Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

16 april 2012

Dat ene belangrijke ingrediënt

Mensen vragen me wel eens wat ik nu het allerbelangrijkste ingrediënt in de keuken vind. Ze denken dan dat ze me een lastige vraag stellen: eieren of uien? Bloem of boter? Nee, geen van die en ik vind de vraag ook niet moeilijk. Het antwoord luidt namelijk: trots. Trots op wat je hebt en op wat je gaat maken. Koken met dat belangrijke ingrediënt houdt trouwens ook in dat je je boodschappen doet bij een winkelier die trots in huis heeft. In een winkel waar dat artikel niet aanwezig is, koop je vrijwel nooit écht goede spullen. Het leven kan op dit punt zo simpel zijn, en er is bijna geen volk ter wereld dat dit zo goed begrepen heeft als de Italianen. Vooral in Toscane.

Wie door De Zilveren Lepel - Toscane bladert, komt dit ingrediënt op elke bladzijde in ruime mate tegen. Alles straalt trots uit: op het land, op wat het voortbrengt, op wat ermee kan worden gedaan. Het maakt daarbij niet uit of het gerecht afkomstig is uit de cucina povera of de cucina nobile: trots is weliswaar essentieel, maar ook gratis. Iedereen die het heeft, kan de heerlijkste gerechten klaarmaken.

Dit boek blader je door beurtelings zuchtend van verlangen naar dat prachtige Toscaanse land en watertandend om die fantastische tafel. Hier wisten ze al wat joie de vivre was vóór Catharina de' Medici het begrip naar Frankrijk exporteerde. Franse keuken? De Italianen lachen erom, en ongelijk hebben ze niet eens.

De Zilveren Lepel - Toscane (samengesteld op basis van Italiaanse Cucciaio d'Argento, helaas zonder dat je verder iets over de Nederlandse stamensteller(s) verneemt, terwijl die puik werk hebben afgeleverd) neemt je mee op reis door wat door velen het mooiste deel van Italië wordt gevonden, van het noordelijke Massa-Carrara met zijn bergen naar het zuidelijke Grosseto met zijn weelderige bossen. Overal onderweg is het een luilekkerland van de heerlijkste ingrediënten en staan rijk gedekte tafels voor je klaar, niet alleen in woord maar ook in beeld want de fotografie van landschappen, steden en dorpen, ingrediënten en gerechten brengt je resoluut in de stemming.

In de stemming? Ja, voor de gerechten uiteraard. Want uit dit boek wil je koken. Met simpel of met luxueus spul. Het grootste obstakel? Het in huis halen van de ingrediënten. Die haal je uiteraard niet bij de super, maar bij winkeliers die bovengenoemd belangrijkste ingrediënt in huis hebben en weten waar het in de goede keuken om gaat. Dan komt alles goed.

Ik was, alweer ruim drie weken geleden, ter gelegenheid van de presentatie van dit boek uitgenodigd voor een lunch in restaurant Roberto's van het Amsterdam Hilton. De chefs daar kookten recepten uit dit boek, het één al lekkerder dan het ander. Maar het állerlekkerste dat ik er at was een bijgerechtje met de naam sedano alla pratese, bleekselderij zoals in Prato. Nooit eerder kreeg ik zoiets briljants voorgeschoteld gemaakt van nederige takjes selder. Morgen het recept!

De Zilveren Lepel - Toscane
Uitgeverij Unieboek - Het Spectrum
272 blz. met leeslinten
Adviesprijs €35,--
ISBN 978-90-7733-025-8, NUR 442

Nú bestellen bij bol.com (Eetschrijven krijgt een kleine commissie):

2 Comments:

  • At 16 april 2012 17:11, Blogger PaulO said…

    Ik heb het boek niet -herstel- nog niet. Ben benieuwd naar het recept morgen ...

     
  • At 16 april 2012 19:10, Anonymous Carla said…

    Het zal wel vloeken in de kerk zijn, maar ik ben niet zo heel erg onder de indruk van de Italiaanse of de Toscaanse keuken. Ook ik kan in vervoering raken door het bijzonder knappe gebruik van 'simpele' ingrediënten, maar ik weet als ik heel eerlijk ben wel lekkerder dingen om te eten. Het boek ga ik ook niet koken. Aan de Zilveren Lepel en wat andere Italiaanse kookboeken heb ik wel genoeg.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home