Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

04 oktober 2010

Rustiek

"Rustiek!" Hans van Wolde sprak het uit of het vloeken in de kerk was en trok er een gezicht bij alsof het een synoniem was voor excrementen. Hij vond mijn eend er niet alleen veel te simpel uitzien, hij miste ook "een zoutje". Dat miste ik niet, en ik was zo onvoorzichtig om hem dat te zeggen ook. Uiteindelijk kreeg ik toch het schort, de officiële verklaring dat ik uit ruim 600 amateurkoks tot de beste 50 behoorde, maar helemaal van harte ging het niet. U hebt het misschien gezien, gisteren bij Masterchef op Net5.

Menige vriend of collega verklaarde mij voor gek. "Je kunt vreselijk op je gezicht gaan, en dan ben je je geloofwaardigheid als vakschrijver kwijt". Kom op, zeg! Een vakschrijver die de gelegenheid niet neemt om te laten zien dat hij niet alleen stuurman aan wal is, is die soms geloofwaardig? Bovendien heb ik een mening over goed eten, en die mening wil ik graag laten horen.

De eend was bereid met een minimum aan ingrediënten, en gepresenteerd op een behoorlijk ongekunstelde wijze. Ik ben namelijk een fan van de grote Franse culi-schrijver Curnonsky, en vooral diens visie "La (bonne) cuisine, c'est quand les choses ont le goût de ce qu'elles sont" (goed koken zorgt dat dingen naar zichzelf smaken) en "Et surtout, faites simple" (en houd het bovenal eenvoudig). Helaas heeft mijn verwijzing naar dit stukje culinaire cultuur de--overigens verder behoorlijk integere--montagetafel niet overleefd.

Ben ik dan een tegenstander van verfijning? Beslist niet. De culinaire top maakt prachtige dingen waar ik ademloos van kan genieten, vooral omdat ze óók nog fantastisch smaken. Maar het kan niet elke dag zondag zijn en wat zou het fijn zijn als je in Nederland wat méér restaurants vond die de basis goed beheersen vóór ze voor het visuele vuurwerk gaan. Een restaurant waar ze, pak 'm beet, een kalfslever perfect kunnen bakken en met heerlijke gekaramelliseerde uitjes in een mooie bruine jus serveren: je vindt dat soort eethuizen overal in België, Frankrijk en Duitsland, maar bij ons moet je ze met een kaarsje zoeken. Hier trekken restaurants uit de populaire prijsklasse liever een emmer of knijpfles van de Sligro open en gaan dan met de inhoud aan het fröbelen. De top is in Nederland inmiddels dik in orde, maar de basis is véél te smal. Je zou denken--nee, hopen--dat een topkok als Hans van Wolde die verzuchting deelt. Maar daar bleek niets van. Zijn passie (het woord komt drie keer per minuut voorbij) is kennelijk niet geheel de mijne.

"Rustiek!" Maar toch had ik mijn eigen prettige moment. Ik kon namelijk van nabij zien--ik stond er tenslotte op een meter vandaan--hoe de misprijzende gezichten veranderden toen de heren hun tanden in mijn eend zetten. Zonder zoutje, maar perfect van garing en bol staand van de smaak. Van eendenborst, wel te verstaan, gerookt op Earl Grey thee. De compote van rode ui en rode biet met verse tijm was er perfect bij. Mooie, pure smaken, die wat mij betreft voor zichzelf spreken.

Nieuwsgierig? Morgen het recept.

13 Comments:

  • At 4 oktober 2010 om 11:18, Anonymous Kroshka said…

    Rustiek! En de arrogantie droop er vanaf. Overigens begin ik dit soort programma's langzaam beu te worden. Er zijn er reeds teveel van.
    Ik hou van een simpele keuken die uitblinkt in de smaak. Ik zie met name in dit programma mensen die zich letterlijk in het zweet werken om iets heerlijks neer te zetten. Vervolgens worden ze vakkundig neergesabeld. Ik snap dat niet, maar dat is misschien wel het doel van televisie: gewoon mensen onderuit halen om de kijker te amuseren.
    Ik kijk uit naar je recept! Want ik wil graag proeven wat een zogenaamde expert arrogant rustiek noemt.

     
  • At 4 oktober 2010 om 11:22, Blogger Christel said…

    Dat je door bent was geen verrassing maar toch heb ik mijn adem in zitten houden.
    Wat ik zag was een brok ingehouden emotie die de heren jury met ferm repliek naar de oppervlakte probeerde te laten komen.
    Heftig maar ook mooi. Respect dat je dit doet!

     
  • At 4 oktober 2010 om 15:40, Blogger PaulO said…

    Nou Gerrit Jan, speciaal voor jou heb ik dan maar eens gekeken via uitzending gemist. Vragen en twijfels bleven na afloop. Ten eerste waarom is dit een TV-programma. WAT LEER IK van zo'n programma? Bitter weinig. Ten tweede de jurering; inconsequent. Ze noemen het MASTERchef, maar zoeken naar de beste amateur KOK. Ik dacht een chef is een kok, maar een kok is nog geen chef. Wat willen ze nu? Mierenneuken over zout bij een goed samengesteld bord (beoordeling als kok), een ander afserveren op zijn of haar maaltijdkeuze, welhaast zonder te proeven (beoordeling als chef). Dan weer een beoordeling inzake gedrag ("ik zie geen passie bij jou"). Zoekt de jury een gelijke, een meester onder de meesters, of willen ze een gezel? Iedereen blijft leerling, zijn leven lang. Maar wat willen ze met de winnaar? Mag die als anticlimax weer terug naar zijn eigen kachel, of nemen ze hem mee om hem/haar naar een hoger plan te brengen? Wat zoeken ze nu eigenlijk en vooral waarom?

    Je begrijpt, ik ben en blijf geen trouwe kijker van dit soort programma's. Ik blijf dan liever trouw aan programma's als saturday kitchen zoals op de BBC.

    Hoe dan ook, Gerrit Jan, Ik wens je veel succes in het verloop van de competitie, blijf trouw aan jezelf en laat je niet (te) veel vervormen door de (onbekende) eisen van de jury.

    regards,
    PaulO

    BTW - ik blijf als lezer wel trouw aan jouw Blog ...

     
  • At 4 oktober 2010 om 16:21, Anonymous Yvon said…

    Eens met PaulO: de jury komt niet bepaald consequent over. Sympathie voor een kandidaat telt duidelijk mee. Het leek er niet op dat jij die kreeg, vond het oordeel nogal cru en zeker de toon waarop door Van Wolde. Juist degene die je niet noemde (en Renate voor je aanvulde) -Peter Lute- komt me nog het meest objectief voor.
    Toch. Begrijp je keuze door dit stuk, maar was wel verbaasd over het sobere bord. Maarja, ik ben niet erg van het 'less is more' principe. En heb heel wat spannendere recepten hier voorbij zien komen. Aan de ene kant moedig dat je je nek durft uit te steken en hieraan meedoet, aan de andere kant is elke lezer er volgens mij wel van overtuigd dat je meer dan goed kunt koken - incl. jijzelf. Nu de grillige jury nog overtuigen. Erg benieuwd wat je ze de volgende keer presenteert!

     
  • At 4 oktober 2010 om 17:10, Anonymous Carla said…

    Speciaal voor jou heb ik gekeken en ik heb me wezenloos geergerd aan de arrogante manier waarop met name Van Wolde je aanpakte. Ook ik vond je eend wel heel eenvoudig. Ik begrijp je punt wel en ben het zeker met je eens dat Nederland een hele lading goede middenklasse (of laat dat goede maar weg, gewoon middenklasse, waar je goed kunt eten bedoelen we) ontbeert, maar of je met dit programma de kans krijgt dat duidelijk te maken betwijfel ik. En van Van Wolde zou ik niet al teveel verwachtingen hebben, ik schreef ooit in een recensie: '....die wel betrokken lijkt, maar het niet is' en die opmerking werd door velen onderschreven. De man is vooral met zichzelf bezig en is nu onderweg in Nederland de superstar status te krijgen. Als hij nou gewoon eens kookt, ben ik verder tevreden. Ik wens je wel heel veel succes en vind het dapper dat je meedoet.

     
  • At 4 oktober 2010 om 19:31, OpenID keesvi said…

    Dat getherapeutiseer aan het bord staat me eerlijk gezegd tegen. Begrippen als 'passie' komen op mij over als een soort 'tsjakka' oftewel placebo-effect, althans in dit programma. Natuurlijk moet een bord er goed uitzien omdat het oog nu eenmaal ook wat wil maar uiteindelijk is het de smaak die je naar de zevende hemel tilt. Ik denk dat je gewoon moet doorgaan zoals je nu bezig bent. Daar ligt je grote kracht en als je 'rustiek' visueel ook nog wat krachtiger aanzet denk ik dat je de jury niet alleen trotseert maar ook imponeert.

     
  • At 4 oktober 2010 om 21:22, Anonymous Avalon said…

    Ik ben wat bevooroordeeld, want ik lees en leer graag van je blog. Ik kijk naar de Nederlandse Masterchef omdat ik je wilde zien. Een andere reden om dit programma te volgen kan ik niet bedenken, het haalt het niet bij de Britse Masterchef. Nog voordat ze je eend proefden hadden ze al van die zure koppen.
    Wat eigen bevindingen van deze aflevering:
    Een mooie donkere schone als Billy Jean met haar witte balsamico (bestaat dat dan?).
    Of die schattige zuidoost-aziër, verschrikkelijke sympathieke gozer Tan(?). Of een dame met rouwrandjes onder de nagels (getsie). Of eerst zeggen dat je een lieve jongen bent, maar het is niet goed... (Heb je dat ooit de mannen van Masterchef BBC horen zeggen?)
    .... en natuurlijk Paul, zeer aandoenlijk en ontroerend, we zaten met tranen in de ogen.
    Maar is het gerecht zonder het verhaal nog steeds zo goed?

    Je begrijpt, Eetschrijver, ik ben fan van je en ben blij met je blog, daar leer ik van en kan keuzes maken. Laat me even weten wanneer we je weer kunnen zien, dan kijk ik ... maar verder kan ik het niet meer aanzien, ook mede door al die reclameblokken.
    En ik kijk uit naar het recept!
    Alle succes verder, groet,
    Avalon

     
  • At 4 oktober 2010 om 22:28, Blogger hannie said…

    Ik heb me dan ook maar door het programma op uitzending gemist geworsteld. En dan ben je ook nog de laatste zodat ik het helemaal moest bekijken! Naar toch, dat in dit soort programma's, of het nu om koken of zingen gaat, het afzeiken zo hoog in het vaandel staat. Ik ben zeker niet tegen kritiek, integendeel, maar heb het dan over de inhoud en zeg iets waar mensen wat van kunnen leren. Verder denk ik dat mensen ook op 'schattigheid' (bv de oosterse jongeman) worden beoordeeld en dat de jury meer van knutselaars (bv de man met de rauwe coquille met de bijbehorende legpuzzel) houdt dan van eerlijke pure smaken. Het lijkt me allemaal geen pretje om mee te doen, maar ik wens je heel veel succes! Ik beloof dat ik naar de finale kijk als je wint!

     
  • At 4 oktober 2010 om 22:51, Blogger hannie said…

    Ik heb nog een vraag: hoe gaat het met inkopen van de ingredienten voor je gerecht? Doe je die zelf of wordt door het programma gedaan? Voor mij (en voor zover ik weet ook voor jou) hangt er heel veel af van goede verse ingredienten.

     
  • At 5 oktober 2010 om 11:48, Anonymous bertus said…

    Ik heb vandaag gekeken via uitzending gemist, dat scheelt zeker 10 minuten reklame.
    Ik vond het wel gewaagd, zo zonder zoutje, maar gelukkig ben je door. Ik blijf wel kijken.

     
  • At 5 oktober 2010 om 11:56, Blogger Sarah said…

    Tip voor volgende aflevering: gewoon in iedere zin het woord passie gebruiken en je bent door!

     
  • At 5 oktober 2010 om 11:57, Blogger Sarah said…

    of iets met PASSIEvruchten maken :)

     
  • At 5 oktober 2010 om 13:00, Blogger PaulO said…

    En even over de maaltijden en presentatie. Ik merk een voorkeur bij mijzelf voor 'platte' borden, borden waar de elementen in de breedte worden gepresenteerd. Zo dat je zelf kunt selecteren wat, wanneer en hoeveel je op een vork neemt. Tjonge, wat heb ik een hekel aan maaltijdtorentjes (lange tijd de mode). Die plaatsen ze liefst op een bord met een gigantische diameter. En hoe eet je nou een toentje? Je zet er eem mes (en/of vork) in en het donderd als een als een oude fabrieksopijp in elkaar. Daarbij lijkt het me voor het zaalpersoneel ook een crime om telkenmale die torentjes in originele staat ter tafel te krijgen ...

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home