Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

10 augustus 2011

Origineel


Toen ik ruim vijf jaar en 650.000 unieke bezoekers geleden met dit blog begon, was één van de eerste dingen die ik deed even de woorden "eetschrijven" en "eetschrijver" googelen. Hoewel het op zichzelf heel logische samengestelde woorden zijn, haalden ze allebei zegge en schrijve nul hits. Inmiddels is dat wel anders. Hoewel de meeste zoekresultaten nog steeds over mij gaan, blijken steeds meer culicollega's zichzelf en hun vakgenoten "eetschrijver" te noemen. Nick Trachet in Brussel (dank Lieveke Goossens) is bepaald niet de eerste.

Zit ik ermee? Niet echt. Sterker: als kind droomde ik er al van ooit eens een woord te bedenken dat de Van Dale zou halen en een betere kandidaat is er nog niet geweest. Wat dat betreft vat ik de brede navolging maar op als een eerbetoon. Slechte ideeën worden zelden gekopieerd.

Iets anders wordt het bij écht jatwerk. Ik heb al zó vaak stukjes die hier zijn verschenen (vaak uiteraard die die ik ook zelf als de beste beschouw) woord voor woord gekopieerd elders zien staan met daaronder de naam van mij volkomen onbekende personen, dat ik meer dan eens heb overwogen deze webstek maar helemaal te sluiten en in plaats daarvan mijn overpeinzingen in boekvorm op te tekenen. Laat ik niet uitweiden over de redenen waarom ik dat nog steeds niet gedaan heb, maar leuk is het niet.

Het dieptepunt van deze gang van zaken kwam eerder deze week. Ik ontving van Google, het bedrijf waar Blogger onder valt en waar dit blog gehost is, een mail waarin stond dat één van mijn stukjes offline was gehaald na een klacht wegens plagiaat. Als ik de details daarvan wilde weten, moest ik op eigen kosten een advocaat in de arm nemen die het allemaal voor me uit kon zoeken. Heb ik intussen het lef het gewraakte stukje opnieuw te plaatsen, dan zal Google mijn account beëindigen en mijn blog verwijderen.

Het betreffende stukje is inderdaad één van die die na plaatsing integraal gejat zijn. Mijn vermoeden is dan ook dat één van deze dieven van intellectueel eigendom zo brutaal als de beul mijn verhaal als zijn eigen heeft geclaimd. Helaas weet ik niet welke van de zes deze brutaliteit heeft begaan, maar één ding weet ik wel: Eetschrijven, het blog met bijdragen bedacht en geschreven door de originele Eetschrijver, heeft zijn langste tijd bij Blogger gehad. Want dit, waarde eetlezer, is werkelijk te gek voor woorden.

En nee, ook nu stop ik niet met bloggen. Nog niet.

12 Comments:

  • At 10 augustus 2011 om 18:13, Blogger PaulO said…

    Keep up the good job !
    Anytime, anyplace, anywhere ....

     
  • At 10 augustus 2011 om 18:34, Blogger willem said…

    Dit geeft wel zeer te denken. Google wordt een beetje te machtig. Valt zeer tegen van een organisatie die toch een tegenwicht wilde worden van Microsoft.

     
  • At 10 augustus 2011 om 18:54, Blogger Calm_Pear said…

    Er is altijd nog de schandpaal methode. Gewoon alle kopieën openbaar maken en je lezers doen de rest (klagen bij betreffende personen/websites). Als beheerder en ontwikkelaar van een bekende grote website weet ik dat we op 1 klacht niet snel zullen reageren, bij 2 of meer klachten is de kans al zeer groot dat we ingrijpen...
    Je weblog subiet elders onderbrengen is natuurlijk de beste oplossing.

     
  • At 10 augustus 2011 om 19:34, Blogger Aan tafel met Tanja said…

    Niet netjes van google en ik ben het met Calm_Pear eens in dit geval.

     
  • At 10 augustus 2011 om 20:07, Anonymous Woutel said…

    Ik kan je WordPress van harte aanraden beste Eet. En dan verhuizen je lezers gewoon lekker met je mee.

     
  • At 10 augustus 2011 om 23:37, Blogger hannie said…

    Nou ja zeg! Eerst stukjes van je jatten en dan nog roepen dat jij ze gejat hebt! Het is toch niet te geloven! Ik zou inderdaad kiezen voor flinke schandpalen, die zijn gewoonlijk goedkoper dan advocaten. Daarbij kan de pers, die in het voorseizoen al wel genoeg over komkommers heeft geschreven en met de grote slang uit de wcpot ook weer klaar is, mogelijk behulpzaam zijn. Je kent vast genoeg "eetschrijvers" bij de kranten die daarbij behulpzaam willen zijn.

     
  • At 11 augustus 2011 om 16:16, Anonymous Joris said…

    Beste Gerrit-Jan,

    Ik las het ook, dat eetschrijver.

    Heb je Nick Trachet al benaderd of hij zichzelf zo noemt, of dat het uit het brein van de interviewer is ontsproten? Stukjesschrijvers doen soms rare dingen.

     
  • At 11 augustus 2011 om 17:20, Anonymous MMaas said…

    Boter bij de vis GJ. Link ons eens dat stukkie...

     
  • At 12 augustus 2011 om 11:41, Anonymous Anoniem said…

    Nou Gerrit-Jan, weet je het al?

     
  • At 12 augustus 2011 om 16:33, Anonymous Norbert Mergen said…

    Ha Gerrit-Jan, doe als de Persgroep: die hebben Cozzmoss/Banning in de arm genomen die als heuse maffiosa te keer gaan tegen iedereen die een stuk uit de Volkskrant of Trouw "openbaar maakt". Geen waarschuwing, direct een claim van 36 cent per woord x 2 als boete + advocaatkosten. En betalen of anders voor het gerecht. Medogenloos zijn ze.
    (Je leest er niets over in de pers, maar ze zijn al jaren bezig.)

    Het is wel een manier.....

    Groet, Norbert

     
  • At 13 augustus 2011 om 07:55, Blogger Es said…

    Hup. Waar wacht je nog op? Direct een zelfstandig Wordpress blog maken.
    http://www.eetschrijven.nl is toch al van jou? er zijn ongetwijfeld meer dan genoeg mensen die je op weg willen helpen. Eenmaal draaiend is het een fluitje van een cent.
    Moet je eens opletten wat mensen al niet doen voor een potje muntgelei.
    ;-)

     
  • At 14 augustus 2011 om 14:39, Blogger Wouter Klootwijk said…

    Het werkwoord 'eetschrijven' zou wel door Groothedde bedacht kunnen zijn. Eetschrijver is al ouder dan zijn internetkrantje. Welke wijnschrijver zich voor het eerst wijnschrijver ging noemen weet ik niet maar de naam voor dat beroep is al oud.
    In de Volkskrant werd al aan het eind van de twintigste eeuw over eetschrijvers gesproken en over 'eetschrijverij'. Een medewerker vroeg zich in die krant af waarom kranten wel wijnschrijvers hebben maar geen dropschrijver en een speciale kaascorrespondent.
    Ook het begrip 'culi' is voor het eerst gebruikt in de Volkskrant.
    Wouter Klootwijk

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home