Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

14 december 2010

Nog één keer dan

Dat was dus drie keer niks, dat radiodebat (vanaf 49:20) tussen Dick Veerman van foodlog.nl en Rosanne Hertzberger, voorvechtster van de gemaksmaaltijd. Nou kan dat ook nauwelijks in vier minuten, een goed debat houden, maar wat beide partijen uitkraamden maakte het er bepaald niet beter op.

Hertzberger weet wel waarom ze kiest voor de magnetronmaaltijd: ze heeft geen zin om uren in de keuken te staan. Dat heb ik ook meestal niet. Gelukkig duurt het klaarmaken van de dagelijkse maaltijd met verse ingrediënten geen uren. Meer dan een half uurtje ben ik er zelden of nooit aan kwijt, en dan heb ik niet één pakje, zakje of bakje opengetrokken. Ik vind het helemaal niet erg als iemand een ander standpunt heeft dan ik, maar je moet geen loopje nemen met de feiten. En die zijn: aan de e-nummers in prefabvoedsel ga je niet dohohóóód en je wordt er ook niet ziek van, en een eenvoudige maaltijd koken met verse ingrediënten duurt géén uren.

Veerman van zijn kant wist wel wat "het" probleem was van al dat kant-en-klaar voedsel: je gaat er veel te veel van eten en daar word je dik van. Dat is natuurlijk al net zo goed geleuter van het zuiverste water. Het is waar dat er in onze moderne maatschappij veel voedsel voorhanden is en dat voortdurend snackgedrag van alle kanten wordt aangemoedigd en gefaciliteerd, maar dat heeft veel meer te maken met marketing, communicatie en infrastructuur dan met kant-en-klaar. Tenslotte kun je ook een lekker stuk kaas in je koelkast hebben liggen waar je elk uur een stukje van afsnijdt. Zelfs al zou gemaksvoer hierin een rolletje spelen, wat me verre van een uitgemaakte zaak lijkt, dan is het zeker niet "hét probleem".

En zo was er vooral ongefundeerde bangmakerij over en weer en waren de feiten ver te zoeken. Wat dat betreft was het misschien maar goed dat het "debat" amper vier minuten duurde.

Ik weet niet of er, objectief gesproken, een goede reden is om géén prefabvoer te eten. Ik kan me voorstellen--nogmaals, ik zeg niet dat het zo is--dat het met al dat gemaksspul best mogelijk is om een gezond eetpatroon aan te houden, met alles wat je nodig hebt en niet te veel van wat je niet nodig hebt. Maar ik ga het niet proberen.

Waarom niet? Omdat ik weet wat mijn eigen goede redenen zijn om het spul vooral niet te eten als het niet nodig is. Ten eerste wil ik zélf bepalen wat ik binnen krijg en wat niet. Ik wil zélf zien hoe de ingrediënten eruit zien, hoe ik ze bereid (de ene keer zus en de andere keer zo) en hoe en waarmee ik ze op smaak breng. Ten tweede wil ik dingen eten die zijn wat ze heten--met andere woorden, ik voel niets voor "broccolisoep" waarin minder dan één procent broccoli verwerkt blijkt te zijn. Misschien best lekker (ik heb het nooit geproefd), maar ik vertik het gewoon om de zakken te vullen van industriële volksverlakkers. Ten derde heb ik eenvoudig geen zin om een aantal malen méér voor mijn maaltijd te betalen alleen om niet zelf mijn aardappels te hoeven schillen, koken en prakken.

Dan heb ik de belangrijkste reden nog niet genoemd. En die is dat ik absoluut geen zin heb om mijn leven te vullen met het eten van maaltijden die, om Hertzberger letterlijk te citeren, "bijna lekker te noemen zijn". Net zo min als ik zin heb in een leven dat "bijna leuk te noemen is"--daar moet je toch niet aan denken? Nogmaals, als een ander ervoor kiest om prutjes naar binnen te werken die zowaar niet eens geheel oneetbaar zijn, moet die dat vooral doen. Maar ik hoef niet. Ik heb namelijk een paar elementaire vaardigheden geleerd waardoor mijn leven, zonder noemenswaardig tijdverlies, een heel stuk smakelijker is. Tot spijt van wie het benijdt.

11 Comments:

  • At 14 december 2010 14:59, Anonymous dick veerman said…

    "maar dat heeft veel meer te maken met marketing"

    Laat die malloot dat nou al jaren beweren. Pas nog trouwens: http://www.foodlog.nl/geknipt/bericht/hoe_draai_je_de_tijd_terug/

    Je oren raken vermoedelijk wat verstopt.

     
  • At 14 december 2010 15:17, Blogger Lizet Kruyff said…

    Eén reden om niet louter uit pakjes, zakjes, bakjes te eten? Het voorkomen van totale vervreemding van ons voedsel, van de grond tot de mond. En dan heb ik het maar even niet over smaak, want dat is relatief subjectief.

     
  • At 14 december 2010 15:42, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Dick, ik weet wat je op Foodlog zegt. Was dat nou maar hetzelfde als wat je op de radio zei. Want hoewel ik enigszins slechthorend ben, kan ik zo goed als iedereen horen dat je dát alvast niet zegt.

    Lizet, zoals ik al schrijf: ik wil weten wat ik eet. Dat heeft ook veel te maken met vervreemding en het voorkomen daarvan.

     
  • At 14 december 2010 17:42, Blogger PaulO said…

    Misschien een vreemde reden in dit 'debat', maar ik eten bijna nooit prefab omdat ik het koken LEUK vind. Een tijdje in de keuken, weg van de dagelijkse beslommeringen. Een moment voor mezelf.

    Parallel: ik vlieg of rij naar Nice (snel klaar), een ander gaat op de fiets. Die heeft dan ook z'n eigen redenen, waaronder o.a dat hij dat leuk vindt.

     
  • At 14 december 2010 18:27, Anonymous dick veerman said…

    Van de site van de NRC:

    # dick veerman - foodlog.nl zegt:
    woensdag 8 december 2010, 23:53 uur

    Wat me opvalt zijn de enorme discussies over Hertzberger. Hier, op foodlog en op twitter. Een nog jonge dame weet een gezapig wereldje van culi’s enorm in beweging te brengen met een stelling die Prof. Tiny van Boekel al sinds zijn oratie uitdraagt. Hij doet dat terecht en zij doet het knap. Eindelijk lawaai over de zegeningen van de moderne voedseltechnologie (die teveel zooi voortbrengt omdat het uitgeknepen wordt én geweldig spul kan maken wat je niet uit je eigen keuken krijgt)

    Ik ben benieuwd of ze het enig interessante aan voeding en voedsel van vandaag ook verder weet te trekken: de betekenis ervan, het belang van diversiteit en keuze, eten als uitdrukkingsmiddel van onze individualiteit (eten is een van de weinige dingen waarin we allemaal onze eigen designer en kunstenaar kunnen zijn) en de implicaties van die factoren voor hét eetprobleem van vandaag. Juist ja, vetbuik als consequentie van mindless eating. --------

    Voor verdere klachten over het zeggen en niet zeggen van dingen moet je bij de producenten van de heren Meurders en Van Jole wezen. Je hoort in de staart waar het gesprek heen zou moeten.

     
  • At 14 december 2010 18:53, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Het probleem met gelede problematiek is dat je ook heel gelede discussies krijgt. Ook deze discussie waaiert alle kanten uit, mede door toedoen van iemand als Dick Veerman die meent er structuur in aan te brengen maar dat niet doet.

    Doe nou eens een poging de religie erbuiten te houden, want daarmee kom je niet verder. Vergeet de culi's in de gordijnen en de anti-culi's die de culi's als een soort gedachtenpolitie neerzetten. Die ideeën komen niet bij elkaar. Sommige mensen vinden koken leuk. Anderen vinden het tijdverspilling. Heel soms verandert dat. Meestal niet.

    In de discussie op Radio 1 had ik gehoopt op feiten. Die waren er niet of nauwelijks. Misschien kwam dat doordat er geen tijd voor was, maar de inleidende beschietingen gingen ook alweer alle kanten op, inclusief de religie. En er was wat ongefundeerde bangmakerij, die tot op heden niet hard is geworden. Enerzijds niet omdat Hertzberger het na haar radio-optreden kennelijk wel weer mooi vindt, anderzijds omdat Veerman verstrikt raakt in de relevantie en niet kan uitleggen waarom overdadige beschikbaarheid van calorieën een specifiek attribuut is van convenience food--wat logisch is, want dat is het niet. Van een stuk kaas of chocolade snack je even makkelijk te veel als van een zak chips of een Mars.

    Hoe belangrijk is diversiteit? Veerman vindt het belangrijk en ik ook, maar Hertzberger niet ("we rijden ook allemaal in dezelfde auto's"), al vraag ik me gezien haar profielfoto op Twitter af hoe ze het zou vinden als we allemaal in Mao-pakken zouden lopen. Hoe dan ook: zelfs dat is een subjectieve factor. La diversité pour la diversité.

    Ik heb in mijn bijdrage van vandaag een aantal objectieve redenen opgesomd waarom we niet standaard de voorkeur zouden moeten geven aan K&K. Er zijn mij nog geen redenen gegeven om die visie bij te stellen. Waarbij ik overigens aanteken dat ik het belangrijk vind als iedereen een keuze kan maken. Niet alleen tussen vers en K&K, maar ook binnen die segmenten. Wat K&K betreft zit het daarin wel snor. Binnen het segment vers blijft het behelpen en wordt het er niet beter op. Vermoedelijk vooral daarom zijn de culi's die een lans breken voor vers zo militant.

     
  • At 14 december 2010 21:35, Anonymous dick veerman said…

    Jaja, de religie van Dick en de harde feiten van Gerrit-Jan die alles door elkaar haalt.

    Beschikbaarheid laat ons doorvreten. Gemak laat ons doorvreten. Om het even of het uit GJ's culinaire handen komt of uit de gaarkeuken van Unox. Of het een stuk culinaire katzwijmkaas is of een Mars. Dat is element 1. Beschikbaarheid dus, om het even welke. Dat heeft niets met pakjes, bakjes of zakjes te maken.

    Hoe meer uit de fabriek komt, hoe meer het in volume en dus hoe minder het divers kan worden gemaakt. Het aantal fabrieken neemt in snel tempo af. Van een paar duizend, zullen het er snel een paar honderd en dan snel nog minder zijn. Groenten worden in Nederland gesneden door hoofdzakelijk 4 partijen. Net zoveel als er inkooporganisatis van supers zijn.
    Dat is element 2. Diversiteit neemt af als er geen chaos meer is. Van belang? Ja, weleens van het belang van biodiversiteit gehoord en de gewenste reflectie daarvan in ons voedselsysteem. Ik veronderstel de literatuur dienaangaande bekend.

    DHZ en punk, laten we het maar zo noemen. Zelf doen zorgt voor de moeite, de inbedding, de liefde, de kwaliteit, het hart - de 'religieuze' sociaal-psychologische termen waarmee de schijnbaar feitelijke culi-Jehova GJ niets mee van doen wil hebben maar waarvan hijzelf de karikatuur dreigt te worden. Dat is element 3 van dit onderwerp. Het is van belang als mechanisme om 1 en 2 niet vast te laten lopen.
    Nou ze even husselen en de verschillende perspectieven in hun interactie zien. Tis net koken of zo'n draaikubus.

    En nog dit: dit was slecht geproduceerde radio. Waarom schrijf je er überhaupt over?

    PUNT aan de lijn, waarde GJ.

     
  • At 14 december 2010 21:43, Blogger Anja said…

    Ik ben het eens met Lizet. Ik kreeg vandaag voor de zoveelste keer ragout uit blik in een pasteibakje voorgeschoteld. Het ergste was dat ik pas vandaag zat te bedenken dat ragout maken toch niet zoveel werk zou moeten zijn, ergens ging het bij mij dagen dat dit nota bene een restjesrecept was. Mijn tweede twitterbericht was dan ook met het schaamrood op mijn kaken. Er is niets mis met kant-en-klaar, maar als men (waaronder ikzelf!) al niet meer weet hoe zoiets makkelijks te maken is, dan gaan we echt de verkeerde kant op. Dan heb ik graag de 'culi's' met hun antibouillonblokjes-gewauwel, zodat de gemiddelde consument c.q. keukenman/vrouw de gulden middenweg weet te bewandelen.

     
  • At 15 december 2010 15:28, Blogger Gerrit Jan Groothedde said…

    Het is een beetje voor de Bühne, want gisterenavond klapte mijn internetverbinding eruit en ik had hem pas vandaag tegen de middag weer terug.

    Dick, je betoog is duidelijk. Je hebt in zoverre gelijk dat ik natuurlijk mijn eigen "religieuze" opvatting over koken en eten heb. Ik meen echter wel in staat te zijn die buiten de discussie te houden.

    Waarom reageer ik op slecht geproduceerde radio? Omdat ik had gehoopt dat een aantal rationele zaken gewisseld zouden worden, wat niet gebeurde. Grotendeels was dat overigens inderdaad de schuld van de VARA, maar wat er wel gewisseld werd, vond ik teleurstellend. Tot daar mijn motieven.

    Zoals je natuurlijk wel weet, ben ik het op een heleboel punten met je eens. Beschikbaarheid zorgt dat we dooreten. Zeker. De spijker op zijn kop, zoals ik ook al regelmatig heb gezegd. Ik geloof alleen nog steeds niet dat dit een specifieke makke is van K&K, al kaderen zowel K&K als die beschikbaarheid in hetzelfde sociale fenomeen. Het lijkt haarkloverij, maar samenval en gevolg zijn niet hetzelfde en het onderscheid is van belang--als je tenminste een deugdelijke analyse wilt maken.

    Verder helemaal eens met je, hoor.

     
  • At 15 december 2010 15:42, Anonymous MMaas said…

    Ik begrijp mevrouw hertzberger heel goed. Waarom genoegen nemen met het beste, als het gewone ook al goed genoeg is? Een soort ambitieus streven naar middelmatigheid. En dat is heel Nederlands hoor!

    Ik denk dat mevr H.,in geval van kinderen, ook niet aan borstvoeding doet. Daar heeft ze -terecht- helemaal geen zin in en laten we eerlijk wezen, zo'n kind proeft het verschil niet eens met poeders. Leve de voedselindustrie die ons leven toch zoveel verrijkt. Het wordt er ietsje grijzer en schraler van, maar je houdt meer tijd over voor andere leuke dingen. Twitteren bijvoorbeeld, zodat je uren aan iedereen kan vertellen dat je geen tijd hebt om in de keuken te staan. Of dat vrouwen helemaal niet willen emanciperen (ze willen alleen niet meer koken).

    Maar gaat dit wel ver genoeg eigenlijk? De textielindustrie is ook zo'n zegen voor de moderne mens die geen zin heeft om het spinnewiel en naaimachine te hanteren.
    Sterker nog, waarom moeilijk lopen doen op je hakjes in een kek pakje als je minstens zo lekker loopt op je slippers, met je fleecetrui en o-zo comfy joggingbroek? Ik heb helemaal geen tijd om me 's morgens aan te kleden!

    Vertellen jullie me dat maar eens foodpuristen!

     
  • At 15 december 2010 16:49, Anonymous Marsepein said…

    MMaas, dit was toch wel ironisch bedoeld he?

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home