Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

07 februari 2012

Sterren eten op het ijs


Met sterren die op het ijs dansen, heb ik nooit zo veel gehad. Als de sterren echter in eetbare vorm op het ijs neerdalen, hebt u aan mij een goede. Toen ik dan ook gisteren zo maar werd uitgenodigd om met de Pioneers van Food Inspiration een middagje te komen toerschaatsen in het kielzog van Neerlands markantste driesterrenchef Jonnie Boer, was dat bij mij niet aan dovemansdeur geklopt.

Nu schaats ik niet meer zo goed als in mijn jonge jaren, maar goed gezelschap, een schitterend winterlandschap, prachtig weer en het vooruitzicht van het koek-en-zopiestalletje van het echtpaar Boer (waar we na 300 meter al heel tantaliserend langs waren gevoerd maar waar we vervolgens nog 14,7 km voor op de ijzers moesten) maakten deze middag tot een heel bijzondere belevenis.

Over de tocht zelf zal ik niet te veel uitweiden, want daarvoor komt u niet. Laat het u gezegd zijn dat Jonnie ons het bosje liet zien waar hij als jongen zijn eerste hert had geschoten (hij had ons--het is Jonnie ten voeten uit--ook nog het bosje beloofd waar zijn eerste kind was verwekt, maar dat kwam kennelijk bij nader inzien niet door de keuring) en dat ik persoonlijk de valpartijen tot één heb weten te beperken, overigens in de 300 meter tussen koek-en-zopie en eindpunt, wat dus gezien vooral de zopie logisch was.

Wat kregen we? Soep! Soep en spek. Erwtensoep, om te beginnen, echte driesterren erwtensoep met een gulle hoeveelheid wintertruffel en vergezeld van roggebrood met spek dat ter plaatse werd geroosterd op de Big Green Egg. Daarnaast kreeftensoep, weliswaar geen typisch gerecht uit het koek-en-zopierepertoire en ook zeer beslist een buitenbeentje maar wel buitengewoon verrukkelijk. En dan was er de Glühwein, die in de modale Oostenrijkse skihut ook wel een stuk slechter (en vooral zoeter) smaakt dan Chez Jonnie et Thérèse in Giethoorn.

Wat mij betreft: of het nu oan giet of niet, de mooiste schaatslegende van 2012 is al geschreven. En ik was erbij. Wat is het leven toch mooi, soms.

Hieronder nog een tweetal plaatjes van mijzelf. Elders zijn nog veel meer (en veel mooiere) prentjes van de dag te vinden. Op pica 5 rijdt uw eetschrijver met de voor hem kenmerkende bescheidenheid helemaal achterin het peloton. Dat u dat ook maar weet.








3 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home