Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

11 juli 2011

Boterspaan

Of ik op die column nou nog veel reacties had gekregen, vroeg iemand mij een paar dagen geleden. Nou nee, niet één. Sterker nog, ik had 'm zelf ook geheel en al gemist. Heb ik weer: verschijnt er eens een column die van begin tot eind is gewijd aan mijn persoontje, gebeurt dat in een dodebomenmedium dat kennelijk door geen normaal mens gelezen wordt. Terwijl het relaas van freelance journalist Willem Koert in het juninummer van Eisma Voedingsmiddelenindustrie nog wel zo vermakelijk is.

Tenminste, ik vond het vermakelijk, want zulke naïviteit heeft iets vertederends, vind ik altijd. Zo had ik me echt afgevraagd welke simpele ziel een gat in de lucht zou springen wanneer hij door Gall & Gall bij wijze van hoofdprijs een dag lang als onbezoldigd fotomodel voor een reclameblaadje werd gebruikt. En ook vroeg ik me af of er nou werkelijk mensen bestonden die, voor een prijs waarvoor je bij een Turk of Marokkaan bijkans je twee armen vol krijgt met takken uitstekende munt, bij de AH een plastic bakje zouden gaan aanschaffen met daarin zeven minuscule takjes van datzelfde gewas. Maar verdomd, zo iemand bestáát. Hij heet Willem Koert en schrijft als freelancer columns in Eisma Voedingsmiddelenindustrie, een blad waarvan het lezerspubliek hoofdzakelijk bestaat uit snelle marketingjongens uit de supermarktsector. Lezers dus die er wel om kunnen lachen als een kritisch eetschrijver die een feestje rondom een jaarprijs van het Voedingscentrum versjteert om een bagatel als etikettering die strijdig is met de warenwet--waar práten we nou helemaal over--voor klikspaan wordt uitgemaakt. Dat zal die brutale rekel leren.

Maar zij lachen gegarandeerd niet zo hard als ik. Want hoewel ik de eerste ben om toe te geven dat het voor onze wereld een goede zaak zou zijn als we onze vleesconsumptie drastisch zouden verminderen, kunt u mij toch opvegen wanneer een columnist met droge ogen suggereert dat we het redden van de planeet rustig aan AH kunnen overlaten. AH, dat best af en toe voor de Bühne puur & eerlijk wil spelen of al naar het uitkomt een diervriendelijk, vleesverminderend of gezondheidsbevorderend mombakkes op wil zetten, maar dat ondertussen midden in het Nederlandse hoogseizoen voor deze producten boontjes laat invliegen uit Kenia, Zimbabwe en Egypte, frambozen uit de VS en asperges uit Peru, dit alles om geen andere reden dan dat het allemaal iets goedkoper is. Ja, de planeet is bij Appie in goede handen, en de kippen waren ook erg blij met de aanstelling van de vos als bewaker van hun hok, dank u.

Willem heeft daar allemaal niet zo'n boodschap aan. Dat de nVWA een berisping uitdeelt voor misleidende etikettering betekent naar zijn overtuiging nog niet dat AH ook inderdaad zijn consumenten misleidt. Het betekent vooral dat er een eetschrijver aan het klikken is geweest, een eetschrijver naar wiens pijpen de nVWA kennelijk op stel en sprong wenst te dansen--ja, als u dat gelooft, maakt Willem u met plezier nog wel iets anders wijs.

Hoe dan ook: klikken mag niet. Dat is nog veel erger dan je klanten om de tuin leiden met producten die geëtiketteerd zijn op een wijze die niet strookt met de warenwet. Tenminste, dat vinden ongetwijfeld de lezers van de dodebomenpublicatie Eisma Voedingsmiddelenindustrie. En Willem weet wel aan welke kant zijn sneetje supermarktbrood gesmeerd wordt.

7 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home