Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

25 oktober 2011

Lokaal voedsel een logistieke nachtmerrie?

Bizar maar echt waar: het is efficiënter om van overal uit de wereld voedsel op een centraal punt in Nederland samen te brengen en het van daaruit te distribueren dan om voedsel van lokale producenten bij consumenten op maximaal 10 km afstand thuis te brengen.

Je ziet in die logistieke situatie de macht van de grote getallen aan het werk. Groot inkopen, groot vervoeren, groot aanbieden en de consument een one-stop-shop bieden. En zo ontstaan dus de AH's van deze wereld, die voor 99% door het hele land precies hetzelfde assortiment aanbieden dat ook nog eens door het jaar heen nauwelijks verandert. Tenslotte kunnen aardbeien probleemloos uit Spanje of Istaël worden gehaald en boontjes moeiteloos uit Zimbabwe of Egypte. Zelfs in het Nederlandse hoogseizoen.

Des te leuker is het te zien dat er toch systemen ontstaan die met deze logistieke wetten van Meden en Perzen de strijd aanbinden. Eetlezeres Richelle (dank!) wees me op een bericht over het Amerikaanse bedrijf Sysco, dat in opdracht van de Michigan State University zijn eigen logistiek onder de loep nam en ervoor zorgde dat producten van het lokale platteland weer een lokale bestemming kregen. En passant kregen ze ook iets anders terug dat al lange tijd was weggeweest: een gezicht. Het bleek zo succesvol dat Sysco hetzelfde principe nu voor de hele VS wil gaan toepassen.

Simpelweg vóór het plant- en groeiseizoen bij de lokale mogelijke toeleveranciers op bezoek, uitleggen waar ze aan moeten voldoen willen ze bij een bepaalde detaillist hun product in de schappen zien, opgeven hoeveel product er afgenomen kan worden, zodat de producent daar zijn produktie op kan aanpassen en vervolgens ervoor zorgen dat deze lokaal geproduceerde producten efficiënt bij de detaillist terecht komen en vervolgens als eerste de schappen uit gaan en er dus zo goed als geen verspilling is. Dat is het in een notendop. En ingewikkelder hoeft dat ook niet te zijn.

Nu stelt de VS heel andere logistieke uitdagingen dan bijvoorbeeld Nederland. Maar ook in ons land beginnen alternatieve distributiestromen te ontstaan die zorgen voor meer diversiteit bij minder voedselkilometers en minder verspilling. En dat is mooi. Met een beetje geluk maken we zo een lange neus naar toekomstvisies waarin over vijftien jaar ons handjevol Nederlandse grootgrutters het zal hebben afgelegd tegen een duo nog grotere buitenlandse grootgrutters. In plaats daarvan zijn ze tegen die tijd rechts ingehaald door producenten die hun gerechte plaats weer hebben ingenomen. Met frisse distributiesystemen die optimaal gebruik maken van eigentijdse mogelijkheden en zo de mastodonten overbodig maken.

Mooi toch? Het zou best kunnen!

4 Comments:

  • At 25 oktober 2011 18:52, Blogger Paul said…

    Willem en Drees, die doen dat toch ook al weer een tijdje?

     
  • At 25 oktober 2011 19:31, Anonymous Richelle said…

    He, leuk om te zien dat je mijn tip hebt kunnen gebruiken. Bekend stukje tekst trof ik er ook in aan, kennelijk is mijn Nederlands na 10 jaar Spanje nog niet zo slecht :-)

     
  • At 25 oktober 2011 19:47, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Ha Paul, dat klopt. Ik zeg ook dat er in Nederland diverse leuke initiatieven zijn.

    Richelle, met jouw Nederlands is volgens mij nog steeds weinig tot niets mis. Hier en daar een minimale verandering. Maar je had het mooi kernachtig samengevat. :-) Nogmaals dank voor de tip, vond het heel interessant.

     
  • At 26 oktober 2011 19:44, Anonymous Greet A said…

    In België bestaat zoiets als voedselteams (www.voedeselteams.be), waarbij je zelf kan aankopen bij lokale producenten. Hebben jullie ook zoiets? In Gent is het ondertussen al behoorlijk groot met zo'n 14 teams van makkelijk 30 gezinnen. En het aanbod is mooi en vooral: lekker!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home