Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

29 februari 2012

Nieuw! Vet is lekker!

Je zou denken dat het fijn is als de waarheid wordt gezegd. En al helemaal wanneer dat gebeurt op voedselgebied, en tegen de mainstream in. Maar het maakte mij niet blij. Ik was verdrietig.

Niet om wat er verteld werd, dus. Het is prima als er voor één keer eens wordt gemeld dat wat Ingrid achter haar supermarktkarretje voetstoots aanneemt niet klopt. Maar eigenlijk is het dieptriest dat een publicatie als Vleesmagazine, vakblad voor de totale slagers- en vleessector, het bericht dat vet in vlees waardering verdient omdat het écht wel lekker is, wordt gebracht alsof het opzienbarend nieuws is.

Tja.

Mijn eigen grootmoeder mijmerde, nadat ze op 66-jarige leeftijd getuige was geweest van de eerste maanlanding, wel eens hardop dat ze er wat voor zou geven als een een kijkje kon nemen in de krantenkoppen van 50 jaar in de toekomst. Ze stelde zich daar heel veel van voor, maar ik durf te wedden dat weinig toekomstige koppen haar zo zouden hebben verbaasd als deze, twee weken na wat haar 109e verjaardag zou zijn geweest. Wat gaat dat worden in 2019? Een juichende kop in Automagazine, vakblad voor dealers en garagehouders "Wiel uitgevonden"?

Goed, het is een schrale troost dat er zich in de reacties twee slagers meldden voor wie deze mededeling evenmin groot nieuws was. Maar alleen al het feit dat de redactie van een vakblad deze mededeling nieuwswaardig vindt, is wat mij betreft een teken dat het behoorlijk erg met ons gesteld is. Ik ben acuut toe aan wat troostvoedsel. Draadjesvlees bijvoorbeeld. Van flink doorregen lappen, waar het anno 2012 nog best zoeken naar is.

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

28 februari 2012

Plofkippen en krokodilletranen

Het is een mooi eufemisme, "regulier". Althans, wanneer het gebruikt wordt in een kop "AH kijkt naar dierenwelzijn maar blijft regulier pluimveevlees verkopen". Regulier betekent in dit geval hetzelfde als mishandeld. Plofkippen. Van die vogels die tegen de tijd dat ze geslacht worden niet meer op hun poten kunnen staan.

Je vraagt je af waar de term "regulier" in dit verband vandaan komt. Mijn gok is dat het een marketingterm is: de goedkoopste kip heet "regulier", de duurdere kip heet "premium". Mogelijk is de term ook dankbaar overgenomen door de persdienst van AH, die graag laat uitschijnen dat het de regulierste zaak van de wereld is dat er vlees van zwaar mishandelde dieren wordt verkocht.

AH kan het namelijk ook niet helpen. Het heeft geen keus. Het aanbod uit het alternatieve segment is namelijk te klein. Bovendien zou de prijs van de kip te sterk stijgen. Dat laatste, weet AH, willen u en ik niet. AH weet op dat punt erg veel. Als AH zijn kip te duur maakt, gaan u en ik ergens anders goedkope kip kopen. En dat is slecht voor AH, terwijl de kip er niets mee opschiet.

Loopt u al over van begrip? Mooi. Anders ik wel.

Laten we even beginnen met het eerste kulargument, dat van het aanbod "alternatieve" kip dat te klein zou zijn. Hoe komt het dat dat alternatieve, niet zwaar mishandelde, segment zo klein is? Eenvoudig: doordat de grote supers, AH voorop, daar weigeren vraag te creëren. Ooit was ook het aanbod sperzieboontjes uit Kenia, Egypte en Ethiopië ontzettend klein. Dat veranderde als bij toverslag toen AH besloot dat Nederlandse boontjes, zelfs in het hoogseizoen, te duur waren. Toen was er uit die exotische landen binnen de kortste keren aanbod te over. Vraag creëert namelijk aanbod. Dat weet AH ook wel; het hoopt alleen dat u en ik dat niet weten.

En wat dat tweede betreft: dat mes snijdt aan twee kanten. Als u en ik nu allemaal ophouden met plofkip te kopen bij AH en in plaats daarvan onze kip gaan betrekken uit het "alternatieve", "niet-reguliere", "premium" dan wel "anti-plof" segment, gebeurt er precies waar AH bang voor is: de klanten lopen weg omdat het aanbod niet naar hun zin is. Bij mij zullen ze daar overigens niets van merken, want ik koop al tijden geen kip meer bij AH. Wat dat betreft ben ik dus momenteel even afhankelijk van u, eetlezer. Doen dus. Moet u eens kijken hoe snel "alternatief" in "regulier" kan veranderen. En omgekeerd.

Daarna doen we dan misschien wel 's hetzelfde met die boontjes.

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

27 februari 2012

Bigger Blue en de smaak van Nederland

Vanmorgen prominent in het nieuws: de overname van mijn gloednieuwe advertentiepartner bol.com door Ahold. Dan ben je dus als kritisch eetschrijver ineens indirect voor Albert Heijn aan het adverteren. Gelukkig zijn op dit blog redactie en reclame strikt gescheiden en zijn witte voetjes er niet te koop*. En toch, eetlezer, bezie ik dit bericht nog om een andere reden met enige argwaan.

Dat zit zo: AH heeft als food retailer, zoals dat in moderne marketingtaal heet, al een stevig marktaandeel van rond de 35%. Voor ca. éénderde van Nederland bepaalt AH dus rechtstreeks wat er op tafel komt en wat niet--en voor een flink deel van de rest door zijn voortrekkersrol en concurrentiepositie ook indirect. Dat is best veel. AH kan er in zijn eentje probleemloos voor zorgen dat hele categorieën voedsel van de radar verdwijnen. In de praktijk gebeurt dat ook.

En nu krijgt die gigant met zijn overname van 's lands grootste webwinkel in entertainment ook een vinger in de pap waar het gaat om onze smaak voor boeken, film en muziek. Dat gaan we misschien niet meteen merken. Maar op termijn? Toch maar een beetje in de gaten houden.

*Je kunt het natuurlijk ook zo bekijken: door uw bestelling bij bol.com via Eetschrijven te doen en dit blog zo een kleine commissie te gunnen, zorgt u dat AH indirect meebetaalt aan mijn kritische aanpak van de voedselgigant. Dat is dan wel weer een leuke gedachte.
Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

24 februari 2012

Van onze verslaggeefster

Jullie verwachten nu zeker een stukje ongezouten mening, geschreven door een man die zichzelf eetschrijver noemt en margaritaijs maakt. Wees gerust, de ongezouten mening krijg je. Maar vandaag gooien we het roer van het eetschrijverschip even helemaal om.

Ik, Femke, een vijftienjarige scholiere, zal proberen het niveau een beetje in stand te houden tijdens het schrijven over mijn bezoekje aan Marqt, Den Haag.
Marqt Den Haag opende donderdag zestien februari haar deuren. Gewapend met mijn iPhone voor foto’s, een portie interesse en een vleugje kritiek ging ik naar de openingsborrel.

De winkel staat voor ‘echt eten’. Volgens Marqt is dat: oorspronkelijk, met respect gemaakt, echt vers, met bezieling gemaakt en echt lekker.
Toen ik op safari ging in het Marqt oerwoud, met mijn camera in de aanslag, besloot ik eerst mijn mede-jagers te observeren. Voor mijn gevoel stonden de roofdieren weinig stil bij termen als ‘oorspronkelijk’ en ‘met respect gemaakt’. Het ging hen vooral om de smaak van de prooi – wat natuurlijk niet onterecht is.
Van het vlees, de vis en de drank heb ik niets geproefd; vegetariër en minderjarig. Maar de dingen die ik wél heb geproefd, ik zou ze graag in het echt met jullie hebben gedeeld, eerlijk waar.

Het brood was heerlijk: een knapperige korst, een vaste textuur en precies goed qua smaak. Er werd mij een blokje oude kaas toegereikt, wat smolt op mijn tong. De vis zag er perfect uit. En ik weet hoe perfecte vis eruit ziet, want ik woon in Zeeland. De rode bietjes salade was ook geslaagd. Jammer dat de medewerkster mij ervan verzekerde dat ik geen bulgur (spreek uit: boelgoer) aan het eten was, waar ik net een complimentje over gaf aan haar. Het was natuurlijk bulgur (spreek uit: bulgur). Sorry, mijn fout.

Nu willen jullie natuurlijk ook weten hoe het staat met de prijzen in het grote oerwoud. Het vlees kun je er gerust laten liggen: daar betaal je (te?) veel voor. Daarentegen is de groente en de kaas erg betaalbaar. Het brood is duurder dan in de supermarkt, maar is dat zeker meer dan waard.

Dan hebben we ook nog de categorie ‘hippe producten’. Producten waarover ik twijfel of ik nou voor de voeding zelf betaal, of voor de prachtige verpakking. Leuk om een keertje te kopen, maar zelf laat ik het daarbij.

Het eindoordeel? Een leuke winkel om een keertje naar binnen te gaan, maar--voor mij--te fancy om er elke week boodschappen te gaan doen.
Heb er trouwens die avond, heel Nederlands, een maaltijd bij elkaar geproefd, waar ik ze nog voor moet bedanken. Dit is inderdaad een excuus om er nog eens langs te gaan.

Dit is de allereerste gastbijdrage in de bijna zesjarige geschiedenis van dit blog. Ze is geschreven door Femke, een 15-jarige vwo-scholiere die twittert onder de naam de groene student en een blog bijhoudt onder de naam Ontbijtmeid. Ik ben van plan in de toekomst vaker gastbijdragen te laten verschijnen.

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

23 februari 2012

Geen nieuws, en wel hierom

Soms loopt zo'n lunch (in dit geval bij Niven in Rijswijk, waar ik voortreffelijk at) echt enorm uit. Daarna vergeet je dan ook nog dat je in Leiden nog even wat zou afgeven en iets anders ophalen, of liever, je denkt er pas bij Amstelveen aan--en dan is het al bijna vier uur en neemt de verkeersdichtheid zienderogen toe. Bovendien moet je nog even iets doen voor een betalende klant.

Van die dagen, precies. Gelukkig komt dat bij de besten voor, zoals vandaag bijvoorbeeld te zien was bij Distrifood, waar het nieuws vermoedelijk ook geen paniek op de beurs zal hebben veroorzaakt, qua onopzienbarend.

Ik had een stukje willen doen over zout in ons eten, waar sinds gisteren in allerlei landelijke media zorgelijk over wordt gedaan. U weet wel: of en zo ja in hoeverre dat terecht is en zo niet, waarom dan toch mits, tenzij en niettegenstaande. Maar het gaat mij niet meer lukken, wat ik jammer vind maar wat bij de dingen des levens hoort.

Bij Niven at ik uitstekend. Ik vond er verder nog van alles van, net als van dat zout in ons eten, maar ook dat gaat 'm vandaag niet worden. U moet het dus doen met de wetenswaardigheid dat de gemeente Ede heeft besloten krachtdadig op te treden tegen de rondslingerende winkelkar. Nee, ik denk niet dat u daarvan schrikt. Maar u weet het nu dan toch maar. Dat is dan weer het pluspunt van die dingen des levens. Always look on the bright side of life.

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

22 februari 2012

Dieet, het hebben van een

Ik hoor het de laatste tijd steeds vaker mensen zeggen: "ik heb een dieet". En bijna altijd weet je ook meteen wat dat betekent: "Ik moet gewicht kwijt". De zoutarme of andere diëten die mensen met medische noodzaak volgen (niet "hebben"), lijken geheel uit de gangbare betekenis van "dieet" verdwenen.

Raar eigenlijk, "ik heb een dieet". Niet eens zozeer vanwege dat "hebben", alsof het een ziekte betrof, maar vooral omdat iedereen natuurlijk een dieet "heeft". Het begrip dieet betekent namelijk niets anders dan "voedingspatroon" of "eetgewoonte". Dieet is dus wat je eet--en dus feitelijk het tegengestelde van wat je niet eet zoals het huidige volksgebruik wil.

Het is allemaal natuurlijk hetzelfde liedje: ons taalgebruik is zich meer en meer aan het voegen naar de extreme obsessie met lichaamsgewicht die deze tijd kenmerkt. Net zoals "gezond" steeds vaker betekent dat het weinig calorieën bevat. Of, indien toegepast op personen, dat de confectiemaat beneden een bepaalde waarde ligt.

Dieet. Ik lijkt het zelf ook vaak te zeggen, maar dat is schijn. Dan zeg ik "Eetschrijver, die eet ook vandaag weer lekker. En gevarieerd. En gezond. En met mate". Zullen we die gewoonte voortaan maar gewoon het Eetschrijverdieet gaan noemen dan?

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

21 februari 2012

De marsmannetjes komen ons redden

Ze waren kennelijk nog niet "gezond" genoeg, de Marsen. Nadat de fabrikant nog geen anderhalf jaar geleden de hoeveelheid verzadigd vet in het energierijke hapje spectaculair verminderde, is het nu alweer tijd voor de volgende stap in het charme-offensief: begrenzing op slechts 250 calorieën. Nou, daar heb je wat aan. U zegt?

Ah, hoeveel calorieën er dan voorheen in een Mars zaten? Nee, inderdaad, dat zeggen ze er weer niet bij. Daar mogen we zelf achteraan.

Welnu, een Mars woog tot nu toe 51 gram. Bij 448 kcal per 100 g kwam dat dus tot nog toe op... eh... 228,5 calorieën per stuk.

Kijk, dat rekent dan weer géén van die nieuwsmedia die dit persbericht zo gretig overnamen u voor. Dat wordt overgelaten aan die enkele eetschrijver die niet genegen is zaken voor zoete koek te slikken en zélf even de zakjapanner trekt.

De algemeen directeur van de GGD, Laurent de Vries, was in elk geval uit het meer goedgelovige hout gesneden. Hij twitterde op 16 februari enthousiast "Mars stopt met suikerbommen. Dat is toevallig: ik heb vanmiddag een gesprek met Mars: zeer actueel!".

Zeer actueel en zeer opmerkelijk. Dezelfde De Vries sprak er kort voordien schande van dat Minister Schippers op de thee ging bij de tabakslobby, maar als directeur van de GGD op bezoek bij een snoepfabrikant van wie je de fabeltjes kritiekloos slikt, dat kan natuurlijk best.

Ach ja, het is een bekend verhaal. De voorvechters van het Gezonde Gewicht bij kinderen laten zich met graagte inpakken door de marketeers bij de voedingsindustrie. Bij Nieuwsuur konden we onlangs zien dat volgens de GGD een gezonde lunch bestaat uit wit brood en cola light. En probeer je Paul Rosenmöller te bellen (u weet wel, die van het Convenant Gezond Gewicht), dan krijg je de receptioniste van Schuttelaar en Partners aan de telefoon--juist, dat bedrijf dat zoveel verdient aan die bewustekeuzelabeltjes.

Ook al deze kleine wetenswaardigheden zullen wel weer geen volksopstand ontketenen. De PR-jongens en spindoctors zijn aan de macht en het checken van feiten is inmiddels behoorlijk last millennium. Misschien moet ik ook maar persberichtjes gaan schrijven. 't Schijnt prima te verdienen.

(dank Liesbeth)

Bol.com trakteert: GRATIS cadeaubon

20 februari 2012

Mooi spul voor weinig geld?

Wij Nederlanders willen het hele jaar door aardbeien, en dus levert Lidl aardbeien. Ik denk er het mijne van, maar veel mensen vinden er niks mis mee. En ach, kijk die lekkere zomerkoninkjes er toch eens smakelijk bij liggen. Glanzend rood en zo te zien ook van binnen volrijp. Nou, dan is 75 cent voor een half pond natuurlijk een koopje.

Toch maar even naar les één in de beoordeling van reclame-uitingen. Die luidt: als iets te mooi klinkt om waar te zijn, is het ook meestal te mooi om waar te zijn. Dat geldt ook hier. De aardbeien die bij Lidl in de winkel liggen, zijn Spaanse van het ras Candonga. De aardbeien die hier op de foto staan, zijn Nederlandse van het ras Elsanta. Die tweede liggen, in tegenstelling tot de eerste, volrijp in de winkel en smaken dus naar aardbei in plaats van er alleen maar zo uit te zien.

Lidl bedient zich van dezelfde trucs als malafide huwelijksbureaus: foto's plaatsen van topmodellen maar lelijke eendjes in de aanbieding hebben. Een gewaarschuwd eetlezer telt voor twee!


Voordeel (234x60)

17 februari 2012

100 Easy Pieces

Wijn, je kunt het eigenlijk nauwelijks drinken zonder dat er een heel vocabulaire bij te pas komt. Veel mensen vinden dat maar dikdoenerij ("wijn smaakt naar druiven, niet naar vanille, hout, peper of kattepis"), maar dat is eigenlijk ook bijna alweer een vorm van interessantdoenerij, want de terminologie in het wijnwezen is wel degelijk functioneel. Probleem is vooral dat de finesses aartsmoeilijk zijn en dat je je er echt flink in moet verdiepen--reden waarom de meeste gelegenheidsdrinkers zich laten leiden door sommeliers en/of wijnschrijvers. Heel verstandig trouwens, want die hebben ervoor doorgeleerd.

Toch heeft de amateur er baat bij zelf ook wat te snappen van de ingewikkelde wereld van wijn en zijn smaken, al was het maar om te zorgen dat hij zelf aan zijn dis wijnen schenkt die een beetje aansluiten bij de geserveerde gerechten. Rood bij vlees, wit bij vis heeft als vuistregel weliswaar de verdienste van de eenvoud, ver kom je er niet mee--nog afgezien van het feit dat er bijvoorbeeld bij een warm zalmgerecht niets beter smaakt dan een goede pinot noir, terwijl gebraden kip geen betere metgezel kent dan een chardonnay.

Dit boekje "Smaakstof, de magie tussen wijn en gerecht in 4 x 25 tips" van Huib Edixhoven en Evelijn van Heuven is vooral een aanrader voor de wijnliefhebber die in een notendop wat elementaire kennis wil opdoen over wijnen van verschillende druivenrassen en de combinatie ervan met gerechten. In 4 x 25 korte passages komt er heel wat geconcentreerde wijnwijsheid aan bod. Weliswaar is de titel enigszins misleidend omdat in feite slecht vijftig van de honderd wetenswaardigheden over het combineren van wijn en spijs gaan (de overige gaan over druivenrassen en over algemene wijnwetenswaardigheden waar overigens niets mis mee is), maar de bruikbaarheid is optimaal omdat het opgediste één en al substantie zonder loze vulling is. De alfabetische rangschikking maakt daarnaast snel opslaan makkelijk.

Honderd hapklare brokken dus, een mooie vorm die perfect aansluit bij dit tijdperk van tekst in telegramstijl. Dit gidsje met zijn compacte formaat en vriendelijke prijs is duidelijk niet bedoeld voor degene die op zoek is naar diepgaande kennis, maar dat hoeft ook niet--daar zijn al genoeg boeken voor geschreven.

Is er dan niets mis met Smaakstof? Ach, een paar amusante details zijn er altijd. Zo blijkt één van de 25 klassieke spijs-wijncombinaties die worden opgevoerd die van kaasfondue en de Zwitserse witte wijn Fendant te zijn (absoluut!), maar is er over diezelfde Fendant verder in het hele boekje geen woord te vinden. Verder kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de auteurs niet bijzonder dol zijn op zinfandel, de trots van Californië, waarvoor zij adjectieven als "grotesk" gebruiken. Maar misschien komt dat alleen maar doordat zinfandel toevallig één van mijn eigen favorieten is. Tja, over smaak valt niet te twisten, zoals het spreekwoord zegt.

Smaakstof, de magie tussen wijn en gerecht in 4 x 25 tips
Huib Edixhoven en Evelijn van Heuven
Uitgeverij Carrera
158 bladzijden
Adviesprijs € 9,90
ISBN 978-90-488-1287-5 NUR 447



(als u dit boek via deze link bij bol.com bestelt, ontvangt Eetschrijven een kleine commissie)

Labels:

16 februari 2012

Bosweg


Aan: hoofdkwartier AH
Van: AH vestiging Roelofardendsveen

Door diverse klanten wordt ons gevraagd uit welk bos de bosui nu eigenlijk afkomstig is, en of het wel om klimaatneutrale bosbouw gaat. Wat kunnen we ze antwoorden?

Aan: AH vestiging Roelofarendsveen
Van: hoofdkwartier AH

Helaas kan ook onze leverancier hierover geen duidelijkheid geven. Om het ongemak voor onze vestigingen weg te nemen, hebben we besloten de etikettering aan te passen.

(overigens vraag ik me wel af waarom hier dan nou weer zo voorzichtig "gezondere keuze" op staat, terwijl eerder allerlei twijfelachtig spul een "gezonde keuze" werd genoemd. AH meldde mij een jaartje geleden niet langer met mij te willen praten, maar misschien kan ik hier toch achter komen)

Voordeel (234x60)

15 februari 2012

Nostalgie uit Wenen

Wat is nou eigenlijk comfort food? Ja, dat is eten waarvan je warm wordt op plaatsen die ander eten niet kan bereiken. Maar wat maakt voedsel nu precies tot comfort food? Daar is best een lange rij criteria voor. Wat mij betreft is nostalgie een belangrijke component. Af en toe even terug naar eenvoudiger tijden: wat is er heerlijker?

En zo besloot ik gisteren Wiener schnitzel op het menu te zetten. Dat is een gerecht dat helaas in de meeste Nederlandse keurslagerijen en supers is verworden tot een trieste travestie van het glorieuze gerecht dat de trots van Oostenrijks hoofdstad vormt. Meestal gaat het om een varkenslapje bedenkt met industrieel paneermeel. Tja, daar zit weinig troost in.

Een echte Wiener schnitzel is van kalfsvlees. Dat kalfsvlees wordt platgeslagen (bijvoorbeeld onder huishoudfolie met een steelpan) tot het een centimeter dik en minstens zo groot als een mannenhand is. Daarna bestrooi je het met zout en haal je het door bloem, door losgeklopt ei, nogmaals door bloem, nogmaals door losgeklopt ei en vervolgens door (in de keukenmachine) zelfgemalen broodkruim. Daarna hoort het vlogens de Weense traditie te worden gebakken in een centimeter plantaardige olie, of liever nog reuzel, maar persoonlijk vind ik het gebruik van boter vergeeflijk. Margarine daarentegen... maar dat weet u wel van mij. Vergeet vooral het schijfje citroen niet bij het opdienen.

Goede metgezellen van Wiener schnitzel zijn lekker dikke handgesneden frieten en koolsalade. Die laatste maak ik van spitskool met wat garam masala--beslist niet Weens, maar wel lekker.

Voilà: nostalgie uit Wenen. En wenen uit nostalgie, weet ik sinds gisterenavond weer.

Voordeel bij bol.com

14 februari 2012

Duidelijkheid

Kijk, dat is tenminste iets waar we iets aan hebben: duidelijkheid! Bier is gezonder dan wijn, want van wijn krijg je mondkanker. Allemaal stoppen met wijn drinken dus en aan de goudgele rakkers. Gezondheid is immers een groot goed. En het bericht komt welingelichte kringen. Wie zouden wij dan zijn om eraan te twijfelen?

Tja, eetlezer, ik ben helaas behept met een ingeboren cynisme. Ik heb dus maar eens geklikt op de link aan het einde van het artikel. Tenslotte moet je, als het om vocht gaat, altijd op zoek naar de bron.

Die bron bracht een verrassing. Ja, het staat er wel boven: dat het risico op mondkanker verdrievoudigt bij consumptie van slechts twee glazen wijn per dag. Maar al meteen in de eerste zin wordt duidelijk dat het risico wordt toegeschreven aan"twee glazen wijn of twee stevige pints bier", terwijl nog verderop duidelijk wordt dat het niet specifiek om wijn of bier gaat, maar om alcohol in het algemeen, terug te rekenen naar eenheden. Een standaard glas wijn is dan gelijk aan twee eenheden, maar een flink stevig pilsje of een groter glas wijn komt dichter in de buurt van drie eenheden.

Kijk, daar heb je het dus. Het artikel in de Daily Mail is sowieso al een samenvatting van een (hopelijk) wetenschappelijk onderzoek. Door wie of wat precies, daar kom je niet achter--er wordt niet naar gelinkt. De interpretatie komt van de kant van bezorgde politici en is dus ongetwijfeld gekleurd.

Maar de website Welingelichte Kringen doet daar nog een schepje bovenop en trekt de la met fantasievertellingen wijd open. Wijn is ongezond, dus drink bier. Grote stappen, snel bij de kroeg.

Nu ben ik een voorstander van vrijheid van meningsuiting, maar daarvan is hier naar mijn mening geen sprake. Dit is onverantwoordelijk gezwets. Waarom? Uit domheid? Het is te hopen, want voor hetzelfde geld is Welingelichte Kringen doende een groot biermerk als adverteerder binnen te halen en dan staat een bericht als dit op de rand van misdadig. Hoe dan ook: dit soort achterlijk gezwam met hooguit een vage referentie naar wetenschappelijk onderzoek zou eigenlijk gewoon verboden moeten worden.

En, in bredere zin: wanneer gaan we eens werk maken van normen voor het populariseren van wetenschappelijke onderzoeken?

(dank Robert Jan van Houten)

Voordeel bij bol.com

13 februari 2012

Uitersten

Ik vraag me af wat Anna Dekker uit Alkmaar hiervan gevonden zou hebben. De oogjes zijn niet zichtbaar, maar ze zitten er wel degelijk aan, aan deze sprinkhaan waarmee de kroket was gevuld die ik gisteren als voorgerecht kreeg.

Is dat nou dus vreselijk zielig, of juist vreselijk goed? Ik denk het laatste. Insecten zijn een uitstekende bron van eiwitten. Vies zijn ze niet (hoewel men van sprinkhanen beter de vleugeltjes en liefst ook de kop kan verwijderen vóór het bereiden) en met de juiste kruiding kunnen ze zelfs heel lekker zijn. Trouwens, in de bitterbal die naast de kroket ligt, zat garnaal en hoewel over smaak niet te twisten valt, zijn die qua uiterlijk niet minder weerzinwekkend dan sprinkhanen. Kreeften, toch zo ongeveer het lekkerste dat ik ken aan dierlijk eiwit, zijn bij leven zelfs weergaloze griezels. Dat is dus geen criterium.


Aan de andere kant van het spectum had C1000 dezer dagen voorafgaand aan 14 februari een leuk idee: liefdesburgers. Dat zijn stukjes kilogeknald beest die door vaardige kunstkoppen tot een smaakvolle hartvorm zijn verwerkt en vervolgens gepaneerd.

Kijk, daar zitten dus geen oogjes, bekje of vleugeltjes aan, dus volgens Anna's criteria zou dit dik in orde moeten zijn. Een krant met zo'n advertentie erin kun je rustig aan je kinderen laten zien.

Ik vrees dat ik daar iets anders over denk: iedere liefhebbende partner die meent zijn hartedief morgen tot tranen toe te kunnen ontroeren door zo'n gedrocht op het bord te leggen, verdient wat mij betreft niet beter dan stante pede het huis uit gezet te worden met zijn gepaneerde romantiek (per vier verpakt, ook dat nog) achter zich aan gegooid.

Maar ja, daarover zie je dan weer geen ingezonden brieven in de krant. We hebben nog een lange weg te gaan.

Gratis Verzending

10 februari 2012

Respect voor gevoelige zielen


Je hebt natuurlijk gelijk, Anna. Dat doen wij in Nederland toch beter. Zo'n varkentje dat deskundig van alle herkenbare attributen ontdaan wordt en door een zorgzame slager tot pulp wordt vermalen, zodat je er een vrolijke bal van kunt draaien waaraan niemand meer kan zien dat hij een dier zit op te eten dat ooit oogjes en een bek had en leefde (maakt niet uit hoe goed of slecht), dat is natuurlijk een stuk fijngevoeliger. Dat ze dat bij de Volkskrant nou weer niet snappen, zeg.

Gratis Verzending

09 februari 2012

Innerlijke richtingenstrijd

Dit is--ik zeg het u maar even omdat ik dat in de coulissen heel makkelijk kan zien--het 1576e bericht op Eetschrijven. Ja, veel hè? 1575 keer heb ik dus vóór vandaag al geweten waar ik het vandaag eens over zou hebben. Of eigenlijk veel vaker, want elke dag gooi ik ideeën weg.

Best wel zonde, natuurlijk, vooral omdat ik eigenlijk bijna nooit opschrijf waar ik op een dag besluit niet over te bloggen. Nooit nodig gevonden ook, omdat er zich altijd de volgende dag wel wéér iets aandient. En daarna meestal diezelfde dag nóg iets en nóg iets. Zo is schrijven bij mij steevast schrappen.

Zo wist ik vanmorgen heel zeker dat ik het ging hebben over het fenomeen koek en zopie. Dat ik me zou afvragen waarom het aanbod daarvan toch voor 99% bestaat uit erwtensoep van Unox met dito worst, alsook opgewarmde Chocomel uit een pak, sporadisch met een dot spuitbusroom erop. Voor dat opwarmen betalen we vervolgens astronomische bedragen.

Ik dacht zo bij mezelf dat ik er een lief ding voor over zou hebben als ik mij moegeschaatst te goed zou kunnen doen aan écht lekkere soep met écht lekkere worst en chocolademelk die door de zorgzame koekenzopist vervaardigd zou zijn uit échte cacao met échte volle melk en met de hand geklopte slagroom. Of iets anders lekkers natuurlijk. Ik zou daar véél voor over hebben, dat weet ik sinds afgelopen maandag maar al te goed.

Zo'n stukje zou ik dan afsluiten met de verzuchting dat zo'n stalletje economisch niet levensvatbaar zou zijn. Dat de modale schaatser het allemaal te duur zou vinden en bovendien raar zou vinden smaken. Dat vrijwel elke ijspretmaker alleen maar op zoek is naar calorieën en graden celsius met een hoeveelheid zout cq. suiker. Dat dat zo jammer is. En daarna komen er weer reacties over hoe elitair dat weer is van mij.

Ah, dacht ik toen: reacties. Eric reageerde hier gisteren. Of dit nou objectieve journalistiek moest voorstellen, wilde hij weten. U zult het van mij aan moeten nemen, want hij heeft inmiddels zijn commentaar verwijderd. Nee, Eric, dat moest het niet. De laatste keer dat ik keek stond er bovenaan elk stukje hier dat het gaat om een vrijblijvend gedachtenspinsel van een culinair journalist. Met andere woorden, ik schrijf hier waar ik zin in heb, en daarna mag jij desgewenst komen zeggen dat je het allemaal gezwets vindt. Dat deed ik al toen er elke dag nog geen dozijn mensen kwamen kijken, dus ik zie niet in waarom ik dat anders zou doen nu het er minstens honderdmaal zo veel zijn.

Soms gaat dat anders. Bijvoorbeeld met Teunie. Leuk blog heeft ze, en dat boek is ook erg de moeite waard. Een paar dagen geleden werd Teunie door iemand gebeld dat het een schande was dat ze zoveel tijd met bloggen verdeed. Ze stopte om erover na te denken of daar iets in zat. Vervolgens zette haar man Willem de commentaarfunctie uit omdat ze zichzelf niet kon horen denken. Dat leidde ertoe dat Teunie nu via Twitter het onderwerp van een "bevrijdingsactie" is. Ja, zullen die mensen denken: als Teunie doet wat anderen zeggen, zullen wij maar eens wat zeggen. Geen idee of Teunie in dat alles nog iets van vrije wil heeft.

Voor het bezoek aan Teunies blog is het niet slecht, zo blijkt. De cijfers zijn ruimschoots verdubbeld sinds er niets meer te zien is. Hanneke Groenteman deed ooit ook eens zoiets. Ik probeerde dat toen te reproduceren, maar dat werd niks. Misschien lukt het kunstje alleen maar bij vrouwen.

En toen wees Gerard mij via Twitter nog op een bericht. Opmerkelijk genoeg: je moet bij het ontbijt lekker veel zoet en lekker veel proteïnen eten, want dan kun je daar de rest van de dag beter afblijven. En het zoet en de proteïnen die je 's morgens eet, daar doet het lichaam iets anders mee dan de rest van de dag.

Tja, er ligt een wetenschappelijke studie volgens alle regelen der kunst aan ten grondslag, maar die zal in het persbericht wel weer flink zijn "vereenvoudigd". Het zou niet voor het eerst zijn dat er in de publiekspers dingen worden gemeld waar de auteurs van het besproken onderzoek flink van opkijken. Dus moet ik nu die studie weer lezen om u te vertellen hoe het in werkelijkheid zit. Want dat het allemaal zo simpel niet is, weet ik eigenlijk wel bijna zeker.

Enfin, u ziet waarom ik er elke dag één onderwerp uitpik. Omdat ik anders een hele strekkende meter vul zonder ook maar iets te zeggen. 't Is eigenlijk nog een wonder dat u, enkele eetlezer temidden van honderden, nog tot hier hebt doorgelezen. Applaus voor uzelf. Morgen weer "gewoon".

08 februari 2012

Eentje maar

Soms duikt informatie zo maar op, niet verifieerbaar, hooguit van het kaliber "zou best waar kunnen zijn". Dat gebeurde vandaag met de wetenswaardigheid dat de gemiddelde Nederlander 90 liter frisdrank per jaar drinkt, tegen 180 voor de modale Amerikaan. Waar of niet? Het lijkt me alleszins méér dan waarschijnlijk.

Dat zijn typische momenten waarop de zakjapanner te voorschijn komt, en kennelijk niet alleen bij mij. Een ander maakte een snel rekensommetje en vroeg wat daar nou zo opzienbarend aan was: "dat is tenslotte maar iets meer dan één glas per dag". Klopt. Ik had het zelf gezegd kunnen hebben.

Nou ja, minus die "maar" dan. Want als we het toch over vergelijkingen met 30 of 50 jaar geleden hebben (vandaag verschijnt het boek "Vet! Kinderen over obesitas: hoe kom je eraan en kom je er vanaf?" van Inger Boxsem, waar ik het al even over had--helaas heb ik nog geen antwoord op mijn verzoek om een recensie-exemplaar): dáár heb je nou typisch iets wat we 50 jaar geleden beslist niet deden. Wel was drie glazen melk de norm (volle, want andere was er nauwelijks), iets wat we dan vandaag de dag juist weer niet doen.

Het verschil: een goede 300 x 25 g suiker per jaar, in totaal 7,5 kg pure suiker. Maar wel minder vet, dus. Verzadigd. Maak zelf het verhaaltje verder af en kleur de plaatjes.

07 februari 2012

Sterren eten op het ijs


Met sterren die op het ijs dansen, heb ik nooit zo veel gehad. Als de sterren echter in eetbare vorm op het ijs neerdalen, hebt u aan mij een goede. Toen ik dan ook gisteren zo maar werd uitgenodigd om met de Pioneers van Food Inspiration een middagje te komen toerschaatsen in het kielzog van Neerlands markantste driesterrenchef Jonnie Boer, was dat bij mij niet aan dovemansdeur geklopt.

Nu schaats ik niet meer zo goed als in mijn jonge jaren, maar goed gezelschap, een schitterend winterlandschap, prachtig weer en het vooruitzicht van het koek-en-zopiestalletje van het echtpaar Boer (waar we na 300 meter al heel tantaliserend langs waren gevoerd maar waar we vervolgens nog 14,7 km voor op de ijzers moesten) maakten deze middag tot een heel bijzondere belevenis.

Over de tocht zelf zal ik niet te veel uitweiden, want daarvoor komt u niet. Laat het u gezegd zijn dat Jonnie ons het bosje liet zien waar hij als jongen zijn eerste hert had geschoten (hij had ons--het is Jonnie ten voeten uit--ook nog het bosje beloofd waar zijn eerste kind was verwekt, maar dat kwam kennelijk bij nader inzien niet door de keuring) en dat ik persoonlijk de valpartijen tot één heb weten te beperken, overigens in de 300 meter tussen koek-en-zopie en eindpunt, wat dus gezien vooral de zopie logisch was.

Wat kregen we? Soep! Soep en spek. Erwtensoep, om te beginnen, echte driesterren erwtensoep met een gulle hoeveelheid wintertruffel en vergezeld van roggebrood met spek dat ter plaatse werd geroosterd op de Big Green Egg. Daarnaast kreeftensoep, weliswaar geen typisch gerecht uit het koek-en-zopierepertoire en ook zeer beslist een buitenbeentje maar wel buitengewoon verrukkelijk. En dan was er de Glühwein, die in de modale Oostenrijkse skihut ook wel een stuk slechter (en vooral zoeter) smaakt dan Chez Jonnie et Thérèse in Giethoorn.

Wat mij betreft: of het nu oan giet of niet, de mooiste schaatslegende van 2012 is al geschreven. En ik was erbij. Wat is het leven toch mooi, soms.

Hieronder nog een tweetal plaatjes van mijzelf. Elders zijn nog veel meer (en veel mooiere) prentjes van de dag te vinden. Op pica 5 rijdt uw eetschrijver met de voor hem kenmerkende bescheidenheid helemaal achterin het peloton. Dat u dat ook maar weet.








06 februari 2012

IJsvrij

Ik weet, eetlezer, dat ik het hier regelmatig over ijs heb. Maar vandaag verwijlt mijn geest niet bij bevroren lekkers. Ik ben met het hoofd bij de ijsvloeren te Giethoorn, waar ik straks in gezelschap van Jonnie Boer (met gevolg van culinisten) een schaatstoertocht ga rijden. Een vriendelijke hoofdredacteur, voor wie ik eigenlijk vandaag een deadline had, heeft mij er speciaal ijsvrij voor gegeven.

U vermoedt terecht dat het hier ook in niet geringe mate om de après-patinage zal gaan. Dat klopt. Jonnie verzorgt ter plaatse een driesterren koek-en-zopie. Ik ben van plan me dat allemaal met genoegen te laten aanleunen.

Nu kijken of ik Jonnie en de modale Nederlandse culischrijver enigszins kan bijhouden. En hopen dat er geen onverwachte windwakken de vaderlandse eetschrijverij een jaar of acht terugwerpen in de tijd.

Morgen, ijs en weder dienende, verslag en minstens één plaatje.

04 februari 2012

En de andere winnaar is...

Goed, dat was allemaal weer niet zo makkelijk als het leek te gaan worden, maar we zijn eruit. Na enig gepuzzel is er iemand uit de hoge hoed gekomen die met een persoon naar keuze gaat genieten van een volledig verrassingsmenu inclusief wijn bij Het Geheim van Edam.

Die persoon, de 25e die een reglementaire inzending instuurde, is Carin uit Leiderdorp. Carin, van harte gefeliciteerd. Je krijgt ook een mailtje met verdere informatie.
Voordeel bij bol.com