Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 januari 2012

De middenklasse

We kunnen inmiddels in Nederland qua aantal Michelinsterren wedijveren met de Belgen. Goed, zij doen dat met minder mankracht dan wij, maar het begin is er en de jaren van de dieprode schaamte zijn wel voorbij. En toch wil het maar niet echt vlotten met het culinair bewustzijn in Nederland. Werp een blik in het gemiddelde AH-winkelwagentje en doe daarna hetzelfde met een Delhaize-wagentje en u weet wat ik bedoel.

Hoe komt dat nou toch? Daar blijft het gissen naar. Net als je je moet afvragen waarom, hoewel de top op restaurantgebied heel goed kan meekomen, er in de ruimte onder die top nog steeds zo'n gapend gat valt. Met de restaurants die in de Lekker staan, zit het wel goed. Maar buiten dat topsegment wordt het landschap nog steeds gedomineerd door etablissementen die wekelijks bij de Sligro emmers saus gaan halen.

En toch wordt het beter, langzaam maar zeker. Collega Marjan Ippel jubelde vandaag via Twitter over het hoofdstedelijke restaurant Rijsel, waar zij voor een buitengewoon prettige prijs uitstekend had gegeten. Maar dat is de hoofdstad, waar dingen altijd sneller gaan. Ik besloot van de week eens te gaan eten in Het Geheim van Edam. Waarom? Eigenlijk vooral omdat de eigenaar mij, gehoord verzuchtingen als hierboven, had gesuggereerd dat toch vooral eens te komen proberen.

Edam is een prettig stadje en, anders dan in de hoofdstad, valt er probleemloos en zonder kosten te parkeren. Dat was tenminste zo op de doordeweekse januari-avond die wij hadden uitgekozen. Het Geheim van Edam zit aan het Spui, in het fraaid historische hart van het stadje dat ook voor menige Nederlander nog een geheim is. Qua locatie is het dus "A1".

Het restaurant is smaakvol en sober van inrichting, maar heeft onmiskenbaar stijl. De ontvangst is prettig, het voorgestelde aperitief (een Argentijnse rosébubbel waarvan de naam mij--ook ik ben maar een mens--ontschoten is) smakelijk. Een trio amuses is wat wisselvallig en eigenlijk ook net iets te machtig, maar scoort als geheel wel een ruime voldoende.

We laten ons een verrassingsmenu voorschotelen na voorzichtig naar de vis te hebben geïnformeerd, waar G. wat moeilijk over is. Heilbot? Geen probleem! Laat maar komen dus, dat menu. Wel wat vervelend als het eerste gerecht dan meteen bestaat uit gerookte zalm. Oeps! Snel komt er een alternatief in de vorm van een huisgemaakte loempia met als voornaamste smaakmakers gepofte paprika en infusie van oregano. Erg lekker. De zalm ook trouwens.

Vervolgens wordt een dal opgediend. Deze Indiase soep van rode linzen en curry wordt vanuit flesjes in een loeihete kom geschonken, waarna er wat citroencrème wordt toegevoegd. Die laatste is lekker fris, de dal heerlijk geurig. Wel is er naar onze smaak wat te veel op veilig gespeeld. Indiase soep hoort pittig; wil je dat niet, serveer dan geen Indiase soep, is ons idee.

De heilbot ligt op twee kleuren quinoa: een erg mooi opgemaakt bord (sorry, eetlezer, al mijn foto's zijn gemaakt met mijn telefoon en doen de gerechten geen recht). De vis is fantastisch gegaard: knapperig vel en smeuïg, sappig visvlees. Het gerecht verdient dan ook een zeer ruime voldoende, maar zou nog hoger scoren als de saus iets meer smaak had om de weliswaar smakelijke maar toch ook wat saaie quinoa een ruggesteuntje te geven.

Tussen vis en vlees krijgen we een tussenamuse: een hoorntje met een klein bolletje ijs gemaakt van Amsterdamse ui. Een prachtige vondst: lekker fris en bomvol smaak. Daar zou ik, als enthousiast ijsmaker, het recept wel van willen hebben!

De plat de résistance bestaat uit maïshoen met paddestoelen en risotto. Het bord is mooi opgemaakt maar toch oogt het gerecht wat bleek en weinig opwindend, en dat blijkt zich in de smaken en structuren door te zetten. Het kipvlees is smeuïg en smakelijk maar van binnen even zacht als van buiten en ook de risotto is, hoewel heel lekker, te gaar (iets wat overigens het verdriet van Nederland is: serveer de risotto zoals hij hoort en klanten klagen dat hij niet gaar is). Gelukkig geven de champignons, bereid in rode wijn, wat kleur, bite en smaak.

Het dessert bestaat--ietwat verrassend voor januari--uit een kersentaartje met kersenijs. Het taartje is lekker zonder meer, de nootjes die over het bord gestrooid zijn overbodig, het ijs dan weer ronduit geweldig: heerlijk romig, perfect van structuur en vol van smaak. De blokjes gelei van Cherry Coke zijn geinig, maar voegen qua smaak niet gek veel toe.

Eigenlijk hebben we heel goed en prettig gegeten, en de prijs van €35,-- waarvoor dit menu van vijf kleine gerechten op de kaart staat, is zonder meer vriendelijk (ronduit idioot dat veel mensen toch nog schijnen te klagen dat het wel goedkoper mag). De borden zijn over het algemeen ook mooi opgemaakt, je zit prettig en de bediening is, op een enkel foutje na, heel goed en voorkomend.

Toch hinkt Het Geheim van Edam nog net een beetje te veel op twee gedachten: je voelt dat er wordt getracht het zowel de zoeker naar culinair avontuur als de liefhebber van ossehaaspuntjes en saté met stokbrood naar de zin te maken en dat werkt niet. Door te terughoudend te zijn in het smaakpalet doe je afstand van de wow-factor waarmee je nou juist het culinaire middenveld geboeid zou kunnen houden. Voor degenen die daarop afhaken, is er nog meer dan genoeg eetplezier te vinden. Die keuze moet duidelijker gemaakt worden.

Desondanks verdient Het Geheim van Edam applaus. Sterker, als er in ons eigen Almere een restaurant was dat voor dit geld maaltijden van dit kaliber serveerde, waren wij daar regelmatig te vinden. Doorgaan en durven, luidt dan ook onze aanmoedigingskreet.

Het Geheim van Edam
Spui 5, 1135 BA Edam, 0299 371 070
Openingstijden: 7 dagen per week, 19:00-22:00.

3 Comments:

  • At 20 januari 2012 17:10, Blogger Carla said…

    Ja, langzamerhand worden de middenklasserestaurants in Nederland beter. Ze halen het nog lang niet bij die in België, maar ach, hoop doet leven. Het komt vast wel goed. Er is heel veel jong talent heb ik het idee en die staan allemaal te dringen om leuke dingen te doen. Ik juich dat alleen maar toe.

     
  • At 20 januari 2012 17:56, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Leuk, Carla, dat dit ook jouw indruk is. Nu de durf nog! Het zijn geen florissante tijden, maar dat is denk ik een reden te meer om je door je stijl en gerechten te willen onderscheiden.

     
  • At 27 januari 2012 11:14, Anonymous Anoniem said…

    GJ Bedankt voor je aandacht en mooie woorden, de "niet zo goed" aandachtspunten zullen worden aangepakt.
    De openingstijden zijn echter 17.00 - 22.00 uur
    Graag tot spoedig Henk en Team

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home