Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

26 november 2010

Hoeft niet lekker

U kende Hanneke Elzerman misschien niet en dat hebt u dan gemeen met mij. Maar zij promoveert volgende week op een onderzoek naar acceptatie door vleeseters van vleesvervangers als quorn en tofu. De proefpersonen vonden die over het algemeen niet zo lekker. Maar dat hoeft ook niet, stelt Elzerman blijkens een persbericht. Het belangrijkste is dat het vleesvervangende product "goed in een complete maaltijd past". Haar advies aan de voedingsindustrie: verwerk het spul in kant-en-klaarmaaltijden.

De logica is, geef ik toe, nauwelijks te volgen. Maar uiteindelijk vraag ik me af of Elzerman met dit betoog de tijdgeest niet perfect aanvoelt. Want wie gaat er eigenlijk nog in de eerste plaats voor "lekker"? In de super zie ik een forse proportie van de klanten plastic bakken met drie kleuren rommel afrekenen die, naar ik uit betrouwbare bron vernomen heb (nee, ik ga niet zelf proeven), voor ruim 97% niet te vreten is. Belangrijk: het is makkelijk en er staat op dat het gezond en evenwichtig is. En dus kun je ermee thuiskomen.

Dat trucje is vermoedelijk inderdaad probleemloos te herhalen met vleesvervangers als eiwitcomponent. We kunnen dan wel over Elzerman heen vallen zoals ik links en rechts heb zien doen, maar wat mij betreft is dat schieten op de boodschapper. Zij signaleert, en vermoedelijk helaas terecht, een sociaal gegeven.

Ik eet geen nepvlees, al moet ik toegeven dat het langzaam aan beter wordt. In plaats daarvan heb ik steeds meer vleesloze en vleesluwe dagen in mijn week. En als ik vlees eet, dan geef ik de voorkeur aan vlees van dieren die goed geleefd hebben, en dat mag dan ook best een paar centen meer kosten. Maar ja, ik ben ook niet normaal: bij mij is "lekker of niet" een buitengewoon belangrijk criterium in mijn voedingskeuze.

Mocht u overigens benieuwd zijn wat dat "Yuck Duck Game" voor iets is, dan is dat volkomen terecht. Ik kan u een bezoek aan de site van harte aanbevelen, want daar valt nog wel te lachen. Ik heb me zelfs geruime tijd afgevraagd of dit soms satire was in plaats van een serieus bedoeld educatief artikel. Een preview: "Children and Dexter (dat is de eend dus) sometimes participate in unsafe behaviors or ingest things that are bad for them. When this happens to Dexter, he burps up his food and everyone says, “Yuck! Duck!". Ja, de humor ligt on the street.

2 Comments:

  • At 27 november 2010 10:08, Anonymous Marsepein said…

    Ik las het ook in de krant en vond het inderdaad een opmerkelijke vondst van deze dame. In mijn krant stond er nog bij dat de proefpersonen de complete maaltijden die zij hen voorschotelde ook niets vonden. Zij zelf kan er uiteraard niets aan doen. Ze constateert alleen maar.

     
  • At 29 november 2010 22:12, Anonymous RozeMarijn said…

    Dit was toch een briljante gelegenheid om eens naar de lieve dames T. en A. van Vegatopia te linken. ;)

    Maar inderdaad, ik had ook al even gezeurd over dat onderzoek op Twitter. Wuh.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home