Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

22 december 2010

Wie is er bang voor babyvet?

Het lag al even, dit berichtje in het AD begin deze maand: Amerikaanse artsen luiden de noodklok omdat steeds meer ouders hun baby op dieet zetten. Met name een vetarm voedselpatroon moet ervoor zorgen dat junior vooral niet dik wordt. Daar wordt namelijk erg tegen gewaarschuwd, in Amerika al evenveel als hier. Een "gezond" dieet zal wel met die onwenselijke bolle toet afrekenen.

Voor één keer loopt Amerika niet op ons voor. Twee jaar geleden al trokken Rotterdamse kinderartsen om dezelfde reden aan de bel: zij schrokken van de schrikbarende toename van het aantal kinderen met ondergewicht. Ik wijdde er toen al een stukje op Foodlog aan. Vooral was ik boos om de reactie van het Voedingscentrum, dat natuurlijk met zijn jarenlange campagne een belangrijke bijdrage had geleverd aan de beeldvorming en nu kennelijk niet zo graag wilde inzien dat de ongenuanceerde taal waarin dat gebeurde en nog steeds gebeurt een aantal onwenselijke neveneffecten had. Nog steeds is de doorsnee Nederlander als de dood voor vet en maakt hij zich aanzienlijk minder zorgen om suiker, iets waar de voedingsindustrie dankbaar gebruik van maakt.

Ook in de politiek werd e.e.a. indertijd hartelijk weggelachen en dat komt natuurlijk doordat politici zelden méér lezen dan de Nederlandstalige samenvatting van zo'n rapport als dat van het RIVM over 2005 en 2006. Daarin staat inderdaad dat één op de zeven Nederlandse kinderen te dik is. Nou, duidelijk, denkt de politicus. Weinigen zullen tabel 3-4 op pagina 18 hebben gezien waaruit blijkt dat daarnaast 6% van de kinderen ondergewicht heeft en dat er bij 1% zelfs sprake is van ernstig ondergewicht. Dat is dus 7%--van elke drie kinderen met een gewichtsprobleem weegt er één te weinig!

We zijn twee jaar verder en de situatie is er niet op verbeterd. Inderdaad is nog steeds overgewicht een ernstig probleem en nog steeds is het zeker niet het enige probleem. Mensen eten namelijk niet alleen maar te veel vet, ze eten vooral niet goed. En het Voedingscentrum denkt nog steeds daar met een uiterst eenvoudige boodschap iets aan te doen. Zo zou zelfs worden gedacht aan het afbeelden van stoplichten op voedingsproducten. U weet wel: rood = fout, groen = goed. Lekker eenvoudig.

Mijn overtuiging is en blijft dat van dergelijk simplisme de consument niets wijzer wordt en dat hooguit de voeingsindustrie er een slim slaatje uit slaat, zoals we hebben kunnen merken aan de "Ik Kies Bewust" pindakaas van Calvé. Als je mensen kort door de bocht voorlicht, gaan ze kort door de bocht reageren. Vertel ze hoe het zit, en je hebt kans dat ze aan het denken worden gezet in plaats van klakkeloos te geloven wat er in hoeraletters op etiketten staat.

Zou het Voedingscentrum voor een dergelijke draai te porren zijn? Dit is nog maar eens een poging. Wie weet helpt het en krijgen we een beetje volwassen communicatie waar mensen wat mee kunnen in plaats van ongenuanceerde kreten die als enig voordeel hebben dat zelfs een zwakbegaafde ze kan snappen--om er vervolgens vrijwel geheid de verkeerde conclusies uit te trekken. Dat blijkt maar weer.

1 Comments:

  • At 23 december 2010 om 15:07, Anonymous Odette said…

    G-J, hij is weer geniaal, zoals gewoonlijk.
    Kerstgroeten voor jou en G. van H. en mij.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home