Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 november 2011

Maar soms dus wel


Mocht een enkeling uit mijn laatste woorden van gisteren opgemaakt hebben dat het leven van een eetschrijver uitsluitend uit droefenis, kommer en kwel bestaat, laat ik hem of haar dan fluks uit de droom helpen. Af en toe bestaat het leven namelijk wel degelijk uit gratis etentjes. En dat is nog niet eens het leukste: soms zijn die etentjes zelfs heel bijzonder. Dat van gisteren staat zeer zeker met stip in mijn toptien van memorabele dineetjes van 2011. Toen ik bij binnenkomst de tafel zag waaraan wij zouden aanschuiven, wist ik al dat het geen alledaagse avond zou worden.

Ik was namelijk uitgenodigd ten huize van cateraar Mariëlla Erkens om proefkonijn te zijn voor een nieuw eetthema dat zij heeft ontwikkeld: een chocolade-theediner. Nou is het niet altijd fijn om proefkonijn te zijn, maar zeer zeker wél wanneer dat betekent dat je als konijn het proeven mag doen. Er was nog een handvol andere culi's uitgenodigd, allemaal buitengewoon kundige mensen en--zo wilde een gelukkig toeval--ook nog zonder uitzondering zeer prettig gezelschap. Op zo'n moment staat de kritische instelling van een gewone sterveling op een laag pitje, maar een beetje eetschrijver heeft een hoge opvatting van zijn taak.

Wat een pech.

Want ik begin maar gewoon met de conclusie: er was eigenlijk in het geheel niets om kritisch over te zijn. Ik ben van de ene verbazing in de andere gevallen. Van het welkomstdrankje dat bestond uit een koele, mousserende grand cru oolongthee (je gelooft gewoon niet wat je drinkt) naar het vervolg van achtereenvolgens een bloemkoolsoepje met witte chocolade; een viskoekje van zeewolf met saffraan, dragon en knoflook met gemarineerde venkel, bietjes en oerpeen, quinoa en matchaschuim; paddenstoelenpaté met cacaonibs, pompoenpuree met thee, aubergine met noten-chocodip (vergezeld van een sublieme Pu Erh, vintage 1987 van De Eenhoorn); puree van aardpeer en pastinaak met eendenworstje, eendenborst en saus van thee, kersen en Pralus Cuba 75% chocolade vergezeld van sla van blette en granaatappelpitjes en tot slot chocoladesorbet gemaakt met oolong geserveerd met huisgemaakte karwijzaad/gemberkoekjes, bloedsinaasappel-karamelsaus, steviablaadjes, cacaonibs en partjes bloedsinaasappel.

Ach. Wat is het leven toch soms mooi. Juichen aan de tafelrand is het.

Ja, u hebt gelijk, eetlezer. Zelfs in een menu dat er op papier zó watertandend uitziet, zijn uitglijders mogelijk. Juist dán, want dit is hogeschoolkoken. Maar die uitglijders waren er dus niet. Het was allemaal verrukkelijk. En de wetenschap dat er in ons midden mensen zijn die je alleen maar hoeft te bellen om ze zó voor je te laten koken, doet mij duizelen. En, zoals u merkt, in hosanna's uitbarsten.

Grootste eye-opener van dit diner, behalve dat je met chocolade zo veel kunt doen in hartige gerechten? Je mist de wijn niet. Want met de topthee die bij deze gerechten geschonken wordt (vergeef me, maar ik heb de diverse oolongs en souchongs niet allemaal bijgehouden) is je maaltijd perfect afgerond. Goed, er wás wijn omdat een enkele aanzitter ergens vaag het idee had dat bij een goede maaltijd een glas wijn hoorde. Die wijn hebben we dan ook tussen de bedrijven door gesavoureerd. Maar hij had er, echt waar, net zo goed niet kunnen zijn. Eigenlijk voel je je na zo'n theediner fijner dan na een maaltijd met wijnarrangement. Zeker als je nog door de mist naar huis moet, in de kleine uurtjes.

Ja, beste eetlezers, soms is het leven mooi. Het levert mogelijk minder vermakelijke kopij op dan de frustrerende jacht op de geheimen achter kalkoensaus. Maar persoonlijk ben ik toch wel blij dat dit soort belevenissen er ook tussen zitten.

Morgen hoort u van mij wat de beste foodspecialiteitenwinkel van Nederland is. En mogelijk ook of we dat, zoals één der kanshebbers suggereert, voortaan de beste delicatessenwinkel van Nederland mogen noemen. Ik ga het vanavond allemaal voor u vernemen.




2 Comments:

  • At 15 november 2011 18:15, Blogger Paul said…

    Tja. Wat moet ik nou nog zeggen. Dat ik een schraal leven heb zonder dergelijke dissen? Nee, ga ik niet doen.
    Mooi stuk weer, Gerrit Jan!

     
  • At 15 november 2011 18:18, Blogger PaulO said…

    De spruitjeslucht dringt langzaam door in mijn studeerkamer en ik lees dit stuk en zie de foto's...
    Guess how I feel ...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home