Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

29 mei 2012

Eetschrijvenvormige leegte?

Waarde eetlezer, het spijt me. Jaren lang ben ik erin geslaagd deze stek op het web uiterst gedisciplineerd vrijwel elke werkdag van inhoud te voorzien. De laatste tijd lukt dat minder goed en op dit moment is het zelfs precies een week geleden dat hier voor het laatst iets nieuws te lezen was. Dat knaagt aan mij.

Het is ook niet de eerste keer dit jaar dat ik op deze wijze in beschaamde ootmoed het virtuele hoofd voor u moet buigen. Sterker, ik heb op het moment dat ik deze woorden schrijf het gevoel dat u ook dit onderhand wel weet.

Ik begon dit blog in 2006 met de bedoeling de buitenwereld te laten zien wat een goede stukjes ik kan schrijven en hoe geweldig gedisciplineerd ik wel ben. Wat dat betreft was Eetschrijven vanaf dag één voorbestemd om zijn eigen ondergang te bewerkstelligen: ik keek uit naar de dag dat ik me de luxe niet meer zou kunnen permitteren.

Die dag lijkt dichtbij gekomen: de orderportefeuille, waar nog maar betrekkelijk kort geleden een fors gat in werd geslagen, is flink gevuld--althans op dit moment; het is nog afwachten hoe blijvend die situatie is dus blijf vooral stukjes bij mij bestellen--en dan is er ook nog mijn ijs, dat precies 346 dagen geleden aan zo'n totaal onverwachte triomftocht begonnen is. Goed, ik beperk de productie tot 50 liter per week. Maar die 50 liter moet ik wél produceren in de tijd dat ik geen betaalde kopij produceer.

Kortom, dit is een perfect moment om aan te kondigen dat Eetschrijven ermee kapt, om geen andere reden dan dat zijn eetschrijver het te druk heeft met de kost verdienen. Want tja, ik kan ook niet leven van de wind en de bank vindt zichzelf niet te bemiddeld om elke maand van mij een hypotheekaflossing te verlangen. Ik moet, kortom, voorrang geven aan dat wat geld in het laatje brengt. Dat is dit blog helaas niet. En geef toe: u zou allemaal blij zijn dat het mij zo goed gaat.

Maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen.

Om te beginnen ligt hier nog een forse stapel boeken die ik moet bespreken, en ook een prachtige foodfilm waarvan ik nota bene een voorpremière had gekregen en waar ik wel verrekte mee mag opschieten omdat-ie overmorgen in de bioscoop te zien is.

Maar vooral ben ik ervan overtuigd dat de Appies, Dirken en Unilevers van deze wereld nog lang niet het punt hebben bereikt waarop ze gaan ophouden uw en mijn landgenoten op even schandalige als kolderieke wijze allerlei onzin op de mouw te spelden. Al deze instanties wil ik beslist geen fijne dag bezorgen door ze te laten weten dat ik ophoud met door hun kolder heen te prikken.

Ik stop er dus niet mee. Maar wel ga ik de onuitgesproken verplichting om hier elke werkdag een stukje neer te zetten bij deze definitief loslaten. Ik schrijf als er iets te melden is én als ik er tijd voor heb. En dat zal in de komende tijd nog maar zelden elke werkdag zijn.

Geloof me, dat kost me moeite. Dit blog is een kindje waar ik in dik zes jaar erg veel van ben gaan houden en dat me erg veel moois gebracht heeft. Wie weet slaag ik er in de toekomst nog eens in het weer een concurrerende positie in mijn werkzame leven te gunnen, bijvoorbeeld--ik zeg maar eens iets geks--door een vorm van crowdfunding.

Zelfs een spitsvondig tekstje om deze bijdrage mee af te sluiten wil momenteel niet bij me opkomen. Maar dat komt wel weer als de druk straks van de ketel is. Het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.

10 Comments:

  • At 29 mei 2012 20:05, Anonymous Eric said…

    Je maakte me echt even aan het schrikken. Ik ben blij dat we je stukjes, dan maar minder vaak, kunnen blijven lezen.

     
  • At 29 mei 2012 20:10, Blogger Karin Hoekstra said…

    Jammer, maar heel begrijpelijk! Ik wens je heel veel succes met alles wat je doet!

    Karin

     
  • At 29 mei 2012 20:15, Anonymous Anoniem said…

    Wel het héle stukje lezen, Karin

     
  • At 29 mei 2012 20:24, Anonymous Ingeborg said…

    Pfffffffff, ik schrok al! Maar het is goed zo, ik had ook geen tijd om elke dag te lezen, waardoor ik vaak hele lappen in 1x zat door te nemen. Wat dat betreft is het zo beter op elkaar afgestemnd :-)

    In elk geval fijn dat het je zo goed gaat, het is je gegund!

     
  • At 29 mei 2012 21:05, Blogger Tonia said…

    ik sluit me helemaal aan bij Ingeborg: ik ben blij dat je toch blijft schrijven, en zo krijg ik beter de tijd om wat je schrijft met aandacht te lezen.
    fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat.

     
  • At 29 mei 2012 21:21, Anonymous Colette Beyne said…

    Ik schrok even van de kop, maar het blijkt mee te vallen! Soms wordt elke dag schrijven een 'wurg' en dat blokkeert. Ik lbijf je volgen hoor! Colette

     
  • At 30 mei 2012 04:28, Anonymous Kees said…

    Alle begrip. Ik vind het al een hele prestatie wat je hier jarenlang met de regelmaat van de klok hebt neergezet hebt, op een leeg batterijtje in zeldzame gevallen na. Maar ja, er gaan maar 24 uur in een etmaal. Ik blijf je in ieder geval volgen via mijn feedreadertje!

     
  • At 30 mei 2012 09:20, Blogger PaulO said…

    Laat de kwantiteit van dit blog maar dalen, als de kwaliteit goed blijft.
    Ik begrijp het. Ben net begonnen aan bloggen en merk hoe moeilijk het is om dagelijks te schrijven. Mijn bewondering had en heb je.
    Zorg eerst voor jezelf en je financiën, daarna pas aan ons denken.

     
  • At 1 juni 2012 08:12, Anonymous Michiel said…

    50 liter per week? Dat is meer dan zesduizend euro omzet per maand!

     
  • At 5 juni 2012 09:25, Blogger Levine said…

    Ik schrok ook, maar gelukkig blijf je schrijven. Elke dag publiceren is ook niet nodig in mijn ogen (ik doe het zelf ook niet). Ik heb -net als anderen denk ik- ook niet de tijd om elke dag alle blogs te lezen die ik volg. Alle begrip dus voor je beslissing!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home