Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

04 april 2011

Professor Robben, honoris causa


En toen was het zo ver en waren we op zaterdag 2 april met enkele honderden aardbeienfans verzameld in Oirschot. De goden maakten onmiskenbaar duidelijk dat ook zij vonden dat er in Nederland geen betere aardbeien zijn dan die van Jan Robben en verder was er sfeer en lekkers in overvloed. We voelden ons allemaal burger van een zonovergoten aardbeienluilekkerland en toen de zojuist door mij tot Aardbeienprofessor Honoris Causa benoemde Jan Robben de schoolbel luidde voor het eerste academiejaar, was niemand bang voor strafwerk.

Ik mocht daar naast Jan staan omdat ik in een avondje brainstormen een kleine bijdrage had geleverd aan de definitieve vorm van de Aardbeienacademie, een rol die overigens door de altijd bescheiden Jan Robben schromelijk wordt overdreven. Het concept is een beetje uit nood geboren, want het blijft natuurlijk een schande dat de man die de állerlekkerste aardbeien van Nederland wist te telen, het financieel niet meer rond kreeg en naar een plan B moest overstappen. Sandra van Kampen, de sympathieke programmamanager van Stichting Urgenda, wijdde er een blogpostje aan waarin ze haar gemengde gevoelens prachtig verwoordde.

Het altijd lezenswaardige Foodlog gaf bij monde van de eveneens aanwezige Joost Reus een prettig leesbaar verslag en stelde daar enkele vragen bij, waar Mr Foodlog Dick Veerman wel een begin van een antwoord op leek te hebben.

Nee, het is niet hetzelfde antwoord dat ik zou hebben gegeven, en toch weiger ik om me te laten wegzetten als een idealistische en niet helemaal realistische luddist voor wie het vroeger--in de tijd van de geruste landman wiens leven zo genoeglijk heenvliedde--allemaal beter was. Hoewel ik de eerste zal zijn om te stellen dat de Nederlandse consument ver verwijderd is geraakt van de oorsprong van zijn voedsel, heb ik heus niet de illusie dat straks al onze landgenoten autarkische micro-landbouwers zijn. Daarvoor hebben de meesten de ruimte niet, laat staan de tijd. Wel hoop ik dat dit initiatief ertoe kan bijdragen dat consument en producent weer wat dichter bij elkaar komen te staan. Dat zou wat mij betreft al een groot succes zijn voor een toch grotendeels symbolische, bijna Gandhiaanse verzetsvorm als de Aardbeienacademie van Jan Robben.

Intussen eet ik van de zomer--als ik tenminste goed oplet wat de professor zegt--in elk geval lekkere aardbeien. Dat dan weer wel.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home