Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

26 januari 2011

Volkssuper

Waarom is het assortiment van de supermarkt eigenlijk zoals het is, waarom is de kwaliteit van verse producten zo middelmatig en waarom zijn allerlei dingen die je best wilt hebben er niet te vinden? Dat is omdat wij dit zo willen, stelt de super. Wij willen deze spullen voor deze prijzen.

Hoe de super dat weet? Ongetwijfeld doordat hij aan marktonderzoek doet. En omdat het bewijs van de pudding in het eten ligt, zoals een oudhollands spreekwoord zegt. Maar natuurlijk zijn er ook dingen die de super ons niet vertelt. Hoe het bijvoorbeeld zit met het typisch Nederlandse fenomeen van de margemix, waarbij het verlies op sommige producten wordt gefinancierd met de winst op andere, iets wat overigens alleen in Nederland wettelijk toegestaan is. En natuurlijk ook niet op welke criteria er precies wordt ingekocht. En natuurlijk maakt het concept van de super het ook niet makkelijk om input te geven over wat we nu eigenlijk liever anders zouden zien. Trouwens, uit het oog is uit het hart. Waar het in werkelijkheid op neerkomt voor de meeste klanten is dat ze comfort krijgen. One Stop Shopping. Waarbij ze het voor lief nemen dat ze het moeten doen voor wat Big Al voor ze in huis haalt. Als je het als super goed doet, komen je klanten nergens anders meer. Dan weten ze uiteindelijk niet meer wat ze missen. We zijn daar al aardig naar op weg.

Kan het anders? Ongetwijfeld. Maar dat moet wel leefbaar zijn. En laten we eerlijk zijn: de super is natuurlijk qua concept absoluut van deze tijd. Voor de meeste mensen is een traditionelere manier van voedsel inkopen niet haalbaar. Te omslachtig. En vaak ook: te duur. Want wij Nederlanders willen voor heel wat dingen best iets betalen, maar niet voor ons eten.

In Engeland wordt sinds vorig jaar geëxperimenteerd met een concept dat oorspronkelijk uit--waar anders--de VS afkomstig is: the People's Supermarket. Een super voor en door buurtbewoners, waar je alleen mag kopen als je lid bent en waar je alleen lid van kunt worden als je er een paar uur per week vrijwillig komt werken. Zo beslis je dus ook mee over wat er in de super te koop is.

Werkt het? De waarheid is: min of meer. De winkel in de Londonse deelgemeente Holborn bestaat nu op de kop af zes maanden en staat in elk geval niet boordevol hebbedingen zoals je als culi zou hopen. In feite is het assortiment aanzienlijk beperkter dan dat van de modale Tesco's en oogt het allemaal eigenlijk net zo Marxistisch als de website klinkt--een website die overigens na zes maanden nog altijd uiterst summier is en nog vrijwel geheel under development is. Ook met het basisprincipe wordt enigszins de hand gelicht: iedereen kan er kopen, maar alleen de leden profiteren van ledenprijzen en helpen het inkoopbeleid mee bepalen. Omzetcijfers zijn niet bekend, maar het klinkt niet als iets waar Tesco's van zal schrikken.

Misschien heeft het allemaal meer tijd nodig, maar ergens heb ik het gevoel dat dit het ook niet is en dat wij het hier in Nederland niet van moeten hebben als we het dictaat van ons handjevol supers willen doorbreken. We zullen toe moeten naar structuren die het principe van de coöperatie vertalen naar moderne marketingconcepten, die professioneel worden aangepakt vanuit een gezond winstprincipe. Hier en daar zijn mensen daar al mee bezig. Benieuwd wat er uiteindelijk boven komt drijven. En of er een voldoende proportie Nederlanders bereid zal blijken in de beurs te tasten voor de kwaliteit en diversiteit waar het momenteel nog flink zoeken naar is.

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home