Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

09 januari 2012

Gelukkig nieuwjaar

Daar, beste eetlezer, hebt u even op moeten wachten: mijn eerste echte stukje van 2012. Ik had het dan ook niet zo weinig te pakken, al meteen op de avond van de eerste dag van dit jaar. Nee, niets verkeerds gegeten, dat weet ik zeker, en zeker geen AH-kalkoen. Maar ja, je zoent wat af, zo rond de feestdagen. En vóór je het weet, ben je dan de klos.

Maar goed: ik ben weer beter. Ik had ernaar uitgekeken, en vooral dan om hier weer te schrijven. Ik had de hele week lang van alles gevonden om me, als ik weer beter was, op mijn kenmerkende welsprekende wijze kwaad over te maken. Dat alles had ik in open venstertjes bewaard, om het meteen bij de hand te hebben. Helaas: vanmorgen crashte mijn computer twee keer achtereen. Na één keer crashen kun je alles wat je open had staan terughalen. Na twee keer niet meer, zoals ik sinds kort weet.

En dus weet ik niet meer wat ik allemaal gevonden had en vooral wáár ik het gevonden had. Dat verhaal over die hersenen die zouden krimpen van het eten van fastfood, bijvoorbeeld, waar vervolgens iemand anders over kwam vertellen dat dat onzin was, want onze hersenen krimpen al sinds het neolithicum. Typisch weer zo'n twitterhype, heette het, waarbij iedereen elkaar napraat.

Nou zou dat laatste alleen onzin zijn geweest als de betreffende onderzoekers de hersenen van een moderne fastfoodetende mens hadden vergeleken met die van een cro-magnon, maar dat deden ze niet. Ze vergeleken de hersenen van eigentijdse fastfoodeters met die van eigentijdse niet-fastfoodeters en het resultaat is dus valide. Ja, Twitter is een leuk medium maar het polariseert wel, en degenen die de hype vervloeken zijn niet zelden degenen die het zelf bij het verkeerde eind hebben. Daar is ongetwijfeld die limiet van 140 tekens debet aan. Moordend voor de nuance is die. Meteen de reden waarom ik weliswaar frequent Twitter maar nog steeds het liefst blog en klachten over mijn lange teksten voor lief neem.

Enfin, van die dingen dus. Gelukkig zijn er elke dag interessante zaken te signaleren. En is het overigens ook nog eens zo dat de grootste hersenen die ooit bij een moderne mens werden aangetroffen, die van een zwakzinnige waren. Waarmee ik overigens beslist geen lans wil breken voor fastfood, dat om te beginnen over het algemeen al niet te hachelen is.

Maar dat en al die andere onderwerpen ben ik dus kwijt, en naar kwijt moet je niet omkijken. Geen nood: ik heb hier twee leuke eetboeken liggen waar ik van de week iets over wil vertellen. En verder dienen de onderwerpen zich vanzelf aan en wou ik sowieso maar niet te veel veranderen aan de teneur van dit blog. Ik heb aardig wat signalen dat u het leuk vindt wat ik zoal schrijf.

Wat me nog even op het onderwerp van de nieuwjaarswensen brengt. Zojuist heb ik via (alweer) Twitter zó maar iemand zó maar een getal tussen 1 en 100 laten roepen. Dat werd 67. Met dat getal ben ik gaan aftellen. Dan kom ik uit op de reactie van Mary. Als Mary even haar adresgegevens wil mailen naar eetschrijven (appeltaartje) gmail (punt) com, dan stuur ik haar per omgaande het exemplaar van de Lekker Gids 2012 op.

2 Comments:

  • At 9 januari 2012 15:26, Anonymous Anoniem said…

    Weer boven Jan?! En dan direkt een flink verhaal.Geweldig. Sterke van Konijn,kerst overleefd

     
  • At 9 januari 2012 15:27, Blogger Lex said…

    Gelukkig, je bent er weer. Maakte me al bijna zorgen.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home