Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

03 april 2012

Nooit nooit en voortschrijdend inzicht

Best leuk, die Volkskeuken vandaag. Ik doe weliswaar al geruime tijd niet meer aan ouderparticipatie, maar een pleidooi tegen blokjes kaas met ananas of knakworstjes in bladerdeeg is zeer aan mij besteed. Trouwens, wraps met avocado en garnalen lijken me daarentegen weer prima te kanen. Dat bedoel ik dus met "zeg nooit nooit".

Want dat, waarde eetlezers, was de titel van een stukje dat ik hier precies een jaar en vier weken geleden plaatste. Ook op een dinsdag. Het ging over het nogal opmerkelijke Volkskeukendebuut van Tallina van den Hoed. Over een trendbreuk. Over iets dat naar verluidt zelfs intern binnen de krochten van de Volkskeuken de naam margarinegate kreeg.

Aan het slot van dat stukje schreef ik dat het tussen Tallina en mij nóóit meer goed zou komen. Die accenten stonden er om het definitieve karakter van dat "nooit" nog eens extra in de verf te zetten. Eigenlijk is het bij nader inzien best gek om dat te schrijven aan het eind van een stukje met de titel "Zeg nooit nooit".

En nu is het dan, 56 weken later, weer dinsdag. Tallinadag voor de Volkskrant- en dito -keukenlezer die ik nog steeds ben. En vandaag staat er in het hoekje van de Volkskeuken een stukje met recept waar ik welwillend bij knik. En dat mij op een enkel detail zelfs recht uit het hart gegrepen is.

Het was natuurlijk ook niet zo heel verstandig en misschien zelfs niet helemaal netjes van mij om een persoon zó te identificeren met de vetstof die zij in haar soep verwerkt. Dat zij daar te harent een goede reden voor heeft omdat één van haar huisgenoten lactose-intolerant schijnt te zijn, daar heb ik nog niet eens zo'n boodschap aan. Als zij 't waarom niet prijsgeeft, hoef ik daar als haar lezer ook niet naar te vragen. En ja, der Mensch ist was er isst. En stijlfiguur en zo. Kortom, ik klets me er wel uit als het moet. Maar zó persoonlijk had ik het niet hoeven spelen.

Dat moet je gewoon af en toe eens zeggen. Dan kun je namelijk daarna gewoon zeggen dat iemand leuke dingen schrijft, zonder jezelf geweld aan te doen. Wat ik dus vandaag even wilde.

Overigens zal zelden of nooit een Volkskeukenist zo'n opgemerkte entrée hebben gemaakt. Margarine, je moet het maar durven als kersverse opvolger van niemand minder dan La Witteman. Misschien was ik daar gewoon ook wel een beetje jaloers op. Niets menselijks is mij vreemd.

4 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home