Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

28 oktober 2010

Volks

De Volkskeuken in de Volkskrant is dezer dagen leuk leesvoer voor mij. Nadat ik vorige week in een één-tweetje met collega Sylvia Witteman het lievelingsgerecht van Geert Wilders ter sprake bracht, bleek zij dat interessant genoeg te vinden om er een column omheen te bouwen. Zo kwam dat bericht twee jaar later nog eens terug op zijn oorspronkelijke nest, met uw eetschrijver als bron. Marcus Huibers deed het vandaag nog eens over. Ja, onze nationale Mozartkugel is hot, dezer dagen. Hotter dan destijds.

Maar veel leuker nog vond ik de aflevering van gisteren, verzorgd door de onvolprezen Onno Kleyn. Hij rekende voor eens en voor altijd (?) af met de fabel dat je paddestoelen nooit mag wassen en onderbouwde dat met proefondervindelijke resultaten uit eigen keuken. Mooi zo! Die culi-kul komt op deze manier ooit nog wel eens terecht waar hij hoort: op het fabelkerkhof. Behalve dat er geen reden is om wilde paddestoelen niet te wassen, is er ook nog een heel goede om dat juist wél te doen: er zou zo maar een everzwijn overheen gepiest kunnen hebben. Ja, dáár denk je niet zo gauw aan. Peter Lute, ook niet de minste, maakte mij op die mogelijkheid attent.

Ik was wel blij met het stukje. Indertijd, toen ik deze canard als larie van de hand wees, kreeg ik meer dan één onaangenaam mailtje: wie ik wel dacht dat ik was, om zo eigenwijs in te gaan tegen Heilige Keukengeschriften van jaren her en wijsheden gedebiteerd door veel grotere geesten dan ikzelf. Ja, mensen houden graag vast aan fabels uit grootmoeders tijd en ze vinden het soms heel bedreigend als er pogingen worden gedaan hun geloof van ze af te pakken. Het is vaak nog veel erger dan je eigen kinderen vertellen dat Sinterklaas niet bestaat.

Ik ervoer hetzelfde van de week weer. Op Twitter ontstond een kleine polemiek over mijn twee jaar oude bewering dat alcohol niet helemaal verdampt als je ermee kookt. U begrijpt: ook dat was natuurlijk weer allemaal betweterige kletspraat van mij. Er kwam zelfs een zelfverklaarde natuurkundige mij onderwijzen dat wat ik beweerde wetenschappelijk totaal onmogelijk was. Ik vroeg hem fijntjes of hij mij dan kon vertellen waarom in de vorige eeuw de distilleerketel was afgeschaft ten gunste van de distilleerkolf. Nooit meer iets van deze eminente geleerde gehoord.

Desondanks kostte ook deze eigenwijzigheid mij weer ettelijke tientallen volgers. Gelukkig leverde ze mij ook nog wat op: Stephan Peters van het Voedingscentrum, een man die zijn dagen doorbrengt met het lezen van wetenschappelijke publicaties op voedingsgebied en die dan ook een fenomenale bron van (w)etenswaardigheden is, bleek het complete artikel in zijn archief te hebben en was vriendelijk genoeg om het mij op te sturen, zodat ik u nu kan melden dat het van de hand is van Jorg Augustin, PhD, Evelyn Augustin, MS, Rena L. Cutrufelli, Steven R. Hagen, PhD en Charlene Teitzel. Zij zijn verbonden aan het US Department of Food Science and Toxicology en aan de Consumer Nutrition Division van de Human Nutrition Information Service, US Department of Agriculture. Ik bedoel maar: als ik zwam, ben ik in elk geval in eminent gezelschap.

Nu alleen nog kijken hoe ik dat hele document online kan krijgen. Gelukkig heb ik meer verstand van eten.

1 Comments:

  • At 1 november 2010 om 20:24, Anonymous Yvon said…

    Het verhaal van Kleyn en de in Frankrijk geplukte paddestoelen met veel beestjes staat me nog helder voor de geest De zanderige exemplaren was ik gewoon En over de alcohol die zou verdampen: zelfs ouders worden gesust met die fabel, (weer) Kleyn geeft exacte verdampingspercentages in "Olie op het pastawater". Volgens mij lig jij geen seconde wakker van nare reacties als je fabels naar het kerkhof verwijst ;-) (ook vooral niet doen en kritisch blijven schrijven).

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home