Eetschrijven

Vrijblijvende gedachtenspinsels van een culinair journalist.

20 augustus 2010

Tekort

Soms komen er van die berichten voorbij waarbij je de wenkbrauwen fronst. Ja, ik weet wat u wilt zeggen: bij mij gebeurt dat zelfs best vaak. Maar dat ligt nu éénmaal in de aard van het eetschrijvertje. Ik geloof nooit zó maar wat men mij over eten vertelt. Zo'n naar achterdochtig mannetje ben ik wel.
De fronsing werd deze keer veroorzaakt door een nieuwsflits uit een publicatie genaamd de Nutrition Clinical Practitioner. Er was rachitis geconstateerd bij een kind met een koelmelkallergie. Stof tot nadenken.

De conclusie lag voor de hand: wie, om welke reden dan ook, besluit om bepaalde voedingscomponenten uit zijn eetpatroon te schrappen, moet altijd even nadenken of er dan geen tekort ontstaat aan bepaalde micronutriënten, zoals dat heet. In dit geval was er een tekort ontstaan aan vitamine D, wat in melk (en ook in boter maar niet van nature in margarine) voorkomt. En zo'n tekort kan op termijn leiden tot rachitis, ook bekend als Engelse ziekte.

't Is allemaal logisch en ik kan het principe van harte onderschrijven. En toch vond ik juist dit specifieke geval een ongelukkig voorbeeld. Als we al ziekten gaan ontwikkelen doordat we de zoogmelk van een andere diersoort uit ons eetpatroon schrappen, doen we toch iets niet goed. De mens is nog maar zo'n 9000 jaar geleden begonnen dieren te houden; voor die tijd dronken kinderen een korte tijd moedermelk en kregen ze de rest van hun leven geen melkproducten meer binnen. Nu kunt u betogen dat Unk en Wunk dan ook veel jonger stierven dan wij, maar dat kwam ook doordat zij geen sanitair en geen medische wetenschap hadden, en regelmatig al eens een sabeltandtijger ontmoetten die harder kon lopen dan zij. Tekort aan vitamine D hadden ze vermoedelijk niet.

Want welke mensen hebben melk nodig om aan voldoende vitamine D te komen? Mensen die te weinig buiten komen--of juister, mensen die niet voldoende zon op hun huid krijgen. Die huid zorgt er namelijk voor dat onder invloed van zonnestraling vitamine D wordt aangemaakt.

Dat kind met zijn koemelkallergie had gewoon regelmatig, liefst in zijn blote kont, lekker buiten moeten zijn. Dan was er vermoedelijk niets aan de hand geweest. Want dat melk moet, daar zijn we toch al een hele tijd geleden vanaf gestapt. Melk moet voor kalveren. Niet voor ons. Al vinden dan ook veel mensen--ik ook--het erg lekker, al dan niet in de vorm van kaas.

2 Comments:

  • At 20 augustus 2010 om 22:49, Anonymous Yvon said…

    In de vorm van kaas, ok. Maar om zo melk te drinken? Gruw! Boter eet ik ook al sporadisch, hooguit vetspetters uit de pan. Gelukkig zijn er miniscule pilletjes D, opgelost :-) En in de zon lopen natuurlijk.

     
  • At 28 augustus 2010 om 00:57, Blogger hannie said…

    Een groot deel van de wereldbevolking verdraagt helemaal geen melk meer na de zuigelingenperiode. Vaak zijn dat wel mensen die in zonniger oorden wonen dan wij. Tijdens de vroege jeugd produceren mensen allemaal zelf lactase dat lactose (=melksuiker) kan splitsen zodat het verteerd kan worden. Bij veel donkere mensen, maar ook anderen stopt op een gegeven moment de productie van lactase. Melksuikers worden dan onverteerbaar en veroorzaken klachten. In harde kaas zit overigens weinig/geen lactose.
    Zelf drink ik alleen wel eens een beetje warme melk in de koffie, eet ik wel yoghurt en behoorlijk veel kaas en smeer ik boter. Omdat ik dat allemaal wel lekker vind en het verdraag.
    Verder kom ik buiten.
    Het hele idee van Joris Driepinter-De witte motor-of wat ze nu dan weer verzonnen hebben, is alleen maar reklame om van de melk af te komen. Driekwart van de wereldbevolking (denk ik) drinkt tijdens zijn volwassen leven nooit melk en eet op zijn hoogst een bescheiden hoeveelheid zuivel.
    Melk moet (O. ja, dat was ook een slogan) helemaal niet.

     

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home