Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

22 november 2011

Seizoensmenu

Dit, beste eetlezers, is een bericht geschreven in een staat van dronkenschap. Nee, niet veroorzaakt door overmatig gebruik van alcoholische versnaperingen, want ik was met de auto en ik ben op dat punt een verantwoordelijk mens. Gewoon, van geluk. Geluk dat al totaal was vóór ik van het hier afgebeelde ook maar één hap had genomen. Het feit dat ik in Roberto's, het restaurant van het Amsterdam Hilton, op twee meter zat van de plek waar deze risotto werd bereid en de vuistgrote witte truffels lagen uitgestald, hielp daarbij. Die geuren!

Ja, dat Hilton. Toen ik als tienjarig knaapje in Oud-West woonde reden we er dikwijls langs, op weg naar een tante die in Oost woonde. Mijn moeder vertelde me dan dat dat een plek was waar heel rijke mensen aten en sliepen. Ik nam me onmiddellijk voor ooit ook zo'n rijk mens te worden en er dan te gaan eten en slapen. Het laatste is er nog niet van gekomen, het eerste al meermaals. Maar zo subliem als vandaag was het nog nooit. Nou ja, dat ziet u eigenlijk wel. In feite had ik het rustig bij de foto kunnen laten, met mogelijk nog de aanbeveling "eet hier". Want daar komt dit stukje wel op neer, vrees ik.

Dat zit zo. Roberto's serveert vanaf vandaag een menu onder de noemer "puur genieten": Tartufo e Barolo. Ik kan u verzekeren, eetlezer, veel puurder kan niet en veel lekkerder zal ook moeilijk worden. Witte truffel uit Piemonte: wie het nog nooit geproefd heeft, moet daar zo snel mogelijk verandering in brengen en wie het al wel kent, heeft geen enkele aansporing meer nodig. Deze geurigste, smakelijkste en exclusiefste aller truffels speelt de hoofdrol in dit menu. Roberto Payer, die in het restaurant de scepter zwaait, heeft het over "volmaakt eetgeluk". En dat is in de Italiaanse keuken jaloersmakend eenvoudig, zij het dat deze risotto perfect is toebereid. Zo krijg je hem maar zelden, en--jammer genoeg--zeker niet in Nederland.

De risotto, besprenkeld met een fantastische Abris Blanc, Borgo San Daniele I.G.T. 2008, was nog maar het begin van mijn geluk. Het werd gevolgd door een gebraad van Wagyu-rund met een jus van salie, polenta "bianco perla" en gesmoorde palmkool, even simpel en verrukkelijk. Het was de eigenlijk de bedoeling iets te serveren met funghi porcini maar, o consternatie, die zijn er dit jaar helemaal niet. Ja, eekhoorntjesbrood is er wel, maar daar is een Italiaan niet tevreden mee. Die wil het beste van het beste, en dat komt uit zijn eigen land. Maar niet dit jaar, dus. Ik had er vrede mee. De Barolo Beni di Batasiolo D.O.C.G. 2004 smaakte hier ook formidabel bij, en vice versa.

Het dessert bestond uit een taartje met fondant van Congolese Virungachocolade en vers gedraaid ijs van Tahiti-vanille, vergezeld van een glas Passito di Pantelleria Ben Rye, Donnafugata D.O.C. 2009. Ook al fenomenaal.

Ik zei het al eerder: soms is het leven van een eetschrijver mooi. Wat zeg ik? Vaak. Nee, bijna altijd. Gelukkig is dit geluk er ook voor u, eetlezer, sterker: als u besluit in Roberto's te gaan genieten van puur Italiaans geluk (nog tot 12 december a.s.), krijgt u voor €85,-- p.p. liefst vijf gangen geserveerd. Voor nog eens € 68,-- schenkt men u er een Barolo-arrangement bij. Eigenlijk geen geld voor een retourtje culihemel, zeg nu zelf.

1 Comments:

  • At 22 november 2011 20:22, Blogger Carla said…

    Klinkt uitstekend! Vreemd dat je recensie haaks staat op de ervaringen van Julius Jasper eerder deze week. Ik wil eerst eens elders eten, maar dat had ik al besloten voor ik jullie beider meningen had gelezen.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home