Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

05 december 2011

Culinair martelaarschap

De laatste keer dat er zich iets van McDonald's in mijn mondholte had bevonden dateerde alweer van 1995. Toen troonde een stel vrienden in Canada me mee naar zo'n tent. Het was een hete dag en ik bestelde een milkshake, in de overtuiging dat daar niet veel aan te verramponeren viel. Ha!

Maar afgelopen vrijdag gingen mijn geliefde G. en ik in het Arnhemse Gelredome kijken en luisteren naar een kwintet brontosaurussen. Daar zijn wij al enigszins ervaren in, in brontosaurussen kijken in het Gelredome, dus wij hadden besloten die dag lekker vroeg van huis te gaan. Je parkeert dan altijd bij Burgers Zoo om vervolgens met de pendelbus vervoerd te worden. In de buurt van de dierentuin kun je prima een hapje eten en zo ben je in het verkeer mooi de drukte voor.

Maar deze brontosaurussen waren niet prominent genoeg voor zo'n pendeldienst. Burgers wist van niets en zo stonden wij tegen zessen geheel onverwacht op het parkeerterrein van het nog potdichte Gelredome, te voet met niets eetbaars in de onmiddellijke omgeving behalve een tent met een beperkt assortiment evenementenvoer en een McDonalds. Aangezien de eerste gelegenheid niet voorzien van was sanitair, was goede raad duur. Of eigenlijk niet: we moesten er overduidelijk aan geloven.

Een milkshake heb ik niet genomen deze keer. In plaats daarvan bestelde ik een McKroket, in de hoop op iets enigszins Febo-achtigs. Frietjes erbij die, naar mij nog onlangs door een perswoordvoerster van het bedrijf werd verzekerd, van échte Nederlandse aardappelen worden gemaakt. En koffie. G. koos een portie Chicken McNuggets en eveneens zo'n portie frietjes, die ondanks hun Nederlandse herkomst door de keten barbaristisch "Frans" worden genoemd.

Die foto hierboven is dus die McKroket, en ik bezweer u dat het plaatje geheel en al onbewerkt is. Wat ik bedoel is dat het ding er zó overtuigend als plastic uitziet, dat ik er even van overtuigd was dat men per ongeluk een etalagemodel in mijn doosje had gestopt. Maar nee: het was the real McCoy, om maar in de terminologie van het bedrijf te blijven.

Ik kan er verder kort over zijn: de McKroket smaakte naar onbestemde kroket (rund? kalf? kip? vegetarisch? het was niet thuis te brengen) met daarop een mosterdsaus die mij hevig deed verlangen naar zo'n zakje van Gouda's Glorie en een broodje dat weliswaar de maag vulde, maar overweldigend smaakte naar stopverf. Dat laatste gold ook voor de frietjes. De koffie smaakte dan weer naar Moccona, een instantproduct waarvan ik vurig hoop dat het niet meer bestaat en dat ik voor het laatst meen te hebben gedronken bij mijn grootmoeder thuis, die het goedje uit besparingsoverwegingen in huis haalde.

Het kon nog erger. Een geproefde Chicken McNugget smaakte naar zulke totale onbestemde nietsigheid, er daarbij in slagend het verhemelte zó doeltreffend uniform te coaten met een laag buitengewoon onaangename plakkerigheid dat ik blij was nog een halve beker van het koffiebrouwsel te hebben om ze mee weg te spoelen, wat ik persoonlijk een hele prestatie van die Nugget vond.

Na een kwartier stonden we weer buiten, waar het koud was en nog steeds ledig, terwijl we het brontosaurium nog steeds niet in mochten, maar de lucht rook er tenminste fris. Bovendien voelden we ons althans in die zin een stuk beter dat we in elk geval even naar het McToilet hadden kunnen gaan, dat overigens bijzonder schoon was. Als ze daar nou misschien een dame met een schoteltje zouden willen neerzetten, had ik misschien een volgende keer (in 2027 of daaromtrent) het idee dat ik gewoon voor het gebruik betaalde. Dat ik me dan dus niet verplicht voel uit eerlijkheid iets te bestellen, dus.

7 Comments:

  • At 5 december 2011 17:33, Blogger PaulO said…

    Tja, McD, blijkbaar treffen ze toch DE smaak van de (nieuwe) generaties. Iets van meeste stemmen gelden, of als er weinig mensen roepen dat het vies is, dan is het dus lekker... ik weet het niet. Maar ik zit hier thuis ook met een zoontje die gek is op die McChicken, maar als ik het namaak met goed dijbeenvlees, panneer en frituur eet hij met lange tanden ...
    En toch zal ik volhouden met het aanbieden van zelfgemaakt eten, en soms desnoods zelfgemaakt fast-food....

     
  • At 5 december 2011 21:36, Blogger hannie said…

    Toen ik het plaatje zag, dacht ik echt dat de Sint je een marsepeinen broodje hamburger had gegeven. Maar dit moest een echt broodje voorstellen. Gruwelijk!

    Deep Purple dus. Was het mooi? Vast wel.

    Volgende keer maar brood mee. Goed brood met boter en oud-belegen boerenkaas.

     
  • At 6 december 2011 08:30, Anonymous Novi O'Magum said…

    Tsja, het zal inderdaad een generatiekloof of misschien de leeftijd zijn: toen ik nog een klein ventje was (<=18jr), was ik ook verzot op McDonalds. En als ze de groenteburger (waar wel degelijk een groentesmaak aan zat) niet uit het assortiment gehaald hadden, kwam ik er misschien zelfs nu nog wel een of twee keer per jaar. Vegetariers hadden natuurlijk al niet veel te zoeken bij de hamburgergigant, maar nu zelfs de salades niet meer vlees- en visloos te bestellen zijn, is het een no-go-zone geworden. Alleen voor de McFlurry (=ijsje met tamelijk smerige naam, maar aardige smaak) wil ik nog wel 'ns naar binnen stappen.

     
  • At 6 december 2011 11:26, Blogger PaulO said…

    Zonder zoon, zou mijn bezoek zich ook beperken tot cola en ijs. Want hier is ('s zomers) de McD the place to Be omdat er verder geen sanitaire voorzieningen zijn voor windsurfers en zeilers.
    Oh, en -tijdens echte winters- na het schaatsen.

     
  • At 6 december 2011 21:34, Anonymous Anoniem said…

    tja overdrijven is ook een kunst.
    Beetje hoog culinair gehalte hier!!!

    heerlijk af en toe wat fastfood

     
  • At 7 december 2011 08:40, Blogger Ktje said…

    leuk in deze contest is het filmpje van Jamie Oliver die, in het kader van zijn foodrevolution, op een Amerikaanse school aan de kinderen laat zien hoe Mc Nuggets worden gemaakt. Te vinden op you-tube.

     
  • At 9 december 2011 13:44, Anonymous Antoon said…

    Ooit iemand eens horen zeggen dat het succes van McD mede te danken is aan de smaak... of eerder het ontbreken van. Het heeft geen uitgesproken smaak (zoals spruitjes) wat mensen of lekker of vies vinden. Het eten is dus vooral niet vies. Wanneer je smaakt zoekt is dit misschien niet de meest aangewezen restaurant keten.

    Moccona wordt overigens nog steeds gemaakt. Nederland staat niet echt bekend als liefhebber van "oplos" koffie, in het buitenland daarintegen is onze "echte" koffie maar zo-zo. In Rusland bijvoorbeeld is Moccona een echt luxe product. In Engeland schijnt de oploskoffie ook veel gedronken te worden. Misschien een kwestie van "gewenning"?
    (De vriesdroogvariant is trouwens wel veel beter ;-)).

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home