Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

09 oktober 2010

Voormalig aankomend Masterchef

Voor degenen die het niet gezien hebben: ik lig eruit. Zojuist heb ik pas zelf gekeken, want gisteren was ik niet thuis, het programma was niet opgenomen en het was gisteravond nog niet op de site van Net5 te zien. Bij het bekijken was ik vooral opgelucht.

Nee, niet omdat ik eruit lig: daar baal ik nog steeds van, maar dat wist ik natuurlijk al langer dan vandaag. De opluchting is vooral omdat ik als geen ander weet wat er allemaal gebeurd is, en omdat ik nu zeker weet dat er tenminste geen camera in de buurt was. Laat ik het in het kort zeggen: ik had best willen koken zoals Gordon Ramsay. In plaats daarvan heb ik de man vooral geëvenaard in het vloeken.

Stel u het volgende voor: een gigantische hal met daarin vijftig buitenkooktoestellen. Vijftig deelnemers aan het ene einde. Een kraam met ingrediënten aan het andere, te ver om in detail te zien. Je krijgt te horen dat je twee minuten hebt om naar de kraam te rennen en er tien ingrediënten uit te zoeken, waarna er gegrild ging worden. Tjonge, wat kan dat jonge volk sprinten.

Laat ik het zo zeggen: ik heb de ingrediënten bij het terugkijken van de beelden voor de eerste keer echt goed kunnen bekijken. Tijdens de opnamen was dat heel anders: tegen de tijd dat er negentig seconden voorbij waren, had ik vooral ruggen van andere deelnemers gezien en had ik acht cantharellen en een elleboog in mijn oog te pakken. Tijd om mijn niet geringe gewicht in de strijd te werpen. Precies op tijd had ik tien ingrediënten waarmee in elk geval iets te koken was. Drie minuten later had ik een idee wát ik wilde koken. Bijna de helft van de ingrediënten was daarbij overbodig. Dat gaf niet.

Ik had een prachtig stuk runderlende dat ik in zijn geheel ging grillen, vervolgens trancheren en à la minute bakken. Dat ging ik serveren met aangezette wortel die ik in brunoise zou snijden, gebakken cantharellen en basilicum. Dat was de basis. De rest zou bijzaak zijn. Dat besloot ik af te laten hangen van hoeveel tijd. Wel besloot ik een bataat die ik ook had even een kwartier te koken.

Alles ging best mooi en de jury leek best trek te hebben in wat ik ging maken. Het spoorboekje in mijn hoofd klopte. En dan slaat, minder dan vijftien minuten voor tijd, de catastrofe toe. Ik had net de aangezette worteltjes tot een prachtige brunoise gesneden toen de complete snijplank, met daarop de gesneden wortel, kapseisde en tegen de grond ging. Als een gek schrapte ik de resterende worteltjes, hakte ze niet al te zorgvuldig in stukken en deed ze in hete olie om ze snel te garen. Bleke, onaantrekkelijke worteltjes werden het zo, waar niets meer van de mooie zoete smaak in zat. Van de weeromstuit vergat ik zowel het vlees als de groente te zouten. Nog net op tijd had ik een min of meer opgemaakt bord staan dat ikzelf, als ik jurylid was geweest, genadeloos had afgeserveerd. Het leek nergens op.

Voor het geval u er nog niet bij had stilgestaan: dat tempo dat je in de uitzending ziet, is er in werkelijkheid niet. Na het koken gaat iedereen eten. Pas daarna proeft de jury. Daarna wordt er overlegd. Vóór je iets weet, ben je vijf uur verder. Terwijl je, zeker van je verlies, alleen nog maar naar huis wilt.

In de tussentijd kom je nog voor de camera's voor wat indrukken. De regie had mijn gemoedstoestand correct ingeschat en legde mij wat woorden in de mond waarom mijn grootmoeder, was ze nog in leven geweest, mij best had kunnen onterven. Ook mijn hartgrondig uitgesproken K-woord heeft echter de montagetafels niet overleefd. Gelukkig maar. U kent me als hard maar beschaafd en dat moest ook maar zo blijven.

Eigenaardig genoeg mocht ik echter niet meteen naar huis. Voor de verandering was ik eens te pessimistisch geweest en mijn compleet mislukte gerecht bleek naar het oordeel van de drie juryleden uitstekend gegrild vlees te bevatten, het enige dat wél enigszins gelukt was--goed genoeg voor een beslissingsronde van tien deelnemers, waarvan er vijf alsnog naar de volgende ronde zouden mogen. Die beslissingsronde bleek te bestaan uit een wedstrijd uien snipperen: echt iets waar je naar uitkijkt als je al ruim elf uur achtereenvolgens in touw bent geweest.

Ik kan er kort over zijn: ik was niet bij de vijf besten. Maar ik heb, in tegenstelling tot andere deelnemers, in elk geval al mijn vingertoppen nog. Eén miniem snijwondje, dat is alles.

Eén ding is nog opvallend: onmiddellijk nadat je vertrokken bent, ben je zelf net zoveel buitenstaander als elke tv-kijker. De mede-deelnemers laten ook tegenover jou niets meer los. Logisch op zichzelf, maar toch een vreemde gewaarwording.

Morgen hier op de site het recept voor het gerecht zoals ik het had willen maken, en niet maakte.

12 Comments:

  • At 11 oktober 2010 om 20:00, Anonymous daisy said…

    ik heb het programma gezien, vond het reuze jammer dat je zo weinig in beeld was, maar als ik je verhaal lees is dat denk ik te begrijpen. al was het misschien ook wel entertainment geweest, gezien wat er tegenwoordig allemaal uitgezonden wordt op tv.
    nu heb ik wel een beeld bij de eetschrijver die ik zo graag volg.
    een leuke simpathieke man.
    dat maakt het ook bij het lezen van jouw artikelen nóg boeiender.

    (blijf ik toch nieuwschierig naar: hoe zijn de juryleden buiten de camera? die 2 sterrenman vind ik op de buis echt verschrikkelijk! maar dat terzijde)

     
  • At 11 oktober 2010 om 20:28, Anonymous ulrik said…

    Sneu om er zo uit te vliegen.

    Echt geweldig werd er niet gekookt door uw concurrenten, maar misschien kan dat niet in dergelijke omstandigheden.

    Het lijkt alsof er in de buitenlandse versies van Masterchef beter gekookt wordt en de jury's zijn daar ook een stuk beter.

     
  • At 11 oktober 2010 om 20:29, Anonymous ulrik said…

    Sneu om er zo uit te vliegen.

    Echt geweldig werd er niet gekookt door uw concurrenten, maar misschien kan dat niet in dergelijke omstandigheden.

    Het lijkt alsof er in de buitenlandse versies van Masterchef beter gekookt wordt en de jury's zijn daar ook een stuk beter.

     
  • At 11 oktober 2010 om 20:46, Blogger Christel said…

    Jammer of niet; ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een dergelijke 'onderdanige' rol je niet past en waarschijnlijk in meer of mindere mate weerstand oproept. Maar misschien vergis ik me daarin.

     
  • At 11 oktober 2010 om 20:56, Anonymous Stijn Nieuwendijk said…

    Hoe dan ook respect voor de poging! Het is makkelijk verliezende deelnemers uit te lachen om wat voor onhandigheid dan ook (doe ik ook regelmatig), maar het getuigt wel van lef om er aan mee te doen. Ik zou niet durven.

    Toch moet ik bekennen dat ik die die Nederlandse versie af en toe tenenkrommend vind. Een jury die van alles blaat zonder duidelijke argumenten: "Die kreeft is kut, dat hoef ik je niet te vertellen" - maar mij, als argeloze kijker, wel; geen idee wat er mis was met die kreeft.

    En bovenal door het ergerlijke gedweep met "passie" en persoonlijkheid. Dat gaat volledig ten koste van de aandacht voor het echte koken, voor de ingrediënten en de gerechten. Gemiste kans.

    Dus vergeet verder de NL-versie en kijk de komende weken naar Masterchef Professional op BBC2, veel spannender!

     
  • At 11 oktober 2010 om 21:31, Blogger Klary Koopmans said…

    dus de jury proeft koud of opgewarmd eten? wat raar.

     
  • At 11 oktober 2010 om 22:31, Anonymous bertus said…

    Ik vond dat uiensnipperen een anticlimax. Er gingen dus kandidaten naar de volgende ronde omdat ze beter met uien overweg konden dan anderen en niet om wie er beter kookt.
    Ik vind het toch dapper dat je mee deed.

     
  • At 11 oktober 2010 om 23:02, Blogger hannie said…

    Ik heb het niet gezien en ik ga ook niet kijken, maar als ik het zo lees is het maar raar. Rennen om ingredienten te scoren. Een soort Zeskamp? Dat heeft toch niets te maken met koken?

    Ja, en dan slaat de stress toe en gaat er iets mis. Maar het is wel een soort gearrangeerde stress. Want natuurlijk heb je met koken wel eens stress, maar dat is toch wel iets anders. Natuurlijk zou het wel leuk zijn geweest als je gewonnen had, maar het lijkt me lekker om niet meer mee te hoeven doen met dit circus.

    Hoe is het eigenlijk met je boek? Dat lijkt me veel leuker.

    Als kijker vind ik het programma ook niet zo leuk. (de vorige aflevering had ik wel bekeken). Bij een zangprogramma als Un voce particulare kun je je als kijker ook zelf een oordeel vormen. Dat gaat wat lastig met eten dat je niet kunt proeven. Dus je moet het maar doen met wat de heren er van vinden.

     
  • At 12 oktober 2010 om 21:39, Anonymous Avalon said…

    Ha Eetschrijver, ik weet niet hoe je het zelf vind dat je eruit bent, maar ik vind het wel prima, nu hoef ik het gelukkig niet meer te volgen. Wat een tenenkrommend vervelend gedoe zeg. Lees veel liever je blog!

     
  • At 12 oktober 2010 om 23:27, Anonymous Yvon said…

    Jammer GJ, maar heb je hier nu echt plezier aan beleefd? Wat een rotopdracht om binnen 2 minuten 10 ingrediënten met ellebogenwerk te scoren. Met meer plezier kijk ik dan de vrijdag naar Topchef, met masterclass van een sterrenkok. Maar ook daar vliegt de stress door het scherm heen.

     
  • At 13 oktober 2010 om 08:22, Blogger Aan tafel met Tanja said…

    Leuk dat je nog even je ervaringen hier met ons deelt. Ik vond de eerste aflevering al een anti-climax. Ik vind de jury overwegend vervelend (als een kandidaat niet drie keer het woord passie in de mond neemt, is zo'n persoon al een twijfelachtig geval). De spurt naar het voedsel vond ik ook al dubieus: het krijgt meteen iets ordinairs en dat is jammer. En dan het snipperen van de uien: ik had toch gehoopt dat je daar glansrijk uit zou komen en alsnog verder kon. Want ik vind het wel stoer dat je je hebt opgegeven!! Jammer dus dat de volgers alhier je niet verder kunnen volgen op de buis. Een voordeel is: ik hoef niet meer naar de Nederlandse Master Chef te kijken :-)

     
  • At 15 oktober 2010 om 08:53, Anonymous Carla said…

    Jammer voor jou, hoewel....Ik ben in ieder geval erg blij dat ik niet meer hoef te kijken, wat een afgrijselijk programma is dit weer eens. Weer zo'n akelig afzeikprogramma erbij helaas. Hoe krijgen ze het toch voor elkaar om elk format te verzieken hier.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home