Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

11 november 2010

Duurzaamheid en koeienstaarten

Het is de elfde van de elfde vandaag. In het zuiden gaan ze door het lint voor iets carnavalesks. In het noorden kijken kinderen met bezorgde blik naar het stormweer buiten en vragen ze zich af of hun lampion wel blijft branden als ze vanavond langs de deuren gaan om te zingen dat koeien staarten hebben. Is het eigenlijk wel zo'n geschikte datum voor de Dag van de Duurzaamheid?

Nou ja, we hebben het ermee te doen. En omdat duurzaamheid ook betekent dat je geen of in elk geval zo min mogelijk voedsel weggooit, heb ik besloten vandaag mijn koelkast leeg te eten. Of er in elk geval een flinke hap uit te nemen, want er zit nogal wat in. Zo heb ik nog een halve pompoen, een halve groene kool en een half kilo aardappelen en liggen er ook nog een goede honderd gram aangebraden varkenshaas en een half onsje gerookt spek, beide van de scharrelslager, in mijn koelkast. Ik vermoed dat we dat met ons tweeën vanavond op geen stukken na op krijgen, maar gelukkig is er morgen weer een dag.

En dan zijn die kinderen er nog. Hoe ga je daar nou mee om op de Dag van de Duurzaamheid? Al dat snoepgoed is in elk geval verre van duurzaam, al was het alleen maar omdat het allemaal per stuk verpakt moet zijn omdat het anders veel te eng is. Gewoon een koekje geven komt je op een verwijtende blik en een streng verbod van een meebedelende ouder te staan. 't Moet in de praktijk allemaal van Mars of Haribo komen. Leve de afvalberg, en dan zwijg ik nog over de ingrediënten.

Goed, dat doe ik dus niet, ook al omdat ik vind dat kinderen al véél te veel snoepen en dat, gezien de druk van de gezondheidszorg op de staatskas, dat ook mij aangaat. Mandarijntjes dus maar weer, en dan maar hopen dat die kinderen ze niet onduurzaam wegmikken zoals mijn dagblad mij afgelopen weekend waarschuwde. En natuurlijk de teleurgestelde blikken trotseren van kleuters die fruit niet als een traktatie maar als een verplicht nummertje beschouwen, en de verwijten uit allerhande hoeken--ook van u, jazeker--ondergaan dat ik een scherpslijper ben en geen kindervriend, waar overigens best iets in zit.

Maar hoeveel mandarijntjes? Vorig jaar had ik aan twee kilo niet genoeg, maar dat was toen en nu is nu en vanavond schijnt er dus die vliegende storm te staan. Bij de buurtsuper (in mijn wijk is geen groentenwinkel meer en ik moet aan de voedselkilometers denken) lagen ze slim verpakt in netjes van twee kilo. Dat vergemakkelijkt de keuze in elk geval enigszins: het is of twee, of vier kilo. Zelf wil ik die dingen natuurlijk ook niet moeten weggooien.

Ik heb toch vier kilo genomen en al bij het verlaten van de winkel voelde ik me een idioot. Aan de andere kant heb ik een prachtige ijsmachine. Met die mandarijntjes komt het dus uiteindelijk in elk geval goed terecht. Denk ik.

Duurzaam denken, het valt niet mee. Vooral niet als er koeienstaarten in de weg zwaaien.

5 Comments:

  • At 11 november 2010 14:09, Anonymous bertus said…

    Niks geen mandarijntjes voor de kindertjes. Ik wilde vroeger ook snoepgoed en was bijna verontwaardigd als er weer iemand een mandarijn uitdeelde.
    De kinderen willen snoep? Dan krijgen ze van mij vanavond snoep. Maar dan alleen op 11 november.

     
  • At 11 november 2010 20:58, Anonymous Marsepein said…

    Ja, natuurlijk gewoon snoep! Het is een mooie traditie en laten we die nou toch in ere houden. Ik was als kind ook diep verontwaardigd over mandarijntjes en het is later toch nog best goed met me gekomen hoor. Heb net nog 3 kg gekocht. Gewoon voor mezelf.

     
  • At 11 november 2010 21:33, Blogger hannie said…

    Ja hoor, gewoon snoep. Ook voor de kinderen die in een mij onbekend liedje om een appel of peer vroegen. Dit jaar lustte ineens bijna niemand drop.

     
  • At 12 november 2010 18:01, Blogger Aan tafel met Tanja said…

    Ja, hier ook snoep uitgedeeld. Ik weet niet of je die reclame van Mars in miniverpakkingen kent die de afgelopen weken regelmatig uitgezonden is, maar ik wilde die situatie koste wat het kost vermijden. En je weet: je buurkinderen moet je af en toe paaien en ik vrees dat ik niet met mandarijnen weg kan komen :-)

     
  • At 13 november 2010 12:53, Blogger PaulO said…

    Hier in 't zuiden dus geen St. Maarten-kinderen. Zelfde probleem bij (einde van) ziekenhuisopnames. Alle ontslagen patienten laten gebak bezorgen bij de verpleging. Zou mij m'n neus uitkomen. Ben ik als patient mee gestopt. Ik geef bij afscheid een groot blok kaas en een pot mosterd. (lekker tijdens de avond~ en nachtdiensten)

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home