch met de bij nader inzien niet zo heel verwonderlijke onthulling dat onder meer de sinaasappelen in Appelsientje niet in Nederland geteeld worden.

Zo'n vermelding "Hollands fruit" klinkt buitengewoon leuk, maar is natuurlijk gewoon weer een gevalletje boerenbedrog--een gevalletje waar met name die boeren niet blij mee zullen zijn met alle moeite die ze doen om agrarische producten van eigen bodem te differentiëren.

Groot en klein bedrog, het is op veel plaatsen te vinden. Zo kocht ik twee weken geleden een pak melk van Campina. "100% Nederlandse kwaliteitsmelk" staat erop en ik heb geen aanwijzingen dat dat niet klopt. Maar er staat nog iets anders op het pak: "langere houdbaarheidsdatum". Een interessante mededeling, die minder geoefende lezertjes al snel de indruk geeft dat de melk langer in de eigen koelkast bewaard kan worden.
Maar dat betekent het niet. Niet de houdbaarheid is verlengd, maar de datum. Om precies te zijn met twee leestekens: die waarmee de weekdag wordt aangegeven waarop de TGT-datum verstrijkt.

Ja, dat staat er strikt genomen natuurlijk ook. En toch lijkt me dit een gevalletje van wat wijlen Gerard Reve Simon Carmiggelt (dank Sylvia Witteman) zo magistraal kwalificeerde als "de waarheid liegen". Klein bedrog.

Partner van bol.com (88x31)

20 april 2012

Even iets heel anders

Vandaag, beste eetlezers, ben ik met andere dingen bezig dan eetschrijven. En nee, zelfs ijs maken staat vandaag niet op het programma. Momenteel staat even het theater centraal. Hiernaast ziet u mij als de farizeese en licht mafiose barbier Shu Fu in "De goede mens van Sezuan" van Bertolt Brecht.

De foto is uit de generale van gisteren, vanavond is de try-out, morgen de grote première. Vervolgens spelen we het stuk ook nog in theater het Klein Arsenaal in Naarden op vrijdag 27 en zaterdag 28 april. Het goede nieuws is: ja, er zijn voor alle drie de voorstellingen nog plaatsen vrij.

Komt u? Reserveren kan via de site van mijn theatergroep.

Partner van bol.com (88x31)

19 april 2012

Tot tien tellen en eten

Persberichten, je weet soms echt niet wat je ermee moet of wat je ervan moet vinden. Neem nu deze: "10woordsrecepten nieuw fenomeen in culinaire wereld". Ik citeer: "Mensen hebben steeds minder tijd en dat is terug te zien in de keuken. Pizza’s en kant-en-klaarmaaltijden staan meerdere malen per week op het menu. Dit terwijl een origineel en lekker recept zonder al te veel moeite klaar is gemaakt. Het benoemen van de ingrediënten en bereiding in 10 woorden is het enige wat nodig is".

Goed, laat ons juichen: hier wordt een alternatief bepleit voor pizza's en kant-en-klaarmaaltijden (hoewel, de profundis: er is niets mis met een goede pizza; het probleem is alleen dat er nauwelijks meer goede pizza's worden gegeten). Aan de andere kant: toen ik de aankondiging van dit project las (compleet met het verzoek om als "vooraanstaand blogger" ook een recept in te leveren dat ik dan als beloning op de site terug zou vinden, vroeg ik me af hoe je nu in 's hemelsnaam een recept in tien woorden kon vatten.

Goed, het blijkt dus te kunnen. Het recept voor tortelloni in tien woorden luidt: 1.Meng 2.tortelloni 3.olijven 4.Apetina 5.gedroogde 6.tomaten 7.en 8.geroosterde 9.pijnboompitjes 10.snoepen!

Hmm.

Ik kan het dan bij nader inzien dan toch nog korter. Als dit een recept voor tortelloni is en het eerste ingrediënt is tortelloni, dan luidt mijn recept 1. Warm 2. tortelloni 3.op. 4. Eet 5. op. Hoezo alternatief voor kant-en-klaar? En hoezo culinair?

Nou ja, goed. Recepten in tien woorden dus. Er staan er al meer dan 200 op de site van Arla-Apetina, "een producent van heerlijke wittekaasblokjes in de volksmond ook bekend als feta". Soms zijn ze best creatief. Maar beter dan kant-en-klaar? Nee, geef mijn dan toch maar een recept van Karin. Iets meer woorden, misschien iets meer moeite, maar dan héb je ook wat. Inclusief plezier.

Partner van bol.com (88x31)

18 april 2012

Unilever ontploft. Wat nu, AH?

Hoe het toch kan verkeren. Nog maar een week of zeven geleden kwam AH met veel aplomb met een melding naar buiten: de kip in zijn schappen bleef afkomstig uit het "reguliere segment"--lees: plofkip. Het "alternatieve segment"--lees: minder mishandelde kip--zou volgens AH onvoldoende aanvoer garanderen om te kunnen voldoen aan de vraag van de vele kiplustige klanten van 's lands grootste grutter. Ik noemde het destijds al kul, maar had geen idee hoe snel ik gelijk zou krijgen.

Gisteren maakte namelijk voedingsgigant Unilever bekend te zullen stoppen met het verwerken van plofkippen. Vanaf 2013 worden de kipknakworsten van het bedrijf gemaakt van kippen die meer (buiten)ruimte hebben, een gezondere groeisnelheid hebben en vrijwel geen antibiotica krijgen. Andere producten volgen later.

Daarmee dreigt AH van een "reguliere kipverkoper" op heel korte termijn in een geïsoleerde zonderling te veranderen, die nog slechts in het schimmige dieronvriendelijke gezelschap verkeert van toko's als McDonald's, Olvarit en Struik. En--laten we eerlijk zijn--van het gros van de andere supers van Nederland.

Desondanks voor AH een bizarre situatie, dat in de versafdeling de slechtst mogelijke kip ligt, terwijl in de schappen met verwerkte voedselproducten de betere kip te vinden is. Benieuwd hoe de consumenten daarop reageren.

Als plofkip straks inderdaad zo marginaal wordt als het er nu naar uitziet--het is tenslotte met de eieren precies zo gegaan--dan ontstaat er een boeiende situatie. De vraag is: blijft kip dan dat veelzijdige maar vooral goedkope stukje vlees dat je zonder nadenken koopt, of wordt het gewoon een luxeproduct?

Dat de kip duurder zal worden, lijkt onvermijdelijk. Maar zeker niet zoveel duurder als AH nog maar zo kort geleden deed uitschijnen. Dat heeft alles te maken met schaalbesparingen: als er meer vraag is, kan er efficiënter en dus voordeliger worden gedistribueerd. Het omgekeerde gebeurt met de plofkip: hoe minder vraag ernaar, hoe duurder de distributie wordt.

Iets duurder zal de kip dus wel worden. Maar eerlijk gezegd: voedsel is in Nederland toch al te goedkoop. Dat mag best iets duurder, vooral gezien het feit dat de gemiddelde Nederlander toch al de neiging heeft flink wat te veel calorieën naar binnen te werken. Betaal meer, eet minder! En lekkerder, maar dat spreekt vanzelf.

Partner van bol.com (88x31)

17 april 2012

Nederige stengels in de adelstand verheven

Ik zweer het: zó lekker als in dit recept uit De Zilveren Lepel - Toscane had ik bleekselderij nog nooit gegeten. Ik dacht dat ik de Italiaanse keuken best een beetje kende en was ook al eens in Prato geweest (de stad die als grootste culinaire wapenfeit de cantuccini heeft). Maar dit was hemels, ronduit hemels. Goed, je bent er even mee bezig want tijd is na trots het op één na belangrijkste ingrediënt in de Italiaanse keuken, maar dan héb je ook wat. Nog wel dit: haal de ingrediënten hiervoor niet uit de supermarkt. Ga naar een goede groentenspecialist, slager en/of Italiaanse winkel. Het is het waard!

Wel even dit (en die waarschuwing staat dan weer niet in het boek zodat het toch goed is dat er ook nog eetschrijvers met ervaring bestaan): stengels bleekselderij zijn in Italië veel dikker dan in Nederland en dus ook makkelijker te vullen. Vraag de groentenspecialist om struiken bleekselderij met de dikste takken die hij krijgen kan en gebruik alleen de buitenste stengels. De overige kunt u makkelijk bewaren en bleekselderij komt altijd van pas.

Sedano alla Pratese (bleekselderij zoals in Prato)

Voorbereiding: 1 uur, bereiding 30-40 minuten

Nodig voor 4 personen

- 8 grote stengels bleekselderij, schoongemaakt
- 50 g boter (nooit margarine)
- 1 kleine ui, gehakt
- 75 g mortadella of kippenlevertjes, gehakt
- 125 g kalfsgehakt
- 3 eieren
- 80 g Parmezaan, zelf raspen
- 4 eetlepels bloem om te bestuiven
- olijfolie om in te bakken
- 400 g ragú
- peper en zout
- keukentouw

Snijd de bleekselderij in stukken van 8 cm. Breng een pan water aan de kook, voeg zout toe en laat hierin de stukken selderij 5 minuten blancheren. Giet ze af en koel ze terug met koud water. Wikkel ze in een schone theedoen en leg er 2 of 3 blikken tomaten (zo staat het er!) of iets anders zwaars op om er zo veel mogelijk vocht uit te persen.

Smelt intussen de boter in een koekenpan of platte braadpan. Doe er de uitjes bij en fruit ze 10-15 minuten op laag vuur tot ze zacht zijn. Voeg de mortadella of kippenlevertjes en het kalfsgehakt toe en blijf 10 minuten regelmatig roeren.

Kluts in een kommetje een ei en de parmezaan door elkaar en voeg naar smaak peper en zout toe. Doe dit mengsel als het vlees gaar is in de pan, roer alles goed door elkaar en neem de pan van het vur. Vul een stuk bleekselderij met het vleesmengsel, druk er een ander stuk op en bind ze met een touwtje op elkaar vast. Herhaal dit met de rest van de bleekselderij en het vleesmengsel.

Zet twee ondiepe schalen klaar. Strooi de bloem in de ene schaal en kluts de twee resterende eieren in de andere. Rol de gevulde stengels bleekselderij door de bloem en haal ze vervolgens door het geklutste ei.

Schenk een laag van ca. 1 cm olijfolie in de koekenpan en laat die heet worden. Leg de gevulde stengels, zo nodig in porties, in de pan, bak ze goudbruin en schep ze met een schuimspaan op een stuk keukenpapier. Warm de vleesragout op en doe er eventueel een scheutje water of bouillon bij. Leg de gevulde stukken bleekselderij erin en laat alles 20-30 minuten zachtjes pruttelen tot de saus dik is. Schep het gerecht in een voorverwarmde serveerschaal en knip de touwtjes vóór het serveren los.

16 april 2012

Dat ene belangrijke ingrediënt

Mensen vragen me wel eens wat ik nu het allerbelangrijkste ingrediënt in de keuken vind. Ze denken dan dat ze me een lastige vraag stellen: eieren of uien? Bloem of boter? Nee, geen van die en ik vind de vraag ook niet moeilijk. Het antwoord luidt namelijk: trots. Trots op wat je hebt en op wat je gaat maken. Koken met dat belangrijke ingrediënt houdt trouwens ook in dat je je boodschappen doet bij een winkelier die trots in huis heeft. In een winkel waar dat artikel niet aanwezig is, koop je vrijwel nooit écht goede spullen. Het leven kan op dit punt zo simpel zijn, en er is bijna geen volk ter wereld dat dit zo goed begrepen heeft als de Italianen. Vooral in Toscane.

Wie door De Zilveren Lepel - Toscane bladert, komt dit ingrediënt op elke bladzijde in ruime mate tegen. Alles straalt trots uit: op het land, op wat het voortbrengt, op wat ermee kan worden gedaan. Het maakt daarbij niet uit of het gerecht afkomstig is uit de cucina povera of de cucina nobile: trots is weliswaar essentieel, maar ook gratis. Iedereen die het heeft, kan de heerlijkste gerechten klaarmaken.

Dit boek blader je door beurtelings zuchtend van verlangen naar dat prachtige Toscaanse land en watertandend om die fantastische tafel. Hier wisten ze al wat joie de vivre was vóór Catharina de' Medici het begrip naar Frankrijk exporteerde. Franse keuken? De Italianen lachen erom, en ongelijk hebben ze niet eens.

De Zilveren Lepel - Toscane (samengesteld op basis van Italiaanse Cucciaio d'Argento, helaas zonder dat je verder iets over de Nederlandse stamensteller(s) verneemt, terwijl die puik werk hebben afgeleverd) neemt je mee op reis door wat door velen het mooiste deel van Italië wordt gevonden, van het noordelijke Massa-Carrara met zijn bergen naar het zuidelijke Grosseto met zijn weelderige bossen. Overal onderweg is het een luilekkerland van de heerlijkste ingrediënten en staan rijk gedekte tafels voor je klaar, niet alleen in woord maar ook in beeld want de fotografie van landschappen, steden en dorpen, ingrediënten en gerechten brengt je resoluut in de stemming.

In de stemming? Ja, voor de gerechten uiteraard. Want uit dit boek wil je koken. Met simpel of met luxueus spul. Het grootste obstakel? Het in huis halen van de ingrediënten. Die haal je uiteraard niet bij de super, maar bij winkeliers die bovengenoemd belangrijkste ingrediënt in huis hebben en weten waar het in de goede keuken om gaat. Dan komt alles goed.

Ik was, alweer ruim drie weken geleden, ter gelegenheid van de presentatie van dit boek uitgenodigd voor een lunch in restaurant Roberto's van het Amsterdam Hilton. De chefs daar kookten recepten uit dit boek, het één al lekkerder dan het ander. Maar het állerlekkerste dat ik er at was een bijgerechtje met de naam sedano alla pratese, bleekselderij zoals in Prato. Nooit eerder kreeg ik zoiets briljants voorgeschoteld gemaakt van nederige takjes selder. Morgen het recept!

De Zilveren Lepel - Toscane
Uitgeverij Unieboek - Het Spectrum
272 blz. met leeslinten
Adviesprijs €35,--
ISBN 978-90-7733-025-8, NUR 442

Nú bestellen bij bol.com (Eetschrijven krijgt een kleine commissie):

13 april 2012

Domgezond

Soms kom je op internet dingen tegen waarbij je denkt dat je misschien maar iets anders voor de kost moet gaan doen. Zo werd ik vanmorgen gewezen op een filmpje waarin ene Deniz de prangende vraag van een doorsnee (?) consument beantwoordt: of brood met ham en kaas gezonder of ongezonder wordt na een verblijf in een tosti-ijzer. Ja, echt.

Het filmpje is in elk geval leerzaam voor een eetschrijver die nog illusies koestert over de relatie die de modale tijdgenoot met voedsel onderhoudt. Ik laat u rustig even kijken en concluderen dat de enige hoop voor de culinaire toekomst van ons vaderland langskomt na anderhalve minuut. Deze man stelt na één misprijzende blik de juiste diagnose. Hulde en loftuitingen.

Wat moet je hier nu mee? Concluderen dat "gezond" en "ongezond" in de mainstream anno 2012 alleen nog maar een kwestie zijn van aantallen calorieën? Dat wisten we al, al blijft het natuurlijk pervers tot en met dat wij in onze tijd hetgeen je voedt als ongezond bestempelen louter en alleen omdat het een rem zet op ons verlangen ons voortdurend met nieuwe dingen vol te stoppen.

Misschien ben ik een pessimist, maar ik heb zelden zoveel samengebalde stompzinnigheid en triestheid in een filmpje van drie minuten gezien. Alleen al de onuitsprekelijke troep waarmee Deniz zijn twee "traktaties" samenstelt, met vierkant niksbrood, vierkante nikskaas en vierkante niksham. Mensen die dat soort dingen kopen, zouden gedwongen plastische chirurgie moeten ondergaan waarbij de mond tot een vierkante niksmond wordt verdokterd. Dat past ook beter bij de vierkante nikstaal die eruit komt.

Ik overweeg voor een volgende aflevering Deniz te vragen of vierkante pannenkoeken gezonder zijn dan ronde. Of zou dat te intelekteweel zijn?

11 april 2012

Kunsten en wetenschappen

Even voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen hamburgers. Sterker: ik vind een goede hamburger heerlijk. Een vieze hamburger daarentegen vind ik vies. Helaas zijn er in Nederland nog altijd veel meer vieze dan lekkere hamburgers. Ook in de VS is dat zo, al is de balans daar iets gunstiger.

Maar dat er een complete etiquette bestond voor het vasthouden van hamburgers, was mij ook niet bekend. Of misschien bestond die ook wel niet en vond Brent het hoog tijd worden dat zoiets er kwam. In ieder geval is het grappig, en ga ik de komende tijd met enige aandacht naar reclamespotjes voor hamburgers kijken. Ook al krijg ik daar meestal geen trek van.

(dank Annick)

Partner van bol.com (88x31)

10 april 2012

Vanilleijs duurder? Vast wel...

Diverse media brachten het vorige week: het bericht dat ons zomerse ijsje dit jaar duurder zou gaan worden omdat de vanille-oogst in Mexico en India is mislukt. Wie nu dus nog vanilleijs wil maken, kan vrijwel alleen nog maar in Madagascar terecht (en op Tahiti, maar dat is tóch al de beste en duurste die er is). Dat zal de prijzen flink onder druk zetten. Gelukkig dat er ook zonder vanille lekker ijs mogelijk is.

Nu ben ik persoonlijk dol op lekker vanilleijs. Echt vanilleijs ruikt niet alleen naar vanille, je ziet het er ook in zitten. Van die zwarte spikkeltjes, de zaadjes uit de vanillepeul die bij ons om onnaspeurbare reden beter bekend staat onder de naam "vanillestokje". De kenner weet meteen welk vlees hij in de kuip heeft, wat een enkele slimmerik er al toe schijnt te hebben bewogen ijs te produceren met daarin zwarte spikkeltjes van andere oorsprong. Maar dat kan een loos gerucht zijn; zelf heb ik het nog niet onder ogen gehad.

Feit is wel dat veruit het meeste "vanilleijs", zeker dat van de grote merken in Nederland, geen spoor van vanille bevat. In plaats daarvan wordt er 4-hydroxy-3-methoxybenzaldehyde in verwerkt. Dat is een geur- en smaakstof die van nature in vanille voorkomt en daar dan verantwoordelijk is voor het grootste deel van het kenmerkende aroma, maar die ook vrij goedkoop synthetisch kan worden aangemaakt en dan vanilline heet. Chemiereus Rhône-Poulenc is er een grote producent van. Geoefende proevers merken overigens het verschil, want er zitten in natuurlijke vanille nog wel wat meer stoffen, zij het dat ze allemaal een stuk subtieler zijn dan bovengenoemde stof. Echte vanille is dus gelaagder van smaak.

Nu staat de vervaardiging van gesynthetiseerde 4-hydroxy-3-methoxybenzaldehyde niet onder druk, want die heeft niets met de vanilleoogst te maken. Het zal mij dan ook benieuwen of ook de producenten van ijs met nepvanille van plan zijn een slaatje uit de situatie te slaan en hun prijzen naar aanleiding van dit nieuwsbericht gaan verhogen. Het zou zó maar kunnen.

Lentevoordeel

06 april 2012

Zinloos geweld

Iedereen lijkt het wel vanzelfsprekend te vinden: met Pasen zet je lamsvlees op tafel. Volgens mij is dat bij ons een vrij jonge traditie, hoewel dat soort dingen vaak regionaal sterk kan verschillen. Uit mijn jeugd in de jaren '60 ken ik het in elk geval niet, lam aan de Paasdis--al kan dat komen doordat dat gewoon niet zo'n welvarende tijd was.

Dat is echter niet de belangrijkste reden dat ik het nu nog steeds niet doe. En ook laat ik het niet achterwege omdat die voorjaarslammetjes zo lief en vertederend zijn. Nou ja, een klein beetje misschien, vooruit. Al zou het mij op zichzelf niet noodzakelijk tegenhouden. Ik ben beslist een dierenvriend en toch ben ik geen vegetariër, hoe hypocriet een enkeling dat ook mag vinden.

De belangrijkste reden is echter van zuiver pragmatische aard: er zit rond deze tijd--en dit is dan nog een betrekkelijk late Pasen--nog nauwelijks vlees aan de diertjes, en nog niet zo gek veel smaak ook. Reden genoeg voor mij om ze lekker nog wat langer te laten leven. Rond deze tijd van het jaar zie ik lam liever in de weide dan op mijn bord.

Lamsvlees wordt naar mijn mening lekker zo rond juni, als de lammeren wat gegraasd hebben en wat vet hebben ontwikkeld. Dat is overigens een moment waarop niet weinigen lamsvlees juist niet meer lekker vinden, wegens te veel smaak. Maar dat is nu éénmaal het verdriet van deze tijd.

Lentevoordeel

05 april 2012

Meervoud

Vóór ik zes jaar geleden met dit blog begon, googelde ik zowel de woorden "eetschrijven" als "eetschrijver". Op beide kreeg ik precies nul hits. Sindsdien afficheer ik mezelf als "Eetschrijver" op dit blog, op Twitter en op Facebook en sta ik zelfs zo ingeschreven bij de KvK. Ook heb ik als "Eetschrijver" een vaste rubriek in de lokale glossy Lifestyle Almere.

Tja, zo'n blad wordt in Almere gelezen, zeker ook bij de VVV. Die zullen dat "eetschrijver" wel een leuk woord hebben gevonden. Anders kan ik het fenomeen van mijzelf in negenvoud ook niet verklaren. Ach, schizofrene trekjes vertoon ik er nog niet door--en is geplagieerd worden geen compliment aan je originaliteit? Daar houden we het dan maar op.

Wel opmerkelijk: de Enige Echte Eetschrijver--uw dienaar--was door de VVV niet uitgenodigd. Maar die zou er misschien ook niet zo'n aandoenlijk verhaal van hebben gemaakt.

Overigens zou het wel mooi zijn als twee van mijn jongensdromen--een gerecht maken dat een klassieker wordt en een woord bedenken dat de Van Dale haalt--in hetzelfde decennium werkelijkheid worden. Wie weet draagt de VVV Almere daar dan tenminste haar steentje aan bij.


Lentevoordeel

04 april 2012

Weer zo'n dag

Waarde eetlezers, ik zal niet zeggen dat ik het erg vind, maar van een stukje hier is het weer niet gekomen--en dat gaat niet meer gebeuren ook. Ik ben net terug uit de studio's van Omroep Flevoland, waar ik een erg leuk gesprek had, dat nóg veel leuker werd nadat de interviewer van mijn margaritaijs had geproefd. En vanavond ga ik, met mijn ijscreatie onder de arm, op pad om een presentatie te geven. Het gaat, met andere woorden, voorspoedig.

Dat betekent dus wel iets minder voorspoedig met eetschrijven.nl. Ik vraag me af, eetlezer, of u het leuk vindt hier af en toe wat notities van een nieuwbakken ijsbereider aan te treffen. Of zegt u: "als je niks te eetschrijven hebt, doe er dan maar een dagje het zwijgen toe"? Ik ben benieuwd.

Lentevoordeel

03 april 2012

Nooit nooit en voortschrijdend inzicht

Best leuk, die Volkskeuken vandaag. Ik doe weliswaar al geruime tijd niet meer aan ouderparticipatie, maar een pleidooi tegen blokjes kaas met ananas of knakworstjes in bladerdeeg is zeer aan mij besteed. Trouwens, wraps met avocado en garnalen lijken me daarentegen weer prima te kanen. Dat bedoel ik dus met "zeg nooit nooit".

Want dat, waarde eetlezers, was de titel van een stukje dat ik hier precies een jaar en vier weken geleden plaatste. Ook op een dinsdag. Het ging over het nogal opmerkelijke Volkskeukendebuut van Tallina van den Hoed. Over een trendbreuk. Over iets dat naar verluidt zelfs intern binnen de krochten van de Volkskeuken de naam margarinegate kreeg.

Aan het slot van dat stukje schreef ik dat het tussen Tallina en mij nóóit meer goed zou komen. Die accenten stonden er om het definitieve karakter van dat "nooit" nog eens extra in de verf te zetten. Eigenlijk is het bij nader inzien best gek om dat te schrijven aan het eind van een stukje met de titel "Zeg nooit nooit".

En nu is het dan, 56 weken later, weer dinsdag. Tallinadag voor de Volkskrant- en dito -keukenlezer die ik nog steeds ben. En vandaag staat er in het hoekje van de Volkskeuken een stukje met recept waar ik welwillend bij knik. En dat mij op een enkel detail zelfs recht uit het hart gegrepen is.

Het was natuurlijk ook niet zo heel verstandig en misschien zelfs niet helemaal netjes van mij om een persoon zó te identificeren met de vetstof die zij in haar soep verwerkt. Dat zij daar te harent een goede reden voor heeft omdat één van haar huisgenoten lactose-intolerant schijnt te zijn, daar heb ik nog niet eens zo'n boodschap aan. Als zij 't waarom niet prijsgeeft, hoef ik daar als haar lezer ook niet naar te vragen. En ja, der Mensch ist was er isst. En stijlfiguur en zo. Kortom, ik klets me er wel uit als het moet. Maar zó persoonlijk had ik het niet hoeven spelen.

Dat moet je gewoon af en toe eens zeggen. Dan kun je namelijk daarna gewoon zeggen dat iemand leuke dingen schrijft, zonder jezelf geweld aan te doen. Wat ik dus vandaag even wilde.

Overigens zal zelden of nooit een Volkskeukenist zo'n opgemerkte entrée hebben gemaakt. Margarine, je moet het maar durven als kersverse opvolger van niemand minder dan La Witteman. Misschien was ik daar gewoon ook wel een beetje jaloers op. Niets menselijks is mij vreemd.

02 april 2012

Ach, wat heet stil

Of ik me nog wel herinnerde dat ik een blog bijhield, vroeg iemand me per mail. Gelijk had hij. Het is hier behoorlijk stil geweest. Maar dat wil niet zeggen dat ik stil heb gezeten. In feite heb ik het zó druk gehad dat ik genoodzaakt was even vakantie te nemen van mijn eigen blog. Op stel en sprong. Zonder het zelfs maar te zeggen.

Wie wil weten wáár ik het dan zo druk mee had, kijkt even hier of gaat meteen hierheen voor zijn bestelling. Ja, inderdaad: het ijs--ik spreek tegenwoordig met een mooi Nederlands begrip liever van een frozen cocktail om elke schijn van gelijkenis met iets van Ola meteen de kop in te drukken--dat ik ruim twee jaar geleden bedacht en dat negen maanden geleden op de Underground Boerenmarkt van Marjan Ippel zijn doorbraak beleefde, is nu dus écht op de markt. En omdat het een originele ijsspecialiteit is die in geen enkel bestaand distributiemodel past, hebben we zelf een distributiemodel bedacht. En zo ben ik de eerste in Nederland die ijs met de post bij u thuis laat bezorgen. Aanvankelijk dacht men aan een aprilgrap, maar daar lijkt men wel overheen. Ik word in elk geval later deze week geïnterviewd door Omroep Flevoland.

Leuk, wat u zegt. Proef vooral ook eens, want echt, je weet niet wat je proeft. Maar o wee, daar hoor ik al de eerste verwijten. Al die tijd zó maar wegblijven, die eetschrijver, en dan niets anders doen dan reclame voor zijn ijs maken. Nee, gelijk hebt u.

Daarom wil ik even terug naar een bericht dat midden vorige maand mijn aandacht trok. Nog los van de hoogst onwetenschappelijke kop vroeg ik me toen al luidop af of het hier niet om een "stapeltje" ging.

Naar aanleiding daarvan wees eetlezeres Els (dank!) me op dit artikel, waarin op onnavolgbare wijze de vloer wordt aangeveegd met het betreffende onderzoek. Ik ga er verder geen woord over zeggen om de brille niet te bederven. Lees en geniet!