Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 juli 2011

Eetschrijver gaat lunchen

Beste eetlezers, voor wie zich had afgevraagd waar ik eigenlijk uithing in de afgelopen dagen: ik was even uit lunchen. De lunch was een verrassing voor mijn geliefde G., die van de week verjaarde. En omdat je maar één keer 60 wordt, had ik ook een aardig etablissementje uitgezocht voor onze lunch. Wij waren met de auto naar Laguiole in de Franse regio Midi-Pyrenées gereden, waar wij afgelopen dinsdag om één uur mochten aanschuiven in het restaurant van Michel Bras, volgens menigeen het beste restaurant ter wereld. Ik kan u vertellen dat het in elk geval het beste restaurant is waar ikzelf ooit gegeten heb.

Het zal u plezier doen dat ik ook aan u gedacht heb: ik heb foto's genomen van alles wat we kregen voorgezet. Dat was heel wat: het Menu Légumes van Bras is zeer uitgebreid, al is het bizar genoeg niet vegetarisch: in één van de gerechten was spek verwerkt. Heel lekker spek en heel weinig bovendien: slechts een gram of 5. Waarom? Geen idee. Ja, omdat het lekker was.

Overigens zijn G. en ik zelfs nog in de keuken geweest, maar daar durfde ik niet eens te vragen of ik foto's mocht maken. Dat bijzondere moment houd ik dus noodgedwongen voor mezelf.




Aperitieven van Bras: fraîcheur de racines (met gentiaan- en zoethoutwortel) en fraîcheur de fleurs (met vlierbloem).





Eerste amuse: iets met een eitje, verrukkelijk romig, en met stengels van meergranentoast.





Tweede amuse: taartje van eekhoorntjesbrood.





Eerste gerecht: iets met borage.





Tweede gerecht: salade van groenten met kruiden en bloemen van rondom het restaurant.





Derde gerecht: iets met tomaat, ook weer met lokale kruiden en bloemen.





Vierde gerecht: gekonfijte olijven met een korstje van granen.





Vijfde gerecht: iets met cantharellen en geroosterde platte perzik.





Zesde gerecht: gefrituurd meiknolletje met sinaasappel.





Zevende gerecht: jonge erwtjes met zomertruffelcrème en preibouillon.





Achtste gerecht: de aligot (en niets anders dan dat: op deze plaatselijke specialiteit, een aardappelpuree met lokale kaas, is Michel Bras bijzonder trots, maar het contrast met de overige gerechten is bijna vermakelijk groot).





Negende gerecht: taartje gevuld met warme abrikozencoulis met amandelmelkijs en gesuikerde hazelnootjes.





Tiende gerecht: laagjes flinterdun filodeeg gevuld met hazelnootcrème.





Elfde gerecht: hoorntjes gevuld met diverse crèmes, ijsjes en confitures.

Kleien

Laat ons juichen, want er is iets moois tot stand gebracht. Nee, de honger in de wereld is nog niet uitgebannen en er zijn ook nog steeds dodelijke ziekten, maar we hebben toch in elk geval dit: boetseerchocolade. En daar is over nagedacht ook, want door het hoge smeltpunt krijgt junior er niet eens vieze vingers van.

Tja, wat moet je daar nu mee? Chocolade met een smeltpunt boven lichaamstemperatuur. Smelt dus niet in de hand, maar ook niet in de mond. Zal dus meer dan waarschijnlijk niet te hachelen zijn, qua mondgevoel. nee, u hebt gelijk, daar zitten die kinderen natuurlijk niet mee. Die zijn tenslotte meestal ook blij met een Happy Meal.

De vraag blijft waarom je met chocola per se moet kleien. Je zou ook je kind kunnen laten kleien met klei en het vervolgens, als je dat leuk vindt, een stukje chocolade kunnen geven. Misschien is dit ontzettend calvinistisch van mij, maar ik vind nog steeds dat speelgoed is om te spelen en eten om te eten. Zó rooskleurig is de voedselsituatie op onze wereld niet, en jong geleerd is nog altijd oud gedaan.

27 juli 2011

Voor eetschrijvers

Dat was een aardig boekje, dat ik toegestuurd kreeg. Het was geen eetleesboekje (en zelfs geen leesboekje), maar eigenlijk veel leuker: het was een eetschrijfboekje. Het Carnet de Table--een fijn boekje voor foodies on the road--is bedacht door de Vlamingen Fred Jans en Giedo Claes.

Het boekje wordt toegestuurd in een stijlvolle geschenkverpakking en is ook verder mooi vormgegeven. De binnenpagina's lijken op een snelcursus restaurantrecenseren. Voor alle essentiële zaken zijn er invulvakken en aan het eind van elke dubbele pagina staat zelfs een bordje getekend waarin je de opmaak van het gerecht schematisch kunt weergeven. Wel jammer dat de borden zo nadrukkelijk rond zijn--wie vierkante of rechthoekige borden voorgezet krijgt, zit toch weer te fröbelen. Maar dat zijn details.

Het Carnet de Table is beslist een leuke metgezel voor de, om het maar eens in het Vlaams te zeggen, reizende eetliefhebber. Maar één ding ontbreekt er voorlopig nog aan mijn genot ervan: de vijf keer dat ik uit eten ben geweest sinds ik het boekje in mijn bezit heb, ben ik het elke keer vergeten mee te nemen. Daar zouden de auteurs nog eens moeten proberen iets op te vinden.

Carnet de Table is voorlopig alleen te bestellen via de website. Het kost € 14,95 inclusief stijlvolle geschenkverpakking. Harde kaft, sluitelastiek, leeslint, 192 pagina's op fraai écru schrijfpapier, formaat 9 x 12,5 cm.

26 juli 2011

Digitale verdwalingen

Beste eetlezers, mijn internetverbinding geeft dezer dagen geen acte de présence wanneer ik dat wil. Gisteren had ik geruime tijd helemaal geen contact met de buitenwereld, vandaag lukt het een beetje, doch met de snelheid van een slak in een stroopbad. Aangezien ik mij daarentegen moet gedragen als een paling in een emmer glibberige vloeistof, begrijpt u dat ik al blij ben u dit teken van leven te kunnen geven. Ik ben u dus niet vergeten, maar de techniek werkt niet mee. Hopelijk is dat snel opgelost, want aan onderwerpen ontbreekt het niet....

22 juli 2011

Tumble en plof

Als regelmatig eetlezer weet u natuurlijk wat een plofkip is. Dat is een kip die na de slacht zó vol water is gespoten, dat hij bijkans uit elkaar ploft. Nee, natuurlijk niet. Dat weten u en ik wel beter. Een plofkip is een kip die zo snel naar zijn slachtgewicht groeit, dat het arme dier onder zijn eigen gewicht dreigt te bezwijken. Het toevoegen van vocht aan vlees heet tumblen. Maar bij EVMI, het blad met de leuke columnisten, denken ze dat zo'n met water gevuld stukje kippenvlees nu is wat wij onder plofkip verstaan.

Bij EVMI denken ze trouwens wel meer. Ze denken ook dat u en ik het helemaal geweldig vinden als kippenvlees met water en allerhande vloeibare meuk wordt geïnjecteerd. Kippen waarmee dat is gebeurd, vinden wij namelijk lekkerder. Nee, niet tegensputteren, het blijkt immers uit smaaktesten. De enige reden dat wij bezwaar hebben tegen een dergelijke bewerking, is dat het gaatjes in het vlees maakt. Ja zeg!

Gelukkig is er Equimex, een bedrijf in Ede dat ervoor zorgt dat kip en andere vlees- en vissoorten van een ruime hoeveelheid loos vocht kunnen worden voorzien zonder dat er lelijke gaatjes ontstaan. Van de FlavorJet worden we dan ook allemaal blij. U en ik, maar vooral uiteraard de vleesverwerkende bedrijven, die wel weten dat water zo goed als gratis is, terwijl voor een plofkip nog altijd een paar centen moeten worden neergeteld.

En de mogelijkheden zijn eindeloos. Vleesproducten waar 50% soja is ingespoten. Of saté met de saus er al in. Hè, krijgt u ook al zo'n trek?

(dank Lex)

21 juli 2011

Ingebouwde gezondheid met neveneffecten?

Soms is nieuws geen nieuws. Zo kreeg ik een linkje doorgestuurd naar een bericht dat niet van vandaag, maar van 20 januari is. Toch klonk het me bekend in de oren en inderdaad: deze bevindingen van professor Raoult waren al eerder langs gekomen. Van bronvermelding geen sprake natuurlijk: we schrijven driftig over op internet. Je zou denken dat twee maanden tijd genoeg is om zelf wat toe te voegen, maar nee.

Toch nog even over die probiotica. Ze worden gepresenteerd als een zegen voor de mensheid, maar ik ben er niet van overtuigd. Mijn eerste bezwaar is zuiver principieel: geneesmiddelen horen niet in de voedselafdeling van supermarkten.

Bij reguliere--niet als levensmiddel vermomde--geneesmiddelen zit een bijsluiter. Dat is niet voor niets: geneesmiddelen hebben soms bijwerkingen die de gebruiker ervan moet kunnen herkennen. Wie na het slikken van een alfablokker chronische hoofdpijn krijgt, kan aan de hand van de bijsluiter concluderen dat er vermoedelijk een verband is en in overleg met zijn arts besluiten om een ander geneesmiddel te gaan gebruiken.

Wie jarenlang elke dag Actimel drinkt omdat de reclame zegt dat je er zoveel weerstand van krijgt, heeft geen bijsluiter om te raadplegen wanneer het lichaamsgewicht gestaag zou gaan toenemen. Sterker, wie niet toevallig kennisneemt van de publicaties van professor Raoult, is zich van niets bewust en koopt, naast de dagelijkse portie Actimel, vermoedelijk ook nog een boek van rentenierend afslankgoeroe Sonja Bakker waarin te lezen valt dat er vooral veel eierkoeken moeten worden gegeten. Zo blijven de gezondheidsmagnaten die in het kielzog van de voedingsindustrie meedrijven, goed garen spinnen.

20 juli 2011

Jong geleerd

Goede gewoonten kun je niet jong genoeg aanleren. Daarom komt Organix met een blij persbericht waarin ze goed nieuws aankondigen: snacks voor peuters, dreumesen en baby's zonder allerlei rommel erin, en vooral geen toegevoegd zout of bewerkte suikers.

Is dat goed nieuws? Ik weet het niet. Dat snacken, wordt dat niet wat erg vanzelfsprekend gevonden de laatste jaren? De vraag hoe je moet snacken wordt hier omstandig beantwoord, maar de vraag óf je wel moet snacken lijkt niet eens meer aan de orde. En toch was er een tijd, nog niet eens zo heel erg lang geleden, waarin een hapje om tien uur en een hapje om vier uur voor junior nog niet de regel was. Toevallig was dat ook een tijd waarin er aanzienlijk minder zwaarlijvigheid bij kinderen voorkwam dan anno 2011. Ik zeg niet dat die twee gegevens verband houden, maar wie op het tegendeel wil wedden doet er volgens mij goed aan daar geen jaarinkomen op te zetten.

Kijk, natuurlijk is het fijn als kinderen die tóch al snoepen dat niet doen met een gezinszak chips met karrevrachten zout en ladingen kleur-, geur- en smaakstoffen. Tel je zegeningen, heet dat dan. Maar de vanzelfsprekendheid waarmee hier baby's van 8 maanden oud (!) een patroon wordt aangeleerd waarin snacken er als vanzelf bij hoort stemt mij desondanks niet onverdeeld vrolijk. En "verantwoord" lijkt me toch een bizar woord als je bezig bent kinderen te leren dat je gewoon maar de hele dag door moet eten. Maar ja, als je ouders al niet beter weten, valt daar makkelijk op te kapitaliseren natuurlijk...

19 juli 2011

Je bent tam en je wilt wat

Mail! Of ik soms weet of wilde perziken ook in Nederland kunnen worden gevonden en zo ja, waar. Milly is niet de enige die zich deze vraag stelt. Ik hoor het ook aan de marktkraam, waar zelfs mijn marktkoopman blijkt te denken dat deze perziken in het wild in Spanje groeien.

In Spanje denken ze daar ongetwijfeld weer heel anders over, want daar worden platte perziken Paraguayos genoemd. De creativiteit kent geen grenzen, moet u maar denken: als het niet wild is, is het wel Zuidamerikaans. In werkelijkheid zijn platte perziken een van oorsprong Chinees ras (hoewel de Latijnse naam prunus persica anders doet vermoeden, waaruit we mogen concluderen dat ook de Romeinen al in verwarring werden gebracht door deze vruchten), dat de laatste tijd steeds meer in Europa wordt geteeld. Terecht, overigens, want smakelijk zijn ze zeker.

Overigens blijft de wilde fantasie van de Nederlandse groenten- en fruithandel niet beperkt tot perziken. Ook aan "wilde spinazie" is niets wilds. Hier gaat het zelfs niet om een andere variant: het is gewoon volwassen spinazieblad, terwijl hetgeen als spinazie wordt verkocht in feite gewoon jonge spinazie is. Hier is wildheid dus louter een kwestie van wachten.

Volgroeide spinazie is wel erg lekker met cantharellen, en die groeien dan weer wél uitsluitend in het wild. Overigens niet in de herfst, zoals veel mensen (inclusief niet zelden groentenwinkeliers) denken, maar vanaf begin juli. Nu dus.

18 juli 2011

Nieuwsgierigheid



Dat zou u toch ook gekocht hebben, zelfs wanneer u zoals ik niet bijzonder van cola houdt? Benieuwd hoe het smaakt. Laat ik de verwachtingen vooral niet te hoog spannen...

15 juli 2011

Functioneel bedrog

Ik denk dezer dagen uiteraard behoorlijk na over de plus- en minpunten van de manier waarop Albert Heijn zijn assortiment samenstelt en aanprijst. Is AH nu een weldoener die je een enkel slordigheidje moet vergeven of is elke wereldverbetering een neveneffect van winstbejag?

Daar ben je zo nog maar niet uit en een bericht eerder deze week in Distrifood maakt het me er niet makkelijker op. Goed, AH gaat nu eindelijk doen wat het tot maart dit jaar geheel ten onrechte zei te doen. Maar daarmee is de blauwe gigant géén voorloper. C1000 doet het al vanaf april dit jaar, Lidl verkoopt eveneens al melk van koeien die écht de wei in mogen en Jumbo is dit najaar AH ook nog voor.

Maar geen van deze supers was sneller met de bewering dat de huismerkmelk uit de wei afkomstig was. Daar was AH de allereerste mee. Vervolgens is 's lands grootste kruidenier door de Reclame Code Commissie na een klacht van een biologische boerin (ik was het dus die keer niet, Willem) op de vingers getikt. Dat gaf wat reuring in de media en ik schreef er zelf eerder dit jaar ook nog wat over. Daarop kwam kennelijk een aantal supers tot het inzicht dat melk van koeien met weidegang in de mainstream een goed idee zou zijn.

Ziet u waar ik mee zit? Ja, AH is de kluit, niet voor het eerst en niet voor het laatst, weer een flink aan het belatafelen geweest. Maar de ophef daarover heeft kennelijk wel gezorgd dat een aantal supers overstag ging en in extremis zelfs Appie zélf het roer omgooide. En wie zegt dat dat ook was gebeurd zonder AH's louter papieren proefballonnetje?

Kijk, dat bedoel ik nu. Goed van kwaad onderscheiden is zo makkelijk nog niet in deze branche. Toch eens zien of het vaker gebeurt dat AH's leugens creatieve spitsvondigheden tot een betere wereld leiden.

14 juli 2011

Pardon, visman...

... hebt u toevallig ook makreel die naar makreel smaakt?

(dank Boerenfluitjes)

13 juli 2011

Hoe Knorrige kippen koeien worden


Je moet je afvragen wat Willem Koert hier dan bijvoorbeeld van vindt. Willem lijkt namelijk te vinden dat bedrog van je klanten moet mogen als dat per saldo ten goede komt aan de voedselsystemen van de wereld. En laten we wel wezen: de zogenaamde voederconversie--het aantal kilo's voer dus dat erin moet om één kilo vlees op te leveren--is bij kippen vele malen gunstiger dan bij runderen.

Blijft alleen nog de vraag: waarom noemt Knorr zijn gerecht niet gewoon chicken chimichurri? Misschien weet Willem het.

(dank Robert Jan)

12 juli 2011

Rode wát?

11 juli 2011

Boterspaan

Of ik op die column nou nog veel reacties had gekregen, vroeg iemand mij een paar dagen geleden. Nou nee, niet één. Sterker nog, ik had 'm zelf ook geheel en al gemist. Heb ik weer: verschijnt er eens een column die van begin tot eind is gewijd aan mijn persoontje, gebeurt dat in een dodebomenmedium dat kennelijk door geen normaal mens gelezen wordt. Terwijl het relaas van freelance journalist Willem Koert in het juninummer van Eisma Voedingsmiddelenindustrie nog wel zo vermakelijk is.

Tenminste, ik vond het vermakelijk, want zulke naïviteit heeft iets vertederends, vind ik altijd. Zo had ik me echt afgevraagd welke simpele ziel een gat in de lucht zou springen wanneer hij door Gall & Gall bij wijze van hoofdprijs een dag lang als onbezoldigd fotomodel voor een reclameblaadje werd gebruikt. En ook vroeg ik me af of er nou werkelijk mensen bestonden die, voor een prijs waarvoor je bij een Turk of Marokkaan bijkans je twee armen vol krijgt met takken uitstekende munt, bij de AH een plastic bakje zouden gaan aanschaffen met daarin zeven minuscule takjes van datzelfde gewas. Maar verdomd, zo iemand bestáát. Hij heet Willem Koert en schrijft als freelancer columns in Eisma Voedingsmiddelenindustrie, een blad waarvan het lezerspubliek hoofdzakelijk bestaat uit snelle marketingjongens uit de supermarktsector. Lezers dus die er wel om kunnen lachen als een kritisch eetschrijver die een feestje rondom een jaarprijs van het Voedingscentrum versjteert om een bagatel als etikettering die strijdig is met de warenwet--waar práten we nou helemaal over--voor klikspaan wordt uitgemaakt. Dat zal die brutale rekel leren.

Maar zij lachen gegarandeerd niet zo hard als ik. Want hoewel ik de eerste ben om toe te geven dat het voor onze wereld een goede zaak zou zijn als we onze vleesconsumptie drastisch zouden verminderen, kunt u mij toch opvegen wanneer een columnist met droge ogen suggereert dat we het redden van de planeet rustig aan AH kunnen overlaten. AH, dat best af en toe voor de Bühne puur & eerlijk wil spelen of al naar het uitkomt een diervriendelijk, vleesverminderend of gezondheidsbevorderend mombakkes op wil zetten, maar dat ondertussen midden in het Nederlandse hoogseizoen voor deze producten boontjes laat invliegen uit Kenia, Zimbabwe en Egypte, frambozen uit de VS en asperges uit Peru, dit alles om geen andere reden dan dat het allemaal iets goedkoper is. Ja, de planeet is bij Appie in goede handen, en de kippen waren ook erg blij met de aanstelling van de vos als bewaker van hun hok, dank u.

Willem heeft daar allemaal niet zo'n boodschap aan. Dat de nVWA een berisping uitdeelt voor misleidende etikettering betekent naar zijn overtuiging nog niet dat AH ook inderdaad zijn consumenten misleidt. Het betekent vooral dat er een eetschrijver aan het klikken is geweest, een eetschrijver naar wiens pijpen de nVWA kennelijk op stel en sprong wenst te dansen--ja, als u dat gelooft, maakt Willem u met plezier nog wel iets anders wijs.

Hoe dan ook: klikken mag niet. Dat is nog veel erger dan je klanten om de tuin leiden met producten die geëtiketteerd zijn op een wijze die niet strookt met de warenwet. Tenminste, dat vinden ongetwijfeld de lezers van de dodebomenpublicatie Eisma Voedingsmiddelenindustrie. En Willem weet wel aan welke kant zijn sneetje supermarktbrood gesmeerd wordt.

08 juli 2011

Allen daarheen!

Waarheen? Hierheen!

Dan ga ik nu verder met de voorbereidingen...

07 juli 2011

Hoe fout is zout?

Van allerlei kanten, het Voedingscentrum voorop, horen we dat het absoluut minder moet met het zout in onze voeding. Nu is het waar dat kant-en-klaar producten vaak oneetbaar zout zijn. Kennelijk is het nog steeds niet doorgedrongen dat zout toevoegen makkelijker is dan zout ergens uit verwijderen. Hetzelfde geldt voor suiker.

Maar natuurlijk gaat het de voorlichters niet in de eerste plaats om de smaak, maar om onze gezondheid. Meer dan zes gram zout per dag is niet best voor ons. Ik heb al statistieken voorbij zien komen waaruit bleek dat de sterfte aanzienlijk zou afnemen als we ons allemaal aan die zes-gramnorm hielden.

Juist in dat licht is het opmerkelijk dat in diverse buitenlanden steeds meer studies komen die erop lijken te wijzen dat zout helemaal niet zo fout is. Eerder al kwam uit Leuven het bericht dat een behoorlijke zoutconsumptie zelfs de kans op een hartaanval kan beperken en nu is er in Groot-Brittannië weer een publicatie verschenen waarin wordt gemeld dat zoutreductie weliswaar tot een geringe verlaging van de bloeddruk lijkt te leiden, maar dat dit zich niet vertaalde in verminderde sterfte of incidentie van hartziekten.

Wat je daar nu weer mee moet als gewone sterveling? Ik wou dat ik het wist. We hebben in het verleden soortgelijke dingen over vet gehoord, vóór we erachter kwamen dat er heel veel verschillende soorten vet zijn met heel verschillende effecten die we ook nog steeds niet accuraat in kaart hebben gebracht.

Gelukkig is er maar één soort natrium. Dat zou het makkelijker moeten maken. De WHO is in elk geval nog categorisch: er is van geen enkele gezondheidsmaatregel zoveel baat te verwachten als van natriumreductie. Het Voedingscentrum vindt dat ook. Maar die studies dan?

Wat hadden Unk en Wunk het toch makkelijk...

06 juli 2011

Natuurvriendelijk

Het spijt me, eetlezers, ik heb het waanzinnig druk momenteel. Ik doe mijn best om deze stek elke werkdag van een nieuw stukje te voorzien zoals u van mij gewend bent, maar dat valt soms niet mee. Gelukkig zijn er dan nog lezers zoals Jantien, die mij per mail attenderen op leuke dingen die ik misschien de moeite waard vind.

Dat soort mail is altijd meer dan welkom. Dank, Jantien! En om dit filmpje heb ik me in elk geval tranen gelachen. Het is ook de logica zelve: als je diervriendelijk leeft, eet je geen dierlijke producten. Dus als je natuurvriendelijk wilt leven... juist. Overigens heb ik best het één en ander op de VS aan te merken, maar een filmpje als dit zou in Nederland vermoedelijk binnen de kortste keren aanleiding zijn tot allerlei gedoe. Zo heeft alles zijn zon- en schaduwzijde.

05 juli 2011

Slecht nieuws?


Een berichtje vanmorgen in de Volkskrant. Er is wereldwijd suikertekort en daardoor stijgt de suikerprijs. Daar lijdt de snoepmarkt onder.

Ja, denk ik dan, de snoepmarkt vast met name, maar zeker niet alleen. Suiker is immers goedkoop en dus wordt het door de voedingsindustrie gretig overal in verwerkt, vooral in voedingsproducten waar je het niet in verwacht. Er is vrijwel geen soep in blik of poedervorm te krijgen waar het niet in zit, om maar iets te noemen. Enfin, wie hier al langer meeleest heeft mij hier al vaker over gehoord.

Wereldwijde schaarste van welk voedingsproduct ook is natuurlijk nooit goed nieuws. Maar als de stijgende suikerprijs zou leiden tot hartige producten die écht hartig smaken en een situatie waarin snoep weer echt een luxe wordt, dan zou dat toch wel een geluk bij een ongeluk zijn.

04 juli 2011

Foodblogevent: het vervolg

Ik ben u nog één ding schuldig, en dat is het blog waaraan ik het stokje van het foodblogevent doorgeef. Het kiezen viel nog niet mee, maar uiteindelijk heb ik besloten dat het blog Es' Factory van Esmée het nieuwe thema mag bepalen en de host voor juli mag worden. Ik ben benieuwd waarmee zij ons gaat verrassen! Succes, Esmée!

Extra! Extra! Read all about it!



Het gaat gebeuren: de allereerste popup-margaritaijssalon, aanstaande zaterdag, in Amsterdam! Lees hier alle details!

(foto Kookblog RozeMarijn)

02 juli 2011

Nakomertje

Misschien schrikt u ervan, maar een eetschrijver is ook maar een mens, met twee ogen die af en toe ergens naast kijken. In dit geval naast het recept van Gerry van het leuke kookblog Gewoon lekker gewoon, die zich uit de naad heeft gewerkt om letterlijk te elfder ure (23:03 uur) nog een bijdrage in te zenden.

En dan is het nog maar niet zó maar een bijdrage, want zij heeft zowaar dolmades gemaakt. Ik maak best wel eens niet-alledaagse dingen klaar, maar deze lekkernij ken ik toch echt alleen maar van bij de Griek. Tja, moet ik ook maar wat vaker naar de Zwarte Markt in Beverwijk gaan, waar ik het elke keer dat ik er kom leuk vind om er dan vervolgens--ik snap mezelf soms ook niet--weer jaren aan een stuk weg te blijven. Terwijl het de ideale bestemming "weg van de supermarkt is" en een aanzienlijk zinvoller zondagsbesteding dan een dagje naar de meubelboulevard.

Hoe dan ook: bij deze. Zeker even gaan kijken, want ik vind het niet alleen een watertandend recept maar ook een leuk blog, dat ik zowaar nog helemaal niet kende.

01 juli 2011

Foodblogevent: de oogst

Soms denk je dat je duidelijk bent, en dan ben je het niet. Is dat erg? Soms wel en soms niet. In dit geval in elk geval niet, want zo komen er weer wat onverwachte elementen binnen in het evenement (zoals ik het maar gewoon zal noemen). En onverwacht is leuk, vooral bij eten.

De bedoeling was een recept in te sturen met ingrediënten die met geen mogelijkheid bij de super in de buurt te krijgen waren. Ik geef toe dat dat rekbaar is: ik zou béarnaise zo'n recept vinden omdat in mijn buurtwinkelcentrum geen enkele super dragon in huis heeft. Een kokende kennis van mij in Hilversum denkt daar anders over, want hij woont tegenover een Jumbo. Eigenlijk goed nieuws: kennelijk is in supermarktparadijs Nederland de eenheidsworst nog steeds niet helemaal troef.

Hoe dan ook waren er tien inzendingen beloofd en kwamen er uiteindelijk negen. Daarvan waren er twee van niet-bloggers die hun recept in de reactiepagina plaatsten en zeven van bloggers. Van die zeven waren er twee met ingrediënten die weliswaar allemaal ook in de supermarkt verkrijgbaar zijn, maar die niet in de super gekocht waren. Van de zeven deelnemende blogs waren er bovendien drie geen echte foodblogs: één is een gezondheidsblog met de nadruk op voeding, één een wijnblog en één noem ik dan maar een regio-lifeblog. Diversiteit dus. En ik hou van diversiteit, vandaar dit thema. Al vind ik het dan weer helemaal niet erg dat twee van de recepten met zuring zijn.

De recepten dan, in volgorde van binnenkomst:

Van PaulO, geen blogger maar wel sinds jaar en dag Eetlezer, komt het recept voor zuringsoep.

1 zoete ui
350 g zuring (schoongemaakt gewicht), de bladeren met nerf, niet de stelen
1,5 liter -zelfgetrokken- kippenbouillon
3 flinke aardapelen (vastkokers), in blokjes, formaat dobbelsteen
vlees van 4 zelfgebraden kippenpoten (het smakelijkste deel van de kip)
Ongeslagen slagroom (*)

Ui snipperen en aanzetten in wat roomboter, afblussen met de bouillon.
Wanneer kookpunt bereikt, vuur temperen en grof gesneden zuring toevoegen
Na 10 minuutjes met de mixer dor de pan.
Aardappelblokjes toevoegen en op sudderplaatje tot de blokjes gaar zijn.
De uitgetrokken flinters kippenvlees toevoegen.
Proeven voor eventueel zout en peper
Roomkannetje op tafel, schenken naar eigen behoefte.

! Zelf hou ik van vermicelli in de soep, maar voor mijn (Poolse) vrouw zou dit al genoeg zijn.
De middenweg die ik volg is om tijdens het garen van de aardappelblokjes ook een handvol orzo (lijken rijstkorrels, maar zijn van pasta) toe te voegen.
Ik hou nou eenmaal van soep met wat meer vulling ...
Mischien nog wat dunne sliertjes ongekookte zuring ter garnering (vergeet ik altijd)

(*) Omdat ze o.a. in Polen frequent en veel zuring eten, dat rijk is aan oxaalzuur mengt men daar altijd ladingen room door de soep. Dit zg. ter voorkoming van nierstenen. Maar daar zijn ze sowieso gek op calciumtabletten die voor welhaast elke klacht of preventief ter ontgiftinging met ladingen worden ingenomen. Volgens mij hebben ze juist daardoor juist meer kans op calciumstenen in de nieren dan de rest van Europa ...

Ook de tweede bijdrage is een zuringsoepje. Dit komt van het blog Ontdekking van Groningen, waar ik regelmatig kijk. Een erg leuk blog! Ik ga binnenkort eens op jacht naar zuring om beide soepjes te maken, die veel met elkaar gemeen hebben. Benieuwd welke ik de lekkerste vind!

Ook Clo heeft geen blog. Wel houdt ze van kalfstong, iets wat je inderdaad doorgaans niet bij de (Nederlandse) super vindt. Laatst werd het door iemand besteld bij mijn slager en hoorde ik een andere klant zeggen "Gétver, opeten waar zo'n beest mee in zijn bek heeft gelopen". Ik nam me onmiddellijk voor méér kalfstong te eten. Ik eet liever wat zo'n beest in zijn bek heeft gehad dan wat bij Unilever over zo'n lopende band is gerold, maar dat zal wel raar van mij zijn.

1 (gezouten) kalfstong
1 prei
1 uit
1 winterwortel
1 bosje selderijblad
1 bouquet garni (laurier, peterselie, thijm etc.)

Tong 2 uurtjes in koud zout water laten trekken. Daarna alle ingrediënten zachtjes laten koken, zo'n 2 uur lang. Tong ietsjes laten afkoelen en dan "pellen" (hard vel eraf halen. Dat is dan de basis. Je kunt 'm vervolgens warm met bv een madeirasausje eten, of koud, ook heel lekker, of als onze favoriet hier: laten afkoelen,in plakjes snijden, even door de bloem en dan bakken voor een krokant laagje. Top!

Ingrid Larmoyeur heeft een wijnblog, Vinissima. Haar recept is voor kipfilet gemarineerd in limoncello en citroentijm, en dat laatste is haar weg-van-de-supermarkt-ingrediënt. Als u het nog nooit geproefd hebt, ga er dan naar op jacht, want het is een heerlijk fris kruid. Bij een tuincentrum vindt u waarschijnlijk wel een plantje.

Het volgende recept komt van een flexitarisch blog, van Fiona Ivanov. Een buitengewoon lezenswaardig blog, al was het alleen maar om de filosofie van het flexitarisme, die voor mensen die een vega-leefstijl moeilijk vol te houden vinden heel interessant kan zijn. In kort bestek eet een flexitariër in beginsel geen vlees, maar doet niet moeilijk als een gerecht lekkerder blijkt te smaken door toevoeging van wat bouillon of een stukje vis. Haar prachtige recept is een rijstvelpakketje met radijs, avocado en tofu. Het klinkt heel avontuurlijk.

Chef Mama van het leuke blog Marsepein doet ook mee en dat is leuk, want van haar had ik het stokje overgenomen. Zij gaat graag een blokje om voor roggemeel en bakt daarvan een watertandend klinkende ontbijtkoek met twee soorten gember. Ze geeft ook een interessante beschouwing over het concept "weg van de supermarkt" dat ik interessant vind omdat--zoals ik me maar verstout om te verklappen--zij haar boodschappen doet in hetzelfde winkelcentrum waar ik zoveel over foeter. Zeker lezen!

Elisabeth is gewichtsconsulente. Zij kocht ingrediënten die ook bij de supermarkt verkrijgbaar zijn, maar die bij de groentenspecialist en bij de ambachtelijke slager natuurlijk véél beter zijn. Bovendien kom je nog eens dingen tegen waarvan de modale supermarktklant het bestaan niet eens vermoed. Overigens gaat er lavas in haar recept, en dat heeft mijn Appie niet. Toch écht weg van de super dus, haar recept voor rosbief met boontjes en aardappelen.

Vervolgens kwamen er drie deelnemers die allemaal vonden dat ze op de valreep waren. Die moeten maar eens met mijn opdrachtgevers praten om te horen hoe scherp ik soms aan de wind zeil, qua deadlines. Sietske heeft een blog gewijd aan de zilte zee en kookt met kokkels, inderdaad een rijkdom uit eigen land die de modale Nederlander nauwelijks kent. Een schande is het. Moge het recept voor kokkels op zijn Portugees voor een gigantische boom in de verkoop van dit smakelijke schelpdier leiden!

Tonia deelt de verzuchtingen van Chef Mama en bakt een volkorenbroodje. Volkomen bezopen is het inderdaad dat de meeste supermarkten niet verder komen dan bloem, soms nog wat onbestemd volkorenmeel van even jammerlijke kwaliteit en uiteraard 37 varianten kant-en-klare broodmix waarvan het eindproduct doorgaans voor geen meter te hachelen is. Maar dat, eetlezer, is mijn eigen tirade.

De allerlaatste inzending kwam van Es. Haar site Es' Factory (winkel, workshops en weblog) was net naar een andere server verhuisd en zo kreeg ze haar rabarberijs uit allemaal ingrediënten van het boerenland (allemaal in theorie ook bij de supermarkt verkrijgbaar maar ik heb zo'n idee dat haar ijs dan héél anders smaakt) nog maar net op tijd online. Kennelijk heb ik Es weten te inspireren, wat leuk is. Bij deze een virtuele révérence.

Het is een heel aardige oogst, vind ik zelf, en het valt nog niet mee om uit dit peloton iemand te kiezen die het stokje overneemt, wat nu mijn voorrecht is. Ik ga die keuze, met uw welnemen, even over het weekend heen tillen en hoop ze maandag bekend te maken.