Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

18 augustus 2011

Ongedocumenteerde genialiteit

Je hebt soms van die momenten. Of misschien moet ik het juister zeggen: ik heb soms van die momenten. Momenten dat ik echt geïnspireerd iets in de keuken iets tot stand sta te brengen, en er even geen moment aan denk dat ik die genialiteit ook nog met een ander wilt delen. Of ze eventueel zelf nog eens reproduceren.

Afgelopen vrijdag gaf mijn geliefde G. een tea voor haar collega's. Dat is niet hetzelfde als dat ze op de thee komen. Hoewel je één of meer potten thee zet, zijn er mensen die in het geheel geen thee drinken. In plaats daarvan drinken ze prosecco, of een sapje, of zelfs bier. Het gaat daarentegen om de hapjes, zoete en hartige. Die waren ook heel aardig gelukt, zoals vaste eetlezers al weten.

Eén van de dingen die ik maakte was een sandwich met komkommer en muntgelei. Dat is fris op fris en ontzettend lekker. Muntgelei is in Engeland zo ongeveer overal te koop, maar hier hebben we iets raars met producten uit munt: de grootgrutter denkt dat we ze niet lusten, dus biedt hij ze niet aan, dus kennen we ze niet en krijgt de grootgrutter nog gelijk ook want wat je niet kent kun je niet lusten. Gelukkig staat op mijn balkon een grote kruidentuin met onder meer Marokkaanse munt en sowieso gaat er niets boven zelfgemaakt.

De muntgelei was vreselijk lekker. Wat u zegt: die moet ik nog eens maken en het recept wilt u natuurlijk ook wel hebben. Maar dat gaat dus niet. Totaal niets heb ik gedocumenteerd. Ik weet dat ik de blaadjes munt van de steeltjes heb gescheiden, dat ik alles in met een glazen potje op de bodem van een steelpannetje heb aangestampt, dat ik kokend water (hoeveel?) heb toegevoegd (om te zorgen dat het groen ook zo groen mogelijk bleef), dat ik dat geheel een paar minuten (drie? vijf?) heb laten koken, dat ik de munt eruit heb gevist en het vocht heb laten afkoelen, dat ik het vocht met de muntblaadjes en zonder de steeltjes door de staafmixer heb gehaald, dat ik dit mengsel heb gezoet met wat witte basterdsuiker (hoeveel?) en er wat citroensap (idem) bij heb gedaan, dat ik een paar eetlepels (twee? drie?) van het vocht weer heb verhit en er enkele blaadjes geweekte gelatine (drie? vier?) in heb opgelost, dat ik alles weer bij elkaar heb gedaan en het geheel een uurtje of vier in de koelkast heb laten opstijven.

Het resultaat was de lekkerste muntgelei die ik ooit geproefd had. Des te frustrerender is dat ik alleen maar kan hopen dat ik het kunstje nog eens kan. Ik ben daar momenteel moed voor aan het verzamelen. Als het weer zo goed lukt, deel ik alle ins en outs met u. Beloofd.

3 Comments:

  • At 18 augustus 2011 17:08, Blogger Ghis said…

    Het recept zwerft ergens in het in het universum rond, dus als je je concentreert komt het vanzelf weer bij je terug! :-)

     
  • At 18 augustus 2011 21:20, Anonymous paulusfranciscus said…

    "de grootgrutter denkt dat we ze niet lusten, dus biedt hij ze niet aan"

    Laat ik nou toch eindelijk eens een keer in staat zijn u te corrigeren!

    Grootgrutter Lidl heeft namelijk met grote regelmaat een zogeheten "Engelse Week" waarin allerlei producten die normaliter in de Engels filialen te koop zijn een oversteekje over de Noordzee maken en naar Nederland komen. Waaronder (taa-teraa-taaaaaa!) Britse mintsauce. Toegegeven, het is geen muntgelei (maar die is ook in het VK slchts spaarzaam te koop), maar lekker is het wel. Ik heb er inmiddels altijd een paar potjes van op voorraad: bij het lam, bij de doppers, tuinbonen... Jummie.

     
  • At 19 augustus 2011 09:18, Anonymous Anoniem said…

    Koken gaat toch altijd op en met "gevoel" dan is het altijd het lekkerst!! Ik ga het zeker eens proberen na te maken!
    De mintsauce van de lidl ken ik ook en is inderdaad goed te doen... maar zelfgemaakt is wel zo lekker..

    Renske

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home