Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

27 december 2010

Tijd om het over aardbeien te hebben

In Nederland waren tot voor kort grofweg twee groepen mensen: zij die Jan Robben in Oirschot kenden en zij die hun aardbeien in de supermarkt kochten. Het was dan ook voor de liefhebbers van smaakaardbeien flink schrikken toen Jan een paar weken geleden bekendmaakte te stoppen met de aardbeienteelt.

Maar ik wist één ding goed genoeg: Jan is een aardbeienman in hart en nieren en hij zou heus dat fruit waarover hij zoveel know-how had opgebouwd niet zó maar de rug toekeren. Het kon niet anders of hij zou weer iets met aardbeien gaan doen.

Inmiddels is zijn eerste project aangekondigd, en daar ben ik blij om want nu hoef ik er mijn enthousiaste mond niet meer over te houden. Een fijn project is het, want de fantastische aardbeien van Jan Robben raken hun enige nadeel kwijt, namelijk dat ze altijd zo ver weg zijn. Ze komen nu dichter bij dan de dichtstbijzijnde supermarkt. En dat is mooi, mede omdat het zo prachtig kadert in de duurzaamheidstrend van lokaal voedsel.

Maar het grootste voordeel is dat niemand nu nog een excuus heeft om in de supermarkt dat treurfruit te kopen dat er van april tot begin januari uiterlijk ligt te lijken op aardbeien maar weinig tot niets van die heerlijke smaak meebrengt. Want nu Mohammed onvoldoende naar de berg bleek te komen, blijkt de berg zowaar in staat richting Mohammed te bewegen. En Mohammed, dat zijn--vermoedelijk tot spijt van de heer Wilders--in dit geval u en ik.

Hoe dan? Dat kan ik niet beter uitleggen dan Jan, die hier--geïllustreerd door enige voor mij licht confronterende fotografie--vertelt hoe wij komende zomer allemaal smaakmakers gaan worden, en in juni onze verrukkelijk geurende en smakende diploma's van de Aardbeienacademie in ontvangst gaan nemen.

2 Comments:

  • At 27 december 2010 20:53, Anonymous Karin said…

    Mmmmmmmmmmm heerlijk aardbeien maar wat ook heerlijk was de Tiramisu, het was een groot succes, ik zou bijna zeggen de topper van de maaltijd, zeker bij de jeugd. Ik had er twee gemaakt voor 10 personen, 1 met drank en voor de kinderen 1 zonder. Ik had het recept verdubbeld en alles netjes in tweeen gedeeld en de ene helft dus voorzien van de Amaretto.
    Ik had twee glazen schaaltjes bemachtigd bij de Blokker met ongeveer de breedte van een Italiaanse lange vinger (weet zo gauw de naam niet). Er gingen twee lagen in, ik heb de lange vingers met koffie in gespoten met een grote spuit, ging perfect, had alleen veels te veel koffie, heb maar een derde gebruikt. Maar wat ik nu bedenk doordat ik maar twee lagen had, gebruikte ik ook niet zoveel lange vingers (14 stuks) misschien zit het daar in. En hoe 'nat' moeten de lange vingers, dat weet ik ook niet goed.
    Maar het resultaat was heerlijk en daar gaat het om. Het recept wordt doorgemaild naar de familie en ik kreeg thuis al de vraag dat ik dit ook gerust wel eens mag maken voor ons tweeen! Nou dat lijkt me een beetje erg veel van het goede, maar daar waren de meningen over verdeeld.....
    Dus nogmaals bedankt voor het heerlijke recept !
    En we kijken uit naar de heerlijke aardbeien van Jan Robben, al zijn ze uit eigen tuin ook heerlijk!

    Groet,
    Karin.

    PS had voor de zekerheid voor mijn schoonmoeder van 86 maar een Vianetta gekocht, maar geen risico genomen.

     
  • At 28 december 2010 13:19, Blogger Richelle said…

    Wat een fantastisch initiatief van Jan! Ik heb me gelijk ingeschreven voor de nieuwsbrief. Nu maar duimen dat hij ook naar Spanje wil versturen, want die smaaksensatie waar ik je vorig jaar regelmatig over las, wil ik zelf ook meemaken!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home