Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

15 augustus 2011

Schaalvergroting of ketenverkorting?

In een paar dagen kocht Unilever de Bulgaarse ijsfabrikant Darko, Plukon Royale het Duitse pluimveebedrijf Stolle en Heineken twee niet met name genoemde bierbrouwerijen in Ethiopië. In snel tempo komt steeds meer voedsel in steeds minder handen.

Dat is enigszins zorgwekkend, want over de voedselsituatie in de wereld op termijn bestaan gerede twijfels. Regelmatig hoor je filosofen al de overtuiging uitspreken dat de volgende grote oorlog een voedseloorlog zal blijken. Ik weet niet of het zo ver komt, maar ik moet eerlijk toegeven dat een dergelijk scenario ook mijn voorstellingsvermogen niet te boven gaat.

Tijdens de beurscrisis van de afgelopen weken viel al op dat voedselgiganten wereldwijd in alle chaos behoorlijk overeind bleven en regelmatig zelfs winst boekten. Dat is niet voor niets. Wie het voedsel heeft, heeft de toekomst. En in die omstandigheden is het ontstaan van steeds grotere machtsconcentraties een ontwikkeling om goed in de gaten te houden.

Toch is het niet de enige trend. Aan de andere kant van het spectrum werken de kleinschalige bedrijven onverminderd aan die andere manier om efficiënter om te springen met voedseldistributie: ketenverkorting. Steeds meer tussenhandel wordt uitgeschakeld, steeds meer voedsel gaat van producent via een minimum aan tussenstations naar de consument. Was het vijf jaar geleden voor een groot deel van de Nederlandse bevolking praktisch nog ondoenlijk om buiten een handjevol supermarkten om in een groot deel van zijn behoefte aan voedsel te voorzien, dan wordt dat vandaag de dag steeds makkelijker.

De vraag is welke van de twee trends het gaat winnen. Krijgt het kapitaal de bovenhand of blijkt uiteindelijk de creativiteit sterker? Eerlijk gezegd hoop ik op het laatste. En waar ik een jaar of twee geleden nog behoorlijk pessimistisch was, verwacht ik dat ook steeds meer. Een goede zaak, want pluriformiteit is een groot goed. Dat moeten we koesteren. En gelukkig hebben wij als consumenten het in extremis voor het zeggen.

3 Comments:

  • At 15 augustus 2011 om 18:07, Blogger PaulO said…

    Tja, welke van de 2 zal het worden? Het zal toch mede bepaald worden door de consument (zelfs als ze de keuze bezitten). Je hebt mensen die voedsel zien als brandstof, een onderbreking van hun dagelijks leven (en soms niet eens als onderbreking bvb. pizza's voor de TV), anderen zien het als een cultuur of rustmoment van de dag. Zij genieten van het bereiden en het nuttigen van voedsel. We kennen allemaal mensen uit deze 2 groepen ...

     
  • At 15 augustus 2011 om 18:25, Anonymous Richelle said…

    Eerlijk gezegd vind ik de concentratie van macht bij degenen die de grondstoffen voor diervoeder (soja, mais en alfalfa)leveren, alsmede een echt heel groot deel van de zadendistributie een stuk bedreigender voor de mogelijkheid te kunnen kiezen voor wat je koopt/eet. GMO's rukken op, ook al is recent eindelijk een keer een eco-boer die een proces tegen Monsanto had aangespannen, in het gelijk gesteld. De toekomst zal het uitwijzen. Als consument kan je niet veel meer doen dan zo direct mogelijk van je 'eigen' lokale voedselproducenten betrekken en de GMO produkten zoveel mogelijk links laten liggen. En als je in de VS woont; het wetsvoorstel om GMO produkten als zodanig te labellen, steunen!

     
  • At 15 augustus 2011 om 20:22, Anonymous Marsepein said…

    Ik zie het best positief in. Ik denk nu bv aan de situatie in Denemarken, waar Carlsberg enkele jaren geleden een nagenoeg volledig monopolie had op de biermarkt. Maar inmiddels zie je allerlei kleine brouwerijen opduiken. Met een klein aandeel, maar toch...
    Overigens heeft deze bierreus zelf meer dan 100 merken in het portfolio, en blijven ze het lokale bier gewoon brouwen volgens oud recept. Toch ook goed nieuws.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home