Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

07 juni 2011

Sateetjes en schouderklopjes

Vitaliteitsbeleid, ik kende het niet. Totdat ziekteverzekeraar CZ mij in een radiospotje vroeg of ik wel wist wat mijn medewerkers vonden van mijn vitaliteitsbeleid. Nee zeker. Daarom hadden zij het ze gevraagd. En raad eens wat? Mijn medewerkers willen van mij liever een waarderend woord dan een gezonde lunch.

Nee, ik heb geen medewerkers want heus, ik doe dit al die jaren al helemaal alleen. Maar daar ging het niet om. Het ging om de onnozelheid van de boodschap. Kinderen, mama heeft besloten jullie te laten kiezen. Hoe zouden jullie het vinden als jullie nooit meer spruitjes hoefden. In plaats daarvan zal mama jullie elke dag vertellen dat jullie lief zijn en daarna mogen jullie naar de McDonalds.

Ik weet het niet, hoor, maar volgens mij zal het geen zinnig mens verbazen dat die kinderen een dergelijk voorstel best zien zitten. Net zoals menige werknemer die een bedrijfskantine beklant zich daar over het algemeen graag te goed zal willen doen aan een sateetje, liever dan aan een groene salade met light dressing vergezeld van een volkorenbol met magere kwark of iets anders dat dezer dagen voor "gezond" doorgaat. En dat volgens mij nog ongeacht of hij daarbij nog een schouderklopje krijgt van de chef.

Maar goed, CZ denkt het buskruit te hebben uitgevonden. Misschien moeten we ze in die waan laten. Goed voor hun vitaliteitsbeleid.

1 Comments:

  • At 7 juni 2011 17:46, Blogger PaulO said…

    Goh, zullen we eens de kantine van de CZ binnenvallen en vragen wat de werknemers liever willen?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home