Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 juli 2012

Klopklop


Er is hier in Canada op eetgebied van alles goed, vaak beter dan in Nederland. Fantastische groenten en fruit in de supers, waarvan heel wat uit de directe omgeving. Superverse eieren die van vrije uitloop zijn zonder in de pan vrij uit te lopen. Mooi vlees en heus niet alleen de "courante delen". Gisteren zag ik zelfs kalfsniertjes in een super liggen. Kom er in Nederland maar eens om.

Maar één ding is kommer en kwel, en dat is de zuivel. Goed, de karnemelk is uitstekend, maar verder stemt het bepaald niet vrolijk wat je hier aantreft. Over de kaas had ik het al eerder en hoewel ik inmiddels al aanzienlijk beter heb aangetroffen (zoals de "smoked boerenkaas" die ik op de boerenmarkt kocht, I kid you not), is de echte wow-kaas zoals we die bij ons zo makkelijk kunnen vinden ver weg.

Maar van de week wilde ik iets doen met ingekookte room. Ik kocht whipping cream met 30% vet (vetter vind je het niet op dit vetofobe continent) en zette die in een pannetje op hoog vuur. Na amper drie minuten steeg er een verontrustende geur op: verdomd, de room was aangebrand. Aangebrand! Die kon dus gewoon weg.

Een blik op de verpakking leerde me de oorzaak. Omdat room met 30% vet natuurlijk wat lastiger stijf te whippen is, heeft men besloten de huisvrouw een handje te helpen door wat cellulosegel, carragenine en cellulosegom toe te voegen. Dan blijft 't mooier staan.

Nee, mocht ik mijn margaritaijs ooit in dit land willen (laten) vervaardigen, dan zullen er contacten moeten worden gelegd met echte boeren. Om echte room te krijgen. Want met deze rommel is niets uit te richten.

4 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home