Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

01 november 2011

En de boer

Ik moet eerlijk zeggen: ik kende Dylan van Eijkeren niet, hoewel dit al zijn vijfde boek blijkt. Ik kreeg de vraag of ik het eens wilde lezen en er dan iets over schrijven. Dat wil een eetschrijver natuurlijk altijd wel, als het boek over eten gaat. Maar dat blijkt niet het geval. Dat wil zeggen: dit boek gaat in zekere zin wel over eten en eten is er zelfs het hoofdthema van, maar eigenlijk gaat het alleen over Dylan zelf. Dat kan natuurlijk heel goed, maar dan wordt enige sympathie voor de persoon van Dylan wel een voorwaarde voor leesplezier. En met die sympathie wilde het bij mij maar niet lukken.

Waar het in zit, daar kan ik de vinger niet op leggen. Ja, het feit dat hij zich bij elk restaurant op de uiterst Hollandse en zeer on-Italiaanse tijd van halfzeven 's avonds verkiest te melden hielp alvast niet. Blijf dan thuis bij je klots andijvie en je gehaktbal, denk ik dan. Al vrij snel vertelt hij dat hij dat met opzet doet, al werd mij niet duidelijk waarom. Het was niet het enige waar ik vergeefs naar viste. Ik kan er eigenlijk niet eens achter komen of Van Eijkeren wel van lekker eten houdt, of van Italië. Hij eet op zijn zoektocht naar het beste restaurant van Italië pasta met twaalfvingerige darm en vindt het erg lekker, maar het restaurant in Rome waar hem dit wordt geserveerd kan geen beste worden, want twaalfvingerige darm, nee, dat kun je je lezers niet aandoen. Van die dingen.

Er zou misschien allemaal nog wel doorheen te komen zijn als het een beetje vlot geschreven was. Maar dat is niet zo. Van Eijkeren probeert een literaire stijl te hanteren waar hij onvoldoende grip op heeft, en het resultaat is dat je eigenlijk nooit drie zinnen achter elkaar ziet waar je een beetje makkelijk doorheen leest. Het blijft knarsen en wringen en het relaas wil op die manier maar niet boeiend worden, de humor maar niet leuk. Eigenlijk heb je het idee dat je naar iemand zit te luisteren die best onderhoudend zou kunnen zijn, als hij maar niet zo vreselijk hard probéérde om onderhoudend te zijn, en dat bovendien deed op zo'n blaaskakerige manier.

Nee, dit is niet mijn boek. Ik wil dat een verhaal over smakelijk eten ook smakelijk verteld wordt, wat in weerwil van wat de flaptekst beweert bepaald niet het geval is. Voor mij was dit boek als het omploegen van een aardappelveld. Met héél veel kluiten.

Bestellen bij bol.com (Eetschrijven ontvangt een kleine commissie):


Het beste restaurant van Italië
Dylan van Eijkeren
Uitgeverij De Geus
256 blz.
Adviesprijs € 17,90
NUR 500, ISBN 978-90-445-1612-8

Labels:

1 Comments:

  • At 1 november 2011 19:14, Blogger PaulO said…

    Ik ben het helemaal met je eens. Ik had het boek al een tijdje en ik kan niet eens herinneren of ik het wel helemaal uit had. Ik zat ook te wachten op de 'vonk' waardoor ik behoefte kreeg om door te lezen. Het mocht helaas zo niet zijn ...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home