Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

22 oktober 2010

Is er geen boer die dat aandurft?

Ja, dat was me was met mijn stukje eergisteren. Ineke had gehoopt er een heerlijk recept voor kaaskroketjes aan te treffen. Gelukkig heb ik voor haar goed nieuws: een dergelijk recept heb ik jaren geleden al eens op deze stek geplaatst. Desondanks zal ik proberen voortaan duidelijker te zijn.

En dan was er het commentaar van Martin Langeveld, voor liefhebbers van kookprogramma's ook wel bekend als Martin uit Topchef. Hij wilde het heel graag eens over de kwaliteit van ons voedsel hebben, die volgens hem zo schril afsteekt bij bijvoorbeeld Duitsland. "Lokale markten met lokale producenten zie je daar veel meer. Biologisch én smaakvol. Waarom kan dat hier niet? Is er geen boer die dat aandurft?", vraagt hij zich vertwijfeld af.

Martin, ik geef je overschot van gelijk als je vindt dat er in Duitsland veel makkelijker aan een veel grotere diversiteit aan kwaliteitsproducten te komen is. Duitsers zijn, ondanks de vele grappen die er over hun keuken worden gemaakt, veel kritischer dan wij als het om de kwaliteit van hun producten gaat. Ze weten er ook veel meer van en kennen over het algemeen de seizoenen op hun duimpje. Kortom: zij laten zich over het algemeen niets in de handen stoppen.

Maar de realiteit is nog veel droeviger dan je vreest: er zijn in Nederland best telers die het aandurven om kwaliteitsproducten te telen die boven de middelmaat uitsteken, en ze hebben fantastische spullen ook. Het probleem is dat zij zich een slag in de rondte moeten werken om er afnemers voor te vinden. De supers willen over het algemeen die "afwijkende" producten niet hebben, bij de veilingen krijgen ze er nog minder voor dan de telers van reguliere doorsneeproducten (en die krijgen over het algemeen al niet veel) en de overgrote meerderheid van de consumenten heeft er geen benul van dat er buiten de schappen van de super nog groenten, fruit, zuivel en vleesproducten bestaan die wél smaak hebben.

Dat is het verdriet van Nederland. Dat er boeren zijn die heus wel durven, maar dat ze de kloof met de consumenten die willen bijna niet overbrugd krijgen. Er zijn al best ideeën geweest om te proberen de twee bij elkaar te brengen, maar het gouden idee zit er nog niet tussen. Wie weet, lezers, heeft één van u dat wel? De commentaarpagina's staan open!

3 Comments:

  • At 22 oktober 2010 om 20:04, Blogger OrangeFarmhouse said…

    wat zou het heerlijk zijn als er een website of overzicht zou zijn waar alles op staat he?! Ik denk dat er best een heel aantal liefhebbers zijn die meer willen geven om er ook meer voor terug te krijgen.
    Maar ja, gemak dient te mens, dus.... vlees haal ik bij mijn zelfslachtende* slager en niet meer in de supermarkt, betaal volgens mij wel wat meer, maar krijg er ook smaak voor terug.

    *dat staat dus op zijn bussen he, "zelfslachtende slager", ik dacht dat iedere slager dat deed en heb er erg hard om moeten lachen toen ik het voor het eerst zag.... maar lekker vlees... mmmm www.slagerijterweele.nl

     
  • At 24 oktober 2010 om 21:42, Anonymous Karoline B. said…

    Wij hebben geen boerenbedrijf, maar onze situatie zou wel eens gelijk kunnen zijn. Ons bedrijf is al een paar jaar bezig om 100% grasgeproduceerd rundvlees in Nederland te vermarkten. Wij hebben een aantal vleesproducenten verspreid door Nederland die produceren volgens ons concept (Pure Graze) nl: 100% grasgeproduceerd, zonder granen, krachtvoer, mais e.d., antibioticavrij, geen bestrijdingsmiddelen, dieren het hele jaar buiten.
    Wij vinden het een geweldig concept, en velen ook met ons. Echter een probleem waar wij iedere keer tegen aanlopen zijn de kosten. Omdat wij relatief gezien een klein bedrijf zijn kunnen wij bv niet op allerlei (streek)markten gaan staan, gewoon omdat dit niet genoeg opbrengt èn omdat wij ons geen personeel kunnen veroorloven om er te gaan staan.
    Graag willen wij ons vlees vermarkten via supermarkten maar veel supermarkten zitten niet op ons te wachten omdat zij makkelijk en goedkoop vlees krijgen via bv de Vion.
    Een andere manier van afzetten zijn bv. Natuurwinkels. Maar dan loop je weer vast op hoge transportkosten omdat het dan vaak gaat om kleine hoeveelheden vlees.
    Volgens mij is een deel van de consumenten wel klaar voor een betere kwaliteit voedsel. Maar zolang een duurzame producent geen massa kan maken en verkopen, lopen ze tegen teveel onkosten aan om het tot een succes te maken.
    Ik zou zelf heel graag tips ontvangen hoe het dan wel zou kunnen.

     
  • At 26 oktober 2010 om 17:05, Anonymous artgrrl said…

    een zelfslachtende slager? kan dat nog? daar moet ik eens langs voor zaken die ik niet of nauwelijks kan krijgen bij de reguliere slager!

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home